Σε ευχαριστώ Πατρεύς για το χρόνο που μου διέθεσες.
Έψαξα και βρήκα το "Κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο" και το απόσπασμα στο οποίο αναφέρεται στη Δευτέρα Παρουσία, και το παραθέτω παρακάτω στα μοντέρνα ελληνικά: (από εδώ
https://www.imgap.gr/file1/AG-Pateres/AG KeimenoMetafrasi/KD/04. Ioan.htm)
"Σας διαβεβαιώνω, ότι εκείνος ο οποίος ακούει την διδασκαλίαν μου και πιστεύει στον Πατέρα, που με έστειλε, αυτός έχει κερδήσει την αιώνιον ζωήν και δεν θα περάση από δίκην και κρίσιν, αλλά έχει μεταβή πλέον από τον πνευματικόν θάνατον της αμαρτίας εις την αιώνιον ζωήν.
Αληθώς σας λέγω, ότι έρχεται ώρα, και η ώρα αυτή είναι τώρα, που οι νεκροί πνευματικώς άνθρωποι θα ακούσουν την διδασκαλίαν του Υιού του θεού και όσοι θα την ακούσουν και θα την δεχθούν, θα ζήσουν εις αιώνας αιώνων πλησίον του Θεού.
Διότι όπως ο Πατήρ έχει αιωνίως ζωήν μέσα του και είναι η ζωή και η πηγή της ζωής, έτσι έδωκε και στον Υιόν του, που έγινε άνθρωπος, και αυτό το μοναδικόν μέσα εις όλην την άλλην δημιουργίαν προσόν, να έχη ζωήν μέσα του και να μεταδίδη ζωήν στους άλλους.
Και του έδωκε ακόμη την εξουσίαν να κρίνη και να δικάζη τους ανθρώπους. Διότι αυτός ο μονογενής υιός του έλαβε σάρκα και έγινε άνθρωπος.
Μη θαυμάζετε δι' αυτό που σας είπα. Θα συμβούν και άλλα πολύ περισσότερον αξιοθαύμαστα, διότι έρχεται ώρα, που όλοι οι νεκροί, οι οποίοι ευρίσκονται θαμμένοι εις τα μνημεία, θα ακούσουν την φωνήν του Θεού.
Και θα αναστηθούν και θα βγουν από τα μνημεία· και όσοι μεν κατά την επίγειον ζωήν των έπραξαν τα αγαθά, θα αναστηθούν δια να απολαύσουν την αιωνίαν και μακαρίαν ζωήν. Οσοι όμως έπραξαν τα κακά, θα αναστηθούν, δια να κριθούν και καταδικασθούν.
Εγώ θα είμαι ο κριτής των, αλλά εγώ δεν ημπορώ να πράττω τίποτε από τον εαυτόν μου, το οποίον να μη το θέλη ο Πατήρ. Απόλυτος αρμονία υπάρχει μεταξύ εμού και του Πατρός. Δι' αυτό, καθώς ακούω από τον Πατέρα, κρίνω, και η κρίσις μου είναι πάντοτε δικαία. Διότι εγώ δεν ζητώ να κάμνω το θέλημά μου, αλλά το θέλημα του Πατρός, που με έστειλεν στον κόσμον."
Ωραία, τώρα που έμαθα περί τίνος πρόκειται, ήρθε η ώρα της κρίσης
Στη Δευτέρα Παρουσία λοιπόν, κατά το μεταφρασμένο κείμενο, θα αναστηθούν όλοι οι άνθρωποι που έζησαν ποτέ. Οι πιστοί και οι καλοί άνθρωποι θα κερδίσουν και θα απολαύσουν αυτόματα την αιώνια και μακάρια ζωή. Οι υπόλοιποι θα κριθούν (και θα καταδικασθούν).
Μελετώντας το πρωτότυπο κείμενο, παρατηρώ ότι η λέξη κρίση έχει αρνητική χροιά. Όποιος πιστεύει ή είναι καλός, αποκτά αιώνια ζωή. Όποιος δεν πιστεύει ή είναι κακός, εισέρχεται σε κρίση. Για τους νεκρούς για παράδειγμα, οι καλοί "εἰς ἀνάστασιν ζωῆς", οι κακοί "εἰς ἀνάστασιν κρίσεως". Για τους ζωντανούς, όποιος πιστεύει "εἰς κρίσιν οὐκ ἔρχεται". Αλλά και στη μετάφραση, η κρίση μεταφράζεται αλλού ως "δίκη και κρίση", αλλού ως "κρίση και καταδίκη".
Είναι λοιπόν προφανές ότι δε θα ήθελε κανείς να περάσει σε κρίση. Αλλά τι είναι πραγματικά η "κρίσις", δεν εξηγείται. Μπορεί κάποιος από κατάσταση "κρίσης" να περάσει στην αιώνια ζωή ή θα είναι για πάντα καταδικασμένος; Και καταδικασμένος άλλωστε να κάνει τι;
Επίσης, στο πρωτότυπο κείμενο δεν αναφέρεται πουθενά ο όρος "Δευτέρα Παρουσία", παρά μόνο "Έσχατη Ημέρα". Το Δευτέρα Παρουσία, πότε και ποιοι το επινόησαν και γιατί; Γιατί δεν το άφηναν ως Έσχατη Ημέρα;
