Κάποτε πιστευόταν πως τα παιδιά "διαλυμένων" οικογενειών, είναι καταδικασμένα να εμφανίσουν ψυχολογικά προβλήματα, συναισθηματική αστάθεια και αντικοινωνική συμπεριφορά. Τούτο βέβαια δεν είναι καθόλου περίεργο ή ανεξήγητο, αφού η ίδια η κοινωνία έθετε διακρίσεις και περιθωριοποιούσε τα παιδιά των χωρισμένων κι αντιμετώπιζε ως σχεδόν πόρνες τις χωρισμένες γυναίκες (ακόμη κι όταν ο σύζυγός τους τις είχε εγκαταλείψει, αφού μάλλον θα έπρεπε να τον κρατήσουν δεμένο με αλυσίδες). Σε οποιονδήποτε η κοινωνία φερόταν με τέτοιο τρόπο θα εμφανίζονταν εύλογα τα ψυχολογικά προβλήματα και η αντικοινωνική συμπεριφορά, οπότε εδώ μάλλον έχουμε μια περίπτωση "αυτοεκπληρούμενης προφητείας".
Έχω δει στη ζωή μου τόσα πολλά παιδιά "καλών" οικογενειών να μπλέκουν με ναρκωτικά, με χουλιγκανισμό, με ακροδεξιές ή ακροαριστερές ομάδες που σπάζουν και καίνε, με ψυχολογικά προβλήματα λόγω υπερπροστατευτικής μητέρας ή βάναυσου πατέρα και με βαθιές συναισθηματικές συγκρούσεις ως αποτέλεσμα κακής σχέσης με το Εγώ τους, που η πανάκεια της αστικής οικογένειας έχει ξεθωριάσει έως καταρρεύσει στα μάτια μου.
Τα παιδιά χρειάζονται αγάπη, στοργή, καθοδήγηση, παιχνίδι, έμπνευση, γαλήνη, ζεστασιά κι ηρεμία, μεταξύ άλλων ώστε να μεγαλώσουν σωστά. Οποιαδήποτε μορφή συμβίωσης ή οικογένειας μπορεί να τους τα παρέχει (ακόμη και οι "οικογένειες" των παιδικών χωριών SOS), στο βαθμό που μπορεί να τους τα παρέχει, βοηθάει στην ισόρροπη κι απρόσκοπτη ανάπτυξή τους και συνεπώς αποτελεί το "ιδανικό" περιβάλλον για ένα παιδί.
Αντίθετα, οι συνθήκες αυτές δεν παρέχονται σε μια οικογένεια κατά την ημέρα του γάμου, με κάποιο είδος "Θείας Επιφοίτησης", ούτε η νομική κατοχύρωση ή η κοινωνική αποδοχή του οικογενειακού σχήματος προσφέρει στους γονείς τα εχέγγυα για να δημιουργήσουν τέτοιες άριστες για το παιδί συνθήκες.
Η δική μου γνώμη, στηριζόμενη σε πολυετή εμπειρία, είναι πως όσα θεωρούνται ως δεδομένα, βάσει του προηγούμενου ποστ, δεν είναι παρά σχήματα του μυαλού και ουδεμία αντικειμενική αλήθεια φέρουν.
Τόσες μαμάδες καθώς πρέπει οικογενειών, με κατεστραμμένους βουτυρομπεμπέδες γιους έχετε δει, δεν είναι άραγε αρκετές για να σας κάνουν έστω ν' αμφισβητήσετε τα παραδοσιακά πρότυπα;
Η νέα γενιά που δεν μπαίνει καν στη διαδικασία να αμφισβητήσει τις αξίες που παρέλαβε από την προηγούμενη, είναι καταδικασμένη τελικά να τις ποδοπατήσει. Η αμφισβήτηση είναι φορέας ανανέωσης κι ενδυνάμωσης κι όχι υποχρεωτικά κατάρρευσης. Η άκριτη αποδοχή παλαιών απόψεων, ενώ ο χρόνος τρέχει και τα δεδομένα αλλάζουν, μπορεί εκ πρώτης όψεως να φαίνεται ως μια ασφαλής επιλογή, η οποία δεν μας βάζει στον κόπο να ψάξουμε για το καλύτερο, αλλά από την άλλη πλευρά, εισάγει στο σύστημα υψηλά επίπεδα εντροπίας, η οποία τείνει να το αποδιοργανώσει και τελικώς να το διασπάσει...
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
