Νομίζω πως το παιδί μπορεί ούτως ή άλλως να ''αισθανθεί'' ποιά είναι η ποιότητα της σχέσης των γονιών του, ακόμα κι αν είναι πολύ μικρό. Κι αυτό επηρεάζει την ψυχοσύνθεσή του.
Οπότε αν η μάνα πει στο παιδί της πόσο παραμελημένη νιώθει, ή ότι η σχέση έφτασε κάποια στιγμή σε οριακό σημείο, δεν θα του πει τίποτα καινούριο. Υπάρχουν κι εξαιρέσεις, όταν ας πούμε το παιδί μένει μακριά κι έχει να τους δει καιρό, αλλά σε τέτοιου είδους περιπτώσεις μιλάμε για ενήλικο άτομο, οπότε δεν έγινε κάτι και να μάθει.
Με αυτό μάλλον σου απάντησα στο θέμα της ηλικίας, ότι όταν κάποιος είναι ενήλικας χαλαρά μπορεί να αντεπεξέλθει στην γνώση λεπτομερειών της σχέσης των δικών του. Προσωπικά οι γονείς μου δεν συζητούσαν ποτέ με μένα και την αδερφή μου τις διακυμάνσεις τις σχέσης τους και μπορώ να πω ότι μικρή δεν ήθελα να ξέρω. Θυμάμαι χαρακτηριστικά όταν έμαθα ότι τα ζευγάρια κάνουν ''έρωτα'' όχι μόνο για να τεκνοποιήσουν ρώτησα τρομαγμένη την μαμά αν έχει κάνει έρωτα με τον μπαμπά κι άλλες φορές, κι όταν αυτή, παίζοντάς το άνετη, είπε ''πολλές φορές'' μου δημιούργησε συναισθήματα τρελής δυσφορίας.
Όταν όμως μεγαλώσαμε αρκετά (η αδερφή μου 1η κι ας είναι λίγο μικρότερη) αρχίσαμε να τους συζητάμε οι ίδιες κάποια πράγματα και να λέμε την γνώμη μας για κάποιες διαφωνίες.
Δεν αποκλείω κάποιοι ενήλικες να ''τραυματιστούν'' ψυχικά αν μάθουν πράγματα σχετικά με την σχέση των γονιών τους, όμως εσάς σας ακούγονται νορμάλ τέτοια άτομα?
Άλλα κρύβονται πίσω από το ''τραύμα'', υπερπροστατευτικές μαμάδες, σχέσεις προσκόλλησης και δεν συμμαζεύεται.
Αν κάτι θεωρώ λάθος, και το κάνω πολλάκις, είναι η ανάμειξη των παιδιών στους καυγάδες των γονιών. Έχει τύχει να τσακωθούν οι γονείς μου και να ειρωνευτώ την μάνα μου παίρνοντας το μέρος του μπαμπά ή και το αντίστροφο. Δεν με τιμά αυτό, αλλά γίνεται, και δε νομίζω να είμαι η μόνη που το κάνει.
