Παραβιαζοντας ενα θεμελιωδες δικαιωμα του αλλου, ειναι σαν να το απαρνιεσαι κι απο τον εαυτο σου... Αν λοιπον δεν σεβεται ο αλλος την ιδια του την ζωη... Πως να την σεβαστω εγω???
Εδώ κάνεις κατά τη γνώμη μου, ένα σημαντικό σφάλμα στη σκέψη σου. Δεν μιλάμε για τη στάση ενός μεμονωμένου, όπως εσύ ο οποίος βάζεις τον εαυτό σου ως παράδειγμα και προσωποποιείς την κατάσταση. Μιλάμε για μια ολόκληρη ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ένα συντεταγμένο κι ευνομούμενο ΚΡΑΤΟΣ, το οποίο
υιοθετεί τον φόνο και την εκδίκηση ως μέσο απονομής δικαιοσύνης. Μ' αυτόν τον τρόπο,
μια ολόκληρη κοινωνία ΔΙΔΑΣΚΕΙ έμπρακτα τον φόνο και την εκδίκηση στον καθένα από εμάς, αναπαράγοντας ουσιαστικά την ιδέα της αφαίρεσης ζωής, μέσα στη συνείδηση κάθε πολίτη. Υπ' αυτήν την έννοια, θεωρώ ότι
το έγκλημα που πράττει ένα οργανωμένο κράτος, είναι κατά χιλιάδες φορές τρομακτικότερο από το έγκλημα ενός μεμονωμένου ανθρώπου. Εμένα αυτό με τρομάζει και με αηδιάζει περισσότερο απ' όλα...
Κι ύστερα, ποιος μας λέει πού τελειώνει τούτος ο κατήφορος; Κάποιοι ζητούν να εφαρμοστεί η θανατική ποινή και στους εμπόρους ναρκωτικών, πράγμα που θα έχει ως αποτέλεσμα τη θανάτωση βαπορακίων και πρεζονιών, αφού οι μεγαλέμποροι έχουν τον τρόπο τους να ξεφεύγουν. Απλώς οι λειτουργοί των διωκτικών αρχών μάλλον θα γίνουν πλουσιότεροι, αφού οι έμποροι θα πρέπει να πληρώνουν για ν' αποφύγουν μεγαλύτερο κίνδυνο, άρα θα υπάρχει μεγαλύτερο πεδίο εκβιασμού.
Κάποιοι άλλοι ζητούν να θανατώνονται οι βιαστές, άλλοι έχουν στην μπούκα τους παιδόφιλους, άλλος τους τρομοκράτες, άλλος τους κομμουνιστές, άλλος τους Εβραίους,
ο καθένας με κριτήριο απλά και μόνο τι τον πονάει τον ίδιο περισσότερο, με καθαρά δηλαδή συναισθηματικά, υποκειμενικά και προσωπικά κίνητρα. Πόσο λοιπόν απέχουμε, εάν κάνουμε και πάλι την αρχή, από το να καταλήξουμε μια χώρα παραδομένη σε μια ηθικολογία προτεσταντικού τύπου;
Το να πάρεις εσύ λοιπόν προσωπικά την ευθύνη της πράξης σου και να δολοφονήσεις έναν δολοφόνο, επειδή έτσι πιστεύεις ότι έπρεπε να πράξεις, έχει τεράστια και χαώδη διαφορά από το να γίνει αυτό θεσμός ενός οργανωμένου κράτους. Στην πρώτη περίπτωση, πρόκειται για μια προσωπική επιλογή, η οποία έχει βαριές συνέπειες και για εσένα, αφού υπόκεισαι στους νόμους που τιμωρούν τον φόνο,
ενώ στη δεύτερη, ο δολοφόνος-κράτος στέκεται στο απυρόβλητο, ακιζόμενος μάλιστα τον Δίκαιο Σολομώντα.
Για το σωφρονισμό ή όχι των δολοφόνων, έχω απλά να υποδείξω τις εξής περιπτώσεις: Φραντζής, Παπαχρόνης, Κοεμτζής, Μαργέτη. Ψάξτε τις λίγο και θα δείτε ότι κάποιοι εξ αυτών ειλικρινά μετανόησαν, ενώ κανείς τους δεν επανέλαβε το έγκλημα, μετά την αποφυλάκισή του. Ποιος ήταν ο λόγος να πάρουμε τις ψυχές τους στην πλάτη μας; Να γίνουμε χειρότεροι απ' αυτούς; Δεν έχει κάθε ανθρώπινο ον το δικαίωμα στην μετάνοια;
Δεν διδάσκει αυτό κάτι πολύ ανώτερο από την άτεγκτη εκδίκηση, στην εξαγριωμένη κι αποκτηνωμένη κοινωνία μας;
Τέλος, για την περίπτωση δικαστικής πλάνης, σας έχω ένα ηχηρό όνομα:
Παγκρατίδης, ο υποτιθέμενος Δράκος του Σέιχ Σου της Θεσαλλονίκης. Ένας απλός ματάκιας, ένας αποδιοπομπαίος τράγος, για μια κοινωνία η οποία βιαζόταν απλά να κλείσει μια υπόθεση η οποία διασάλευε την κοινή γνώμη, σε μια εποχή που η "ησυχία, τάξις και ασφάλεια" ήταν η ύψιστη επιδίωξη ενός ανελεύθερου κράτους, σε μια δίκη παρωδία, όπως κατήγγειλε ο συνήγορος υπεράσπισής του, ο οποίος αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την υπόθεση, σύμφωνα με την έρευνα του δημοσιογράφου Κώστα Τσαρούχα, την οποία παρουσίασε πριν από χρόνια. Ο πραγματικός δράστης, λέγεται ότι ήταν γόνος πλούσιας οικογένειας, ο οποίος φυσικά τη γλίτωσε και φυγαδεύτηκε στην Ελβετία, όπου εγκλείστηκε σε ψυχιατρικό ίδρυμα...
