Ποια ειναι η δυναμη του Vice President ακριβως;
Η Harris απο την τωρινη της θεση εχει πολυ περιορισμενη δυναμη.
Η κριτική που ασκείται στην Κάμαλα Χάρις για το ότι υπόσχεται αλλαγές και πολιτικές, ενώ δεν τις προώθησε ως Αντιπρόεδρος, συχνά παραβλέπει κάτι βασικό: η θέση της Αντιπροέδρου έχει πολύ περιορισμένες εξουσίες. Ο ρόλος της είναι να στηρίζει τον Πρόεδρο και όχι να καθορίζει την πολιτική ατζέντα. Οι αρμοδιότητές της περιορίζονται σε συγκεκριμένα θέματα, όπως η ψήφος σε περίπτωση ισοψηφίας στη Γερουσία ή η εκπροσώπηση της χώρας στο εξωτερικό. Αυτό σημαίνει ότι πολλές από τις αλλαγές που υπόσχεται τώρα δεν θα μπορούσε να τις υλοποιήσει ως Αντιπρόεδρος, επειδή η εξουσία της ήταν περιορισμένη.
Επίσης, πρέπει να θυμόμαστε ότι πολλές από τις υποσχέσεις της εξαρτώνται από το Κογκρέσο, δηλαδή από τη νομοθετική εξουσία. Ακόμα και αν ήθελε να κάνει περισσότερα, χρειαζόταν τη συνεργασία με το Κογκρέσο, το οποίο τα τελευταία χρόνια ήταν διχασμένο και συχνά σε αδιέξοδο. Η δουλειά της ως Αντιπρόεδρος ήταν να επικεντρωθεί σε συγκεκριμένα θέματα που της ανέθεσε ο Πρόεδρος, όπως τα δικαιώματα ψήφου και η μετανάστευση. Τώρα, ως υποψήφια για την Προεδρία, προτείνει ένα ευρύτερο όραμα, το οποίο όμως θα μπορούσε να υλοποιήσει μόνο αν εκλεγεί Πρόεδρος και έχει τις ανάλογες εξουσίες.
Ας τα πάρουμε πιο αναλυτικά και δομημένα όμως απέναντι σε όσα λέτε:
Ένα από τα κύρια σημεία κριτικής είναι ότι η Χάρις δεν προώθησε τις πολιτικές που υπόσχεται τώρα, όσο ήταν Αντιπρόεδρος. Αυτό όμως αγνοεί την πραγματικότητα του ρόλου της Αντιπροέδρου, ο οποίος είναι περιορισμένος από τη φύση του. Η Αντιπρόεδρος δεν έχει την εξουσία να καθορίζει την κυβερνητική ατζέντα ή να επιβάλει τις δικές της πολιτικές. Ο ρόλος της είναι υποστηρικτικός προς τον Πρόεδρο, ο οποίος παίρνει τις τελικές αποφάσεις. Στην περίπτωση της Χάρις, ο Πρόεδρος Μπάιντεν ήταν αυτός που είχε τον έλεγχο και καθόριζε τις προτεραιότητες της κυβέρνησης. Η Χάρις ήταν επιφορτισμένη με συγκεκριμένα θέματα, όπως η μετανάστευση και τα δικαιώματα ψήφου, που της ανέθεσε ο Μπάιντεν. Επομένως, οι πολιτικές που προτείνει τώρα βασίζονται στο όραμά της για το μέλλον, το οποίο θα μπορούσε να υλοποιήσει μόνο αν εκλεγεί Πρόεδρος και έχει την πλήρη εξουσία που συνεπάγεται αυτός ο ρόλος.
Αυτό συνδέεται με την κριτική ότι οι προεκλογικές υποσχέσεις της Χάρις είναι απλώς λόγια που δεν θα γίνουν πραγματικότητα. Αυτή η κριτική όμως παραβλέπει το γεγονός ότι η Αντιπρόεδρος δεν έχει την εξουσία να προωθήσει νομοθεσία ή να εφαρμόσει μεγάλες αλλαγές χωρίς τη συνεργασία του Προέδρου και του Κογκρέσου. Η προεδρική εξουσία είναι πολύ μεγαλύτερη, και η Χάρις, αν εκλεγεί Πρόεδρος, θα έχει τη δυνατότητα να εφαρμόσει τις πολιτικές που υπόσχεται. Πολλές από τις προεκλογικές υποσχέσεις βασίζονται στην ανάγκη για νομοθετικές αλλαγές, οι οποίες απαιτούν τη συνεργασία του Κογκρέσου, κάτι που δεν ήταν εύκολο τα τελευταία χρόνια λόγω της πολιτικής πόλωσης. Ως Πρόεδρος, όμως, η Χάρις θα μπορεί να προωθήσει νομοθετικές πρωτοβουλίες με πολύ μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα.
Μια άλλη κριτική είναι ότι η Χάρις δεν επηρέασε αρκετά τον Μπάιντεν προς την κατεύθυνση των πολιτικών που τώρα προτείνει. Παρότι η Αντιπρόεδρος συνεργάζεται στενά με τον Πρόεδρο, δεν έχει την εξουσία να επιβάλει τις δικές της απόψεις ή να καθορίσει την κατεύθυνση της κυβέρνησης. Οι αποφάσεις που πάρθηκαν από την κυβέρνηση Μπάιντεν αντικατοπτρίζουν τις στρατηγικές επιλογές του Προέδρου, ο οποίος έπρεπε να συμβιβάζεται με διάφορες πολιτικές και κοινοβουλευτικές πραγματικότητες. Η Χάρις, από τη θέση της, εστίασε σε θέματα που της είχαν ανατεθεί, αλλά δεν μπορούσε να επιβάλει την υλοποίηση άλλων πολιτικών που μπορεί να θεωρεί προτεραιότητα. Οι υποσχέσεις της λοιπόν αντανακλούν το όραμά της ως υποψήφια Πρόεδρος και όχι το τι μπορούσε να κάνει από τη θέση της Αντιπροέδρου.
Επιπλέον, ορισμένοι ισχυρίζονται ότι ο Μπάιντεν ήταν μια «μαριονέτα», με την Χάρις να κινεί τα νήματα από το παρασκήνιο. Αυτός ο ισχυρισμός δεν στηρίζεται σε αποδείξεις και φαίνεται περισσότερο ως μια θεωρία συνωμοσίας που χρησιμοποιείται για να υποβαθμίσει τόσο τον Μπάιντεν όσο και την Χάρις. Ο Μπάιντεν είναι ένας έμπειρος πολιτικός με δεκαετίες παρουσίας στη δημόσια ζωή και υπήρξε ιδιαίτερα δραστήριος στην προώθηση σημαντικών νομοθετικών πρωτοβουλιών, όπως το πακέτο στήριξης για την πανδημία και η νομοθεσία για τις υποδομές. Η Χάρις, από την πλευρά της, ακολούθησε τον παραδοσιακό ρόλο της Αντιπροέδρου, ο οποίος περιλαμβάνει υποστηρικτικές αρμοδιότητες, χωρίς να έχει την απόλυτη εξουσία ή τον έλεγχο της κυβέρνησης.
Τέλος, τίθεται το ερώτημα γιατί η Χάρις δεν διαχωρίζει τη θέση της περισσότερο από τον Μπάιντεν. Η απάντηση είναι ότι μια πλήρης αποστασιοποίηση θα μπορούσε να ρισκάρει τη συνοχή του Δημοκρατικού Κόμματος και να αποξενώσει ψηφοφόρους που είναι ικανοποιημένοι με τα επιτεύγματα της κυβέρνησης Μπάιντεν. Αντί να απομακρυνθεί εντελώς, η Χάρις επιλέγει να χτίσει πάνω στις επιτυχίες της τρέχουσας κυβέρνησης, όπως η οικονομική ανάκαμψη και οι κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, φέρνοντας ταυτόχρονα νέες προτάσεις και διαφορετική έμφαση σε θέματα όπως η κλιματική αλλαγή, τα δικαιώματα ψήφου και η κοινωνική δικαιοσύνη. Με αυτόν τον τρόπο, δείχνει ότι είναι έτοιμη να ηγηθεί με νέες ιδέες, χωρίς να απορρίπτει τα θετικά βήματα της τρέχουσας προεδρίας.
Συνολικά, η κριτική προς την Χάρις συχνά παραβλέπει τους περιορισμούς της θέσης της Αντιπροέδρου και την πολιτική πραγματικότητα που αντιμετώπισε τα τελευταία χρόνια. Οι υποσχέσεις που κάνει τώρα είναι αποτέλεσμα του οράματός της για το μέλλον και θα μπορούσε να τις υλοποιήσει μόνο αν εκλεγεί Πρόεδρος, όπου θα έχει τη δύναμη να φέρει τις αλλαγές που προτείνει.
