με ομόλογα του ελληνικού δημοσίου που δεν θα ξοφληθούν ούτε στα τρισέγγονα μου?
Εδώ τώρα είναι ένα ζήτημα. Δεν είναι τόσο το δάνειο, όσο το από ποιους θα χρησιμοποιηθεί και για ποιους σκοπούς. Εκεί βρίσκεται και η ειδοποιός διαφορά με το χαράτσι. Αντιγράφω από τη σελίδα του Άρδην που μας παρέθεσε ο Νίκος (οι υπογραμμίσεις δικές μου):
Το δάνειο αυτό πρέπει είναι από εμάς για εμάς. Δεν προορίζεται ούτε για τους διεθνείς τοκογλύφους, ούτε για τα εγχώρια τρωκτικά. Δεν συλλέγεται για να διασώσει τους τραπεζίτες, ούτε το φαύλο πολιτικό κατεστημένο της χώρας που καταρρέει. Συλλέγεται στα πλαίσια μιας παλλαϊκής προσπάθειας εθνικής ανασυγκρότησης, η οποία σκοπό έχει να αλλάξει τους όρους της θνησιγένειας του ελληνικού οικονομικού και κοινωνικού μοντέλου. Υπ’ αυτή την έννοια, θεματοφύλακας της όλης προσπάθειας δεν μπορεί παρά να είναι ο λαός και μόνον ο λαός, ο οποίος θα διασφαλίσει ότι: α) ο εσωτερικός οικονομικός δανεισμός θα γίνει δίκαια και αναλογικά β) οι πόροι που θα συλλεχθούν από τούτη την πανεθνική προσπάθεια θα διοχετευθούν για την ανασυγκρότηση της οικονομίας σε υγιή και δίκαιη βάση.
Εδώ βρίσκεται και η απάντηση στο ερώτημά σου:
Εφόσον τα χρήματα από το δάνειο πέσουν μέσα σε μαύρες τρύπες εξόφλησης ληστρικών και τοκογλυφικών τοκοχρεωλυσίων, τότε πράγματι θα πάνε χαμένα, τα ομόλογα που θα πάρεις ως αντάλλαγμα δεν θα έχουν αξία ούτε ως χαρτί υγείας και τελικά αυτό δεν θα έχει ουσιώδη διαφορά από ένα ακόμη νεοταξικό χαράτσι. Το ίδιο ισχύει και για ένα (δήθεν) εθνικό νόμισμα, εάν κόβεται για να καλύψει τις μαύρες τρύπες των χρεών και των ελλειμμάτων. Τότε δεν είναι εθνικό, αλλά κατοχικό νόμισμα και θα έχει ως συνέπεια την ίδια πείνα κι εξαθλίωση που μας περιμένει με το Ευρώ (χειρότερη δεν προβλέπεται), καθώς θα είναι πληθωριστικό (σαν τα Ράλλικα της κατοχής περίπου).
Αντίθετα,
εάν το εσωτερικό δάνειο ληφθεί στα πλαίσια μονομερούς διαγραφής του χρέους, με σκοπό να διατεθεί για την ανασυγκρότηση της ελληνικής παραγωγικής βάσης και άρα προς παραγωγική στήριξη ενός πραγματικά εθνικού νομίσματος, τότε όχι μόνο είναι απολύτως θεμιτό, αλλά και επαναστατικό, όπως το ίδιο άρθρο αναφέρει για περιπτώσεις άλλων εθνικοαπελευθερωτικών επαναστατικών κινημάτων (μεταξύ αυτών και της Ελλάδας του 1821). Το καλύτερο απ' όλα όμως είναι πως εάν τηρηθεί τούτος ο δρόμος, τότε τα ομόλογα που θα λάβεις ως αντάλλαγμα, όχι μόνο θα πληρωθούν, αλλά θα πληρωθούν κι εντόκως. Άρα το δάνειο όχι μόνο θα δικαιολογεί το όνομά του, αλλά θ' αποτελεί και μια καλή επένδυση. Έτσι θα δικαιωθεί και το πιο αληθές και πιο ψευδές ταυτόχρονα σύνθημα της σύγχρονης πολιτικής μας ιστορίας: "
Λεφτά υπάρχουν", μόνο που πρέπει ν' αναζητηθούν εκεί που πραγματικά βρίσκονται κι όχι να προσπαθήσει να βγάλει κανείς ξύγκι από τη μύγα.
Αυτό που δεν σε αφήνει να καταλάβεις τη διαφορά, δεν είναι κάποια δική σου ξεροκεφαλιά πάντως, αλλά η έλλειψη ξεκάθαρης τοποθέτησης από πλευράς του ΣΥΡΙΖΑ, εάν δηλαδή θα προσπαθήσει να κινηθεί αποκλειστικά μέσα στα πλαίσια του Ευρώ και με αποδοχή του απεχθούς κι επαχθούς χρέους, ή εάν θα χαράξει μια πραγματικά επαναστατική εθνικοαπελευθερωτική πολιτική απεγκλωβισμού της χώρας από τους πρεζέμπορους της τοκοχρεωλυσίνης. Είναι φανερό ότι στο πλαίσιο που αναφέρεται δημοσίως ο ΣΥΡΙΖΑ, το συγκεκριμένο μέτρο δεν έχει ουσιαστική διαφορά από ένα χαράτσι όπως εκείνο της ΔΕΗ, πέραν ίσως του γεγονότος ότι μπορεί να είναι πιο αναλογικό.
Αν όμως κοιτάξει κανείς το πλαίσιο που υπαινίσσονται οι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίες με μαθηματική ακρίβεια οδηγούν στην ηρωική έξοδο από το Ευρώ, τότε το όλο πράγμα αποκτά νόημα και μορφή.
Να θυμόσαστε όλοι όσοι πρόκειται να ψηφίσετε ΣΥΡΙΖΑ (μεταξύ αυτών κι εγώ πλέον) στις επόμενες εκλογές, ότι αυτά που ακούτε τούτη τη στιγμή από τους αντιμνημονιακούς είναι μισές και μασημένες αλήθειες, απλά επειδή ο Τσίπρας, ο Καμμένος και τα επιτελεία τους έχουν διαγνώσει ότι ο κόσμος μπορεί να τρομοκρατηθεί με την προοπτική εξόδου απ' το Ευρώ και να πέσει στην παγίδα του Μπενίτο και του Αντωνάκη. Αυτό σημαίνει αντικειμενικά ότι
εφόσον κατορθώσουμε να έχουμε μια αντιμνημονιακή κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου τον Ιούνιο υπάρχουν δύο πιθανά ενδεχόμενα: α) Έξοδος από το Ευρώ, μονομερής διαγραφή χρέους και προσπάθεια παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας (δύσκολες μέρες για περίπου ένα με δύο χρόνια, εξαιρετικές προοπτικές από εκεί και μετά) ή β) Παραδοχή της ήττας, παραμονή στο Ευρώ και υποχρεωτική επιστροφή στα μνημόνια, με όλες τις συνέπειες που αυτό θα έχει (εξαιρετικά δύσκολες ημέρες και τελικά πλήρες αδιέξοδο για τουλάχιστον τριάντα χρόνια). Διαλέγετε και παίρνετε, ωστόσο
άρνηση των μνημονίων, χωρίς διαγραφή χρέους και τελικά έξοδο σε εθνικό νόμισμα απλά δεν μπορεί να συμβεί...
Εάν αμφιβάλλετε για όσα γράφω, ας αφήσουμε λίγο τον Δ. Καζάκη κι ας ακούσουμε και κάποιον οικονομολόγο με διαφορετικό βιογραφικό, τον Σ. Λαβδιώτη:
Πρέπει να πάμε σε Μορατόριουμ.
