Οταν θέλω να παρω τα πανω μου, σκεφτομαι το παιδάκι μου, το γατουλη μου.
Συχνα πυκνα σκέφτομαι τη μανα μου που στενοχωριέται για μένα.
Οταν νιωθω μονος σκέφτομαι τη γιαγια μου που εχει πεθανει.
Οταν θέλω να νιώσω ασφάλεια σκέφτομαι μια φίλη μου, ή οταν προσπαθω να σκεφτω λογικα ψυχραιμα και θέλω να κατευνάσω το να σκέφτομαι με άγχος, αναρωτιεμαι τι θα έκανε ο Ηλίας90 σε αυτη την περιπτωση πχ.
Ακόμα και στις αντιδράσεις μου τις κορώνες τυπου εγω δεν το κανω αυτο θα αντισταθώ, έρχεται ο Γιάννης2001 στο μυαλο μου ή η αμαρέλια και ανακουφίζομαι, λεω υπάρχουμε κι άλλοι που δεν ειμαστε πρόβατα στον κοσμο οπότε, παίρνω θαρρος και με εμπιστευομαι περισσοτερο.
Ή όταν παιζω στον υπολογιστη MMORPG μπορει να σκεφτω και τη Χιμέλα, οτι την κανω εικονα στον υπολογιστη της να χει λιωσει στο WoW.
Εξαρταται τι κάνω. Πολλες φορές σκέφτομαι και δικους μου, και εσας απο δω μεσα, και αρκετο κοσμο.
Συνηθως απλούς ανθρωπους, όχι τραγουδιστες ή πολιτικούς ή γενικα μακρινούς μη συζητήσιμους.
Απλά απλά, πολύ απλά.