Καλησπέρα σας παιδιά, γράφω πρώτη φορά ως νέο μέλος και θα ήθελα να μοιραστώ ένα θέμα που με έχει φάει τη ψυχή πραγματικά..
Τώρα στη δεύτερη καραντίνα μαζεύομαι με τη παρέα μου σε ένα μέρος που μαζεύονται πολλές παρέες και έχει μετατρέπει σε στέκι για να κάτσεις. Μια μέρα λοιπόν είδα μια κοπέλα, απιστευτα γλυκιά που μου άρεσε πολύ και σκαλωσα πολύ με το βλεμμα της καθώς με κοιτούσε πολύ όπως και γω.Κολησα πολύ με το βλέμμα της προς εμένα.
Πλησιάζει βέβαια μετά η ώρα για σπίτι λόγω απαγόρευσης και αυτή αναχωρεί με τη παρέα της καθώς δεν μένει στη περιοχή που είναι το στέκι αλλά σε άλλη περιοχή.Καθως φεύγει με τη παρέα της αντί να φύγουν κατευθείαν από τη έξοδο που καθοντουσαν πέρασαν μπροστά από μας και κάνανε το κύκλο. Πάω λοιπόν με τη παρέα μου και τις μιλάμε παίρνοντας λογαριασμούς στα σοσιαλ και τα λοιπά.
Εγώ λοιπόν την επόμενη μέρα την στέλνω μύνημα στα σοσιαλ (ΑΛΒΑΝΙΔΑ είναι ) γύρω στις 6 το απόγευμα μιας και δν βγήκα εκείνη τη μέρα. Αυτή με απαντάει και ενω μιλάμε στη αρχη και αυτά, με λέει ' ναι αλλά σήμερα δεν ήσουν εκει' με αποτελεσμα εγώ να τη πω 'σκαλωσα πολύ χθες γιαυτο'..Αυτή μετά με λέει ' εμένα τα μάτια μου πήγαιναν αυτόματα σε σενα' και εγώ λέω ' που σημαίνει;' για να με πει μετά ' που σημαίνει ότι κάτι με τραβούσε να κοιτάω συνεχεια'..Μιλήσαμε για κάποια ώρα μέχρι το βράδυ λεγοντας και οι 2 ότι θέλουμε να βρεθούμε και να γνωριστούμε και κλείσαμε αργά με αδιάβαστο μήνυμα από τη μεριά της.Μετά για τις επόμενες 3-4 μέρες δεν μιλήσαμε γιατί πήγαινα κάθε μέρα στο στέκι μπας και έρθει αλλά πετύχαινα μόνο κάποιες από τις φίλες της( που επίσης μένουν στη ίδια περιοχή με τη κοπέλα που αναφέρομαι)...μετά τις επόμενες μέρες τη στέλνω να κανονίσουμε να βγούμε και λέει θα έρθω στο στέκι(τάδε μέρα) να βρεθούμε.Ε σαν μαλακας εγώ πάω στο στέκι και αυτή δεν ήρθε ποτέ εκείνη τη μερα παρά μόνο οι φίλες της οι οποίες επαιρναν μάτι.
Την στέλνω λοιπόν μύνημα εκείνη τη μέρα για το που είναι και γιατί δν ήρθε και είπε δν μπόρεσε να έρθει γιατί της έτυχε κάτι. Ε μετά από λίγα μυνήματα (γενικά είναι κοπέλα που δν μιλάει πολύ και βαριέται τα μηνύματα στα σοσιαλ) με αφήνει στα αδιάβαστα , μια ξαναστελνω και μιλάμε και ξανά αδιάβαστα ενώ παράλληλα κάθε μέρα πηγαίνω στο στέκι μπας και εμφανιστεί. Μια από αυτές τις μέρες που πήγαινα στο στέκι συνέχεια, ήταν μια από τις φίλες της ξανά και επιτέλους παω και τη ρωτάω ενώ εφευγε ' να σε ρωτήσω κάτι;' και αυτη με χαμογελαστό ύφος και σαν να ντρεπόταν απάντησε 'οχι με γελιο'. Μετα τη ακόλουθαω από πίσω και λέω η φίλη σου που είναι γιατί δν ήρθε και αυτή με λέει έχει δουλειά. Ε λοιπόν εκείνη τη μέρα όταν πάω σπίτι με στέλνει για πρώτη φορά αυτή μύνημα καθώς σκευηκα οτι έπιασε τόπο που μίλησα στη φίλη της και μετά τα μπλα μπλα τη λέω 'πήγα στέκι είδα τις φίλες σου και εσύ που ήσουν;' και αυτή με απάντησε ' είχα δουλειά χαχαχα' ( δηλαδή αυτό που με είπε από κοντά και η φίλη της.
2 μέρες μετά από αυτό το σκηνικό που παιχτηκε με τη φίλη της εμφανίστηκε στο στεκι (ήταν η γιορτή μου εκείνη τη μέρα) και άφησα τη παρέα και κάθησα μαζί με τη παρεα της και λέγαμε διάφορα πράματα ενώ παράλληλα τη κατηγορούσα με κολακευτικό τρόπο ότι ενώ την έλεγα να βγούμε αυτή έλεγε θα έρθει στο στέκι και δν ήρθε ποτέ και μετά με είπε οτι οι γονείς της δουλεύουν κάθε μέρα και έχει μια αδερφή και ένα μικρό αδερφάκι που προσέχει καθημερινά(που όντως ισχύει γιατί είδα φωτογραφίες).
Με τη συζήτηση λοιπόν με λέει πως είναι μουσουλμάνα και τότε μπήκα σε πολλές σκέψεις ότι μάλλον γι'αυτό αποφεύγει τόσο τη επαφή με μένα επειδή και οι γονείς της είναι όλοι Αλβανοί και θεώρησα θα ναι αυστηροί και θα την έχουν από κοντά. Πάμε σπίτι και μιλήσαμε στα σοσιαλ αλλά στο τελευταίο μήνυμα που είπα ότι θέλω να τη ξαναδώ γιατί με εχει κολησει και δεν το διάβασε.. Αλλά την επόμενη μέρα δυστυχώς εμφανίστηκε ξανά, μιλήσαμε από κοντά αλλά κωλωνα να τη πω να πάμε βολτα οι δυο μας μη πει όχι για να μην αφήσει τη παρέα της.
Περνάνε 2 μέρες και τη στέλνω αν δν γουστάρεις πες το μου. Αυτή απαντάει ' δεν έχεις καταλαβει δηλαδή ότι κάτι με πάει πίσω;'. Ε και γω τι λέω τι σε πάει πίσω;.. Αυτή απαντάει δεν έχει σημασία δεν είναι κάτι συγκεκριμένο με σένα.. Τότε την λέω γιατί με έδωσες ψεύτικες ελπίδες και μιλούσαμε και δεν βγεναμε ποτέ;..Και λέει γιατί ήθελα..Μετά τη λέω δηλαδή τώρα δεν θες;...Και λέει απλά ξέρω ότι δεν θα βγει πουθενα και δν έχει να κάνει κάτι με σένα...και στο τέλος με λέει δεν φταίς εσύ που δεν βγενουμε.. αξίζει να πω ότι όλες τις μερες έψαχνα στο προφίλ της για ώρες αν τρέχει τπτ με κανέναν αλλά δν είδα κατι ( το τονίζω έψαξα πολύ με πολλούς τρόπους)..
ΤΟ αποτέλεσμα είναι να πηγαίνω στη περιοχή της στα πάρκα που βγαίνουν εκεί μπας και τη πετύχω αλλά νταξει γνωρίζω ότι είναι δύσκολο να τη πετύχω σε τόσο μεγάλη περιοχή κοβωντας βόλτες μόνος με τσιγάρο σέρτικο που λέμε.
Όλο το σόι της είναι Αλβανοί ακόμα και σχεδόν όλη η παρέα της αλλά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δεν παίχτηκε ποτέ τίποτα ενώ γουστάραμε και οι δύο...Εχω σαν βασική σκέψη αυτό με τη θρησκεία και τους γονείς της ότι δηλαδή από τη αρχή ήξερε ότι δν θα μπορούσαμε μαζί και δεν δέθηκε τόσο όσο εγώ και σταδιακά με απομακρυνε...Ακόμα και από κοντά που μιλήσαμε λέγαμε να κανονησουμε να βγούμε αλλά δεν έγινε γιατί και γω αισθανομουν ότι επριζα και το πήγαινα πιο χαλαρά
Τι να κάνω; Δεν είμαι καθόλου καλά, γράφοντας μόνο αυτή τη δημοσίευση ξέφυγα κάπως από τον εαυτό μου και ένιωσα καλά.Καθε βράδυ κλαίω ακούγοντας το τραγουδι του θαλασσινού τυφλές ελπίδες και με πνίγουν οι τοίχοι..Μόνο όταν πάω στη περιοχή της νιώθω καλά και δεν υπάρχει χειροτερο από τον δρόμο της επιστροφής στο σπίτι μου.. την θέλω πάρα πολύ.. Να τη διεκδικήσω μέχρι τέλους;; ( αν τη πετύχω τυχαία από κοντά μπας και τη πείσω)
Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: 23 Ιανουαρίου 2021
Αξίζει να πω πως η κοπέλα είναι 18 και γω 22 και ότι οι κοπέλες γενικά στη ζωή μου μου λένε ότι είμαι πολυ εμφανίσιμος έχοντας δεχθεί και πεσιματα από διάφορες κοπέλες και στο στεκι.. Τα αναφέρω μόνο μπας και βοηθήσουν στη κατάσταση..Τέλος σε αρκετά μηνυματα με αυτή τη κοπέλα της έλεγα ότι έχω κολλήσει, ότι την έχω εικόνα συνέχεια και θα σαλταρω( που σαλταρα τελικά) και αυτή έλεγε χαίρομαι πάρα πολύ που το ακούω και ότι της αρέσει πολύ ο τρόπος που τα λέω...
