εν πρώτοις, αν ήθελα τα εύκολα θα σου' λεγα
πέθανε κι αν δε σ'αρέσει γύρνα.
Συμβαίνει να ρωτάς, συμφέρει να απαντάω με στόμφο ή οίστρο τα εξής:φιλάκι αγάπη μου,
όνειρα γλυκά ας γεμίσει το στρώμα σου απόψε μεμέλι.
Στωικός απαράδεκτο εντούτοις το τόλμημα δοκιμάστηκε.
Μια φορά, δύο φορές πιο πριν, το νόημα βγήκε από ένα αγκάθι και πέρασε στα χέρια μας.
Το θράσος της ανάδειξης και η ανάδειξη του ξέρω τί κάνεις ξέβρω τι επιχειρείς,
περιήλθε στις προκλήσεις.
Στον έρωτα υπάρχει ένας διαχωρισμός πέους και όλα τα παρακάτω λόγια δεν θα είχαν αξία
αν δεν καιγόταν το βρακάκι σου πάνω στο τρίψιμο των χεριών της εις τα σεντονοκρέβατα.
Πρόσεξ τι,δεν πρόκειται για αόριστο ή τυχάρπαστο παπαγαλόψαρο.
Διώκεται και πλέει, αφού πνέει τα λοίσθια.
Το ακαταλαβίστικ που λες όμοφοβη ή ξενόμονη ή απλά βαθύ οργασμέ στην γλώσσα μου 2012,
έν+κείμαι(κάνε πρόσθεση) στο γεγονός οτι την στιγμή αυτή όλα τείνουν να πέσουν απ΄το εύκολο λόγω διάδοσης και αδερνάδερ πως το πες εσύ ζωή μου, α ναι εκστράβαγκαντ.
Οπότε ρομπότε με κατανοείς, είμαι αναγκασμένος απ΄τον /ύπαρχο υπάρχω /να γίνω
αν όχι συντεταγμένος, απλά ποπ.
Το τοπ το αφήνω στο myspace και την διαφήμιση που υποθάλπτω.
Όχι μαύρε, δεν είναι εντός πλέον, μα ούτε και εκτός.
Το ζαμπόν κρατά μερικές μέρες στο ψυγείο και λίγες ώρες εκτός.
Επίσης τα τελευταία χρόνια εφευρέθηκε μαζί με άλλα παιχνιδοστολίδια και τρώγεται,
άρα μπορείς να το καταναλώσεις. Διάλεξε λοιπόν τόπο να περάσεις τον χρόνο σου,
χαιρετόστ.
ΥΓ. ο λόγος για να ζεις είναι συμμετρικός του cause of death σου...
(επιτακτικό να βρεθεί ακόμη κι αν είναι το "σπάω λεξοπλάκα")
