Βασικά δεν τα ξεπατίκωσε, απλά ο Μπράουν κινείται σε μια κεντρική ιδέα την οποία είχαν αγγίξει πολύ πριν απο αυτόν διάφοροι συγγραφείς (απλά δεν είχαν τόσο καλό μάρκετινγκ και δεν έκαναν ντόρο

).
Σίγουρα όμως ο Ουμπέρτο Έκο θα ήταν απο τους αγαπημένους του καθώς πέρα απο το βιβλίο που αναφέρεις εσύ έχει επηρεαστεί και απο το εξαιρετικό "Το όνομα του Ρόδου" (που είχα ξαναπροτείνει και παλιά)το οποίο αν σας αρέσουν οι θρησκευτικές συνωμοσίες που συνοδεύονται απο λόγιες συζητήσεις και δεν σας κουράζει η περιγραφική γραφή θα το απολάυσετε(αν πάλι βαριέστε έχει βγει και σε ταινία

όχι ισάξια του).
Το άγιο δισκοπότηρο δεν είναι συγγραφικό εύρημα είναι κάτι σαν θρύλος που πήγε απο στόμα σε στόμα οπότε δεν μπορεί κάποιος να διεκδικήσει πνευματικά δικαιώματα.Όσον αφορά το κοινό της Συών είναι οργάνωση-φάντασμα και η χρήση της εξυπηρετεί τις ανάγκες κάθε μυθιστορήματος που έχει να κάνει με το δισκοπότηρο.