Η μεγάλη διαφορά, η οποία μάλιστα διαφαίνεται σαφώς μέσα από το παραπάνω απόσπασμα, είναι πως ενώ ο γάμος είναι η μόνη κοινωνικά αποδεκτή μορφή σχέσης, τουλάχιστον με βάση τα ήθη προηγούμενων και ομολογουμένως σκοτεινών αιώνων, ο Έρωτας αντιμετωπίζεται από το κοινωνικό κατεστημένο με δυσπιστία, σχεδόν με εχθρότητα, καθώς η χαοτική κι απελευθερωτική του φύση αποτελεί "απειλή" για μια κοινωνία που προσπαθεί να επιβάλλει την δική της τάξη επί παντός επιστητού, ώστε να κυβερνά και να ελέγχει τις ψυχές των ανθρώπων. Το να υπερασπίζεται κανείς το θεσμό του γάμου, με την παραδοσιακή και κατά τη γνώμη μου παρωχημένη του μορφή, θέτοντας ως επιχείρημα το "τι θα πει ο κόσμος", είναι μια πολύ κακή βάση εκκίνησης, η οποία φέρει μέσα της το σπέρμα της διάλυσης από τη στιγμή της σύλληψής της. Με λίγα λόγια, ο γάμος που αιτιολογεί τον εαυτό του με τέτοιο τρόπο είναι εκ φύσεως θνησιγενής.
Ακριβώς εδώ βρίσκεται η μέγιστη παρεξήγηση και πιθανόν το μεγάλο πρόβλημα του γάμου. Οι περισσότερες γυναίκες (ευτυχώς όχι όλες) έχουν προγραμματιστεί να ονειρεύονται την τελετή του γάμου και όχι τον ίδιο το γάμο ως μορφή συμβίωσης. Αυτό σημαίνει πως το "θέλω να παντρευτώ" επικεντρώνεται στη μέρα του γάμου, αφήνοντας επιμελώς απ' έξω τις πραγματικές δυσκολίες αλλά και τις δεδομένες υποχωρήσεις και συμβιβασμούς που αυτός συνεπάγεται στην πορεία. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ενώ οι περισσότερες οικογένειες έχουν γαλουχήσει και στη συνέχεια έχουν πιέσει τα τέκνα τους να αποζητήσουν το γάμο, ως το θεμέλιο της κοινωνίας κλπ, τα περισσότερα διαζύγια -και είναι πλέον πάρα πολλά για να τ' αγνοήσει κανείς- έχουν ως αιτία, σύμφωνα με επίσημες στατιστικές, την παρέμβαση των οικογενειών μέσα στο ζευγάρι.
Κάτι τέτοιο μας βάζει στον πειρασμό να παρατηρήσουμε ότι ο γάμος αποτελεί μια μορφή διαιώνισης όχι του είδους, αλλά του αρρωστημένου Εγώ των συμπεθέρων.
