Ωραία, θα μιλήσω σοβαρά κι εγώ. Η ουσία του υπερβατικού, Αμαρέλια, βρίσκεται εδώ:
Δεν υπάρχει λογική στην πίστη, το έχω πει εκατοντάδες φορές. Αν το δεις λογικά, ναι, θα φτάσεις στο σημείο της αθεϊας, ή θα λες απλά πως είσαι Χριστιανός, χωρίς ουσιαστικά να πιστεύεις, το πολύ πολύ να λες «ωραία τα έλεγε ο Χριστός, αλλά τα άλλα είναι παραμύθια». Η λογική μας μας χρησιμεύει το μέγιστο στα της ζωής, όμως δεν είναι για κάτι παραπάνω. Δεν μπορεί να «συντονιστεί» με το κάτι παραπάνω. Από την άλλη, εγώ (και ο κάθε εγώ) ξέρω ότι υπάρχει κάτι - δεν το πιστεύω απλά. Αυτό προφανώς δεν μπορώ να στο εξηγήσω. Μπορείς να το πεις ψύχωση ή παράνοια, δεν με απασχολεί, αλήθεια.
Όσοι πιστεύουμε -μιλάω να πιστεύουμε πραγματικά- ότι υπάρχει πραγματικά ένας άλλος κόσμος, ο πραγματικός κόσμος, κι αυτός που ζούμε είναι απλά ένα στρεβλό κακέκτυπό του, πιστεύουμε επίσης ότι αυτός ο κόσμος, η ύλη, το σώμα μας είναι φυλακή. Μιλάς για πόνο. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Χριστιανισμός (κι ο Βουδισμός, επίσης) αγκαλιάζουν τον πόνο και τον αποζητούν. Ο ίδιος ο Ιησούς λέει «μακάριοι οι πενθούντες/οι πεινώντες» κ.λπ. Ο βουδισμός επίσης λέει ότι τα πάντα είναι πόνος.
Ε, όταν σαν ανθρωπότητα έχουμε απορρίψει την πίστη σε κάτι πέρα από την ύλη, σε κάτι αιώνιο και αμετάβλητο, όπως η αθανασία της ψυχής και ο Θεός φυλακιζόμαστε ολοένα και παραπάνω στην ύλη. Και ο πόνος γίνεται μεγαλύτερος. Και θα συνεχίσει να γίνεται. Ειλικρινά μακάρι όλοι οι άνθρωποι να πίστευαν σε αυτό που λέω, δεν θα υπήρχε τόση δυστυχία. Θα υπήρχε σίγουρα, γιατί η ύλη/ένσαρκη ζωή είναι συνδεδεμένη με τη δυστυχία, αλλά όχι τόση.
