προτείνω ένα βιβλίο,
ένα οποιοδήποτε βιβλίο
που κάνει την ανάγνωση να εγείρει μια ανάμνηση
όπως μια δαγκωνιά από ένα ωραίο στόμα, ας πούμε
που η φθορά του είναι ανάλογη με τους ήχους που αποκλείονται
κατά το διάβασμά του,
πεταμένο στο νερό να επιπλέει σε μια σεκάνς
που να είναι ένα είδος μεσογειακού βιβλιοροφού,
μια ευθραυστότητα που να μας απαλάσσει από λέπια
και κόκκαλα.
Μόνο έτσι καταφέρνεις να κρύψεις τη λιγότητά του
να βάζονται λέξεις σε καινούργια παιχνίδια για να πάρουν τον συγγραφέα
λιγάκι στα σοβαρά οι σνομπ λεξιθήρες.
Παρακμασμός εν αφθονία λεξικών...
Βέβαια αν το κάναμε όλοι αυτό κινδυνεύουμε να μολύνουμε τις θάλασσες
από χάρτινη ύλη γραμμένη, να εμποτίσουμε τα νερά με ιστορίες που θαλασσώθηκαν.
Ο τζόϋς λέει: μάδερ αρχιδοσφίχτρα θάλασσα θα πρέπει, αν δεν έχει γίνει κιόλας,
να βρούμε ένα ακόμη προσωνύμιο, μέρες που έρχονται: η Παναγιά η Θάλασσα.
Τώρα τι θα έλεγε? η θάλασσα η περιχαρ(τ)ούσα?
Ας γελάσω για όσο καλοκαίρι απέμεινε.
υγ Καλή Κυριακή, καλά μυαλά, άφθονα τσαλακωμένα σεντόνια, εύχομαι απο καρδιάς.
υγ.2 Μια εξέταση PSA μια στο τόσο δεν βλάπτει. Προλαμβάνει τον καρκίνο του προστάτη.
Καλό θα ήταν ταυτόχρονα και ένα εγκεφαλαιογράφημα προς καταγραφή
των ηλεκτρομαγνητικών πεδίων.
Ποτέ δε ξέρεις πόσο απομαγνητισμένα είναι τα μυαλά που αφιερώθηκαν
να διαβάζουν μέχρι να βγάλουν στα μάτια καρούμπαλα.