Αυτά που μπορώ να σκεφτώ αυτή τη στιγμή που πραγματικά με άγγιξαν είναι λόγια ένος πολύ καλού μου φίλου...που δυστυχώς έχουμε χαθεί τα τελευταία χρόνια
(και μου λείπει πολύ....
)
Ένα μήνυμα που μου έστειλε πέρσι την Πρωτοχρονιά:
"Εύχομαι το νέο έτος να σου δώσει ότι ποθείς αλλά κυρίως να γνωρίσεις έναν ψηλό, γοητευτικό, έξυπνο μα πάνω από όλα πανέμορφο άντρα, σαν εμένα(ή περίπου τελοσπάντων!)"
Πάντα έχει έναν τρόπο να με κάνει να γελάω και να νιώθω όμορφα....
Όταν έβλεπε κάποιες φωτογραφίες που ήμουν μωράκι, είπε:
"Αυτά δεν είναι μάτια είναι γαλάζιες χάντρες!"
Δεν ξέρω γιατί αλλά με έκανε να νιώσω περιέργα, αλλά συγχρόνως όμορφα.