Ζούμε στην εποχή των έσχατων ομολογιών; Η ομολογία έγινε χρήμα ή το χρήμα έγινε ομολογία; Τα τεκταινόμενα στον Πλανήτη, ιδιαίτερα από το 1989 και εντεύθεν, θέτουν αυτό το ερώτημα, σε κάθε ανθρώπινη ύπαρξη, ανεξάρτητα από το αν μπορεί ή θέλει να το απαντήσει αυτή. Είναι ένα αντικειμενικό ζήτημα, που ξεπερνάει το όποιο επιστημονικό του ενδιαφέρον, γιατί πιθανά(; ) τείνει να υποδεικνύει νέους όρους, για τον ορισμό του ανθρώπου!
Μία έσχατη ομολογία των καιρών μας, αποτελεί η πανανθρώπινη, με το «έτσι ή αλλιώς …»(Δόγμα Μπιλτεμπεργκ), ομολογία ισχύος, που έχει στις καρδιές μας το χρήμα, έναντι του Θεού. Το μαρτυρούν τα δισεκατομμύρια θυμάτων (νεκροί άνθρωποι, νεκρά ζώα, δισεκατομμύρια ανέργων και λοιπών δούλων, δισεκατομμύρια μικροκαταθετών κ.π) που ήδη έχει η πίστη μας , προς το χρήμα! [ Ως Μικροκαταθέτες νοούνται, όλοι οι ενεργοί μισθωτοί, που, «έτσι ή αλλιώς…», πλέον πληρώνονται, μέσω των Τραπεζών. ]
Μία επίσης πανανθρώπινη εσχατολογία εκφράζεται, μέσα και χάρη του οικολογικού ζητήματος, που δημιούργησε βασικά η επιστήμη, εμπλεκόμενη στην διαμάχη, μεταξύ πολιτικών και οικονομικών κατεστημένων («καθεστώτων»). Στο θέατρο της Πολιτικής, πρόκειται ιστορικά, για την παράδοση της «πανεπιστημιακής γνώσης», από τους «εξεγερμένους» στο Παρίσι και στο Μπέρκλευ το 1968, σε εκείνους που «συνέβαλαν, για την επικράτηση της ειρήνης» … στο Βιετνάμ(1974). Πρόκειται, για τη σταδιακή ανασυσπείρωση της «πλουτοκρατίας», με την ενδυνάμωση του «Τραπεζικού Συστήματος»!
Τι είναι Τράπεζα; Είναι πανανθρώπινα μάλλον (; ) αποδεκτό και ομολογείται, ότι είναι ένα κατάστημα , όπου οι άνθρωποι βασικά εμπιστεύονται τις αποταμιεύσεις τους( «παρακαταθήκη») κι από πάνω παίρνουν και… τόκους! Εδώ αρχίζει η… αμαρτία! Η «τράπεζα αυγατίζει», σχεδόν τόσο αυτονόητα πια, για τον κάθε «μέσο άνθρωπο». Στην αποδοχή αυτού του αυτονόητου έρχεται και σε βάζει στον πειρασμό …της χήνας που γεννάει χρυσά αυγά, το «Χρηματιστήριο»!
Το χρήμα, ως έννοια, προκύπτει απ’ το αρχαιοελληνικό «χράομαι-χρήομαι-χρώμαι», δλδ είναι κάτι που απλά το μεταχειρίζομαι. Θεωρητικά, αυτό μπορεί να είναι ο,τιδήποτε υλικό…ή και άυλο. Η τελευταία παραδοχή αποτελεί τη «διαστολή υπέρβασης» που επέτρεψε η «εξέγερση» του 1968, να δοθεί απάντηση στο ερώτημα ... «Επιστήμη ή Θεός». Προφανώς, η «Επιστήμη» νίκησε σε πανανθρώπινη ομολογία. Το επιστέγασμα αυτής της νίκης ήταν, να πάρουν οι «Τράπεζες» τη δυναμική της «πίστης των μαζών» στο «άυλο» και να το μετατρέψουν, σε «χρήσιμη αξία»: όρος απορρέον από το υπόβαθρο κάθε «χρηματιστηρίου». [ Ως «πίστη των μαζών», για τη τοκογλυφική οπτική και την πυραμιδική δομή κάθε απατεωνιάς θεωρείται, το γινόμενο των ανθρώπων επί των κοινών αυτονόητων τους. Είναι πάντα ένας αριθμός! ].
Ο «άγιος Ομπάμα», από άποψη πλανητικών στρατηγικών προτεραιοτήτων, κατοίκησε τον «Λευκό Οίκο», υποσχόμενος ότι θα υπηρετούσε την «επιδίωξη του Δολαρίου», να αναγκάσει την Κίνα και το Γουάγκ, να μπούνε στη διεθνή σκακιέρα και στο «πλαίσιο των κυμαινόμενων ομολογιών». [ Κίνα και Ρωσία, ως γνωστό, συναποφάσισαν να ακολουθήσουν «ανεξάρτητη πολιτική» προς το Δολάριο και το Ευρώ! ]. Σε μία από τις «κόψεις» της κρίσης, που παράγει, αναπαράγει και θα συντηρεί, το πλανητικό παίγνιο, μεταξύ Δολαρίου και Ευρώ αφενός και Γουάγκ- Ρουβλίου αφετέρου, έλαχε σ’ εμάς τους Ελλαδίτες, να υποστούμε την «εθνική ταπείνωση» της νέας τάξης πραγμάτων, που δημιουργεί, μεταξύ άλλων, και τις διάφορες «προς αποφυγή μειονότητές» της, εδώ στην «Ευρωπαϊκή Ένωση»: «Αλβανοί», «Κοσοβάροι», «Μακεδόνες» και, φευ, «Έλληνες»!
Είναι μόνο συμβολική η πρωθυπουργοποίηση στη χώρα μας, του «πρώτου τη τάξει Ευρωπαίου, ανώτατου δικαστικού άρχοντα της Ε.Ε.» ; Ομολογώ , πως …δεν το νομίζω!!! Η Ελλάδα κρίνεται από το δικαστήριο της ιστορίας, για την όποια κοινωνία κατόρθωσε να αναδείξει μέσα σε δύο αιώνες, αλλά από τους «θεσμούς»: για να πληρωθούν, κάποιοι... Εξωθεσμικοί( άκου, "Αγορές") : «το χρήμα δεν έχει πατρίδα», δεν έλεγαν στ’ αρχαία χρόνια οι Κομμουνιστές και τους τουφέκιζαν ως ...μιάσματα;
