Εμένα μου αρέσει πάρα πολύ η γυναίκα στην φωτογραφία από το
πρωτότυπο κείμενο
(αν πατήστε τον τίτλο).
Ιδού...
Οκ, για τις ανάγκες του θέματος ειναι λίγο φοτοσοπαρισμένη η φωτογραφία αλλά με έφτιαξε
γιατί είναι θηλυκότατη. Προσέξτε την φτέρνα πως χύνεται στο κρεβάτι αλλά και πώς το φως
χαιδεύει τα πόδια της. Το χέρι στο παράθυρο πιασμένο
(βαμμένο νύχι παρακαλώ αν κανετε ζουμ

υποδηλώνοντας ότι είναι στην πένα κι απλά θέλει...
αλλά δεν το έχει πάρει ζεστά) μας περνά το μήνυμα ότι η γυναίκα μπορεί και το σκέφτεται
για να κάνει κίνηση προς τα "έξω". Δεν υπάρχει πρόσωπο για να μπορέσουν να φανταστούν όλες όσες το διαβάζουν
ότι είναι στην θέση της.

Το μαλλί μεσαίου μήκους εκφράζει τον μέσο όρο και επιμελώς ατημέλητο.
Όχι καραστημένου κομμωτηρίου και μαλακίες όπερας.
Περιττό να σχολιάσω το όμορφο στήθος που μυστηριωδώς μας υπόσχεται το πουκάμισο
και την θηλυκή στάση σώματος.
Το πουκάμισο σε χρώματα γαλάζια με παραπλήσιες νότες, μας υποδηλώνει την ελευθερία.
Φερτε μου μία τέτοια να τελειώνουμε. Αληθινή όμως, όχι φωτογραφιούλα!
Αλλά δύσκολο να βρεθεί όπως γίναμε.
To τελευταιο ειναι το καλυτερο προτρέπει τις γυναικες να γινουν πιο ανοιχτές. Αυτα ειναι !!!
Δεν θα ηταν τέλειο να εβγαινες εξω και να ηταν πιο ευκολο να γνωρισεις μια αγνωστη αν εισαι μονος;;;;
Ή γυναίκα από την φύση της λόγω μυϊκής κατωτερότητας και μιας κάποιας ανασφάλειας
δυσκολεύεται να ανοιχθεί σε άγνωστο. Ωστόσο ένα από τα πιο υπέροχα συναίσθηματα είναι να την πέσεις
σε μια άγνωστη γυναίκα και να σου χαμογελάσει από θέληση για να σε ερευνήσει-διερευνήσει.
Και μόνο που θα λαχταρά να σε μάθει, μη ξέροντας τίποτα είναι ηδονή. Το ίδιο και για εμάς.
Μου έχει τύχει πολύ λίγες φορές αλλά ήταν μεγάλο τράνταγμα.

Δεν έχει απόλυτη σημασία αν θα ευδοκιμήσει κάτι καθώς αυτό εμπεριέχει άλλα θέματα
αλλά το να γνωριστείς έτσι είναι υπέροχο.
Λες ότι σου αρέσει Ντέβιλ αλλά το προσπαθείς;;;
