Σ' όλο το γυμνάσιο έπαιρνα που και που μια τζούρα απ' τον καφέ της μάνας μου αλλά γιατί μου άρεσε αλλά ποτέ δεν έπαθα εξάρτηση (τότε) ώστε να μπαίνω στη διαδικασία να φτιάχνω μόνος μου.
Στη β λυκείου, ήπια espresso απ' τη θεία μου, μου άρεσε αυτό το "διαφορετικό που είχε" και αγόρασα κι εγώ. Ε και που τον είχα σπίτι δεν έκανα και τίποτα: απλά ξεχνούσα ότι υπάρχει καφές που αγόρασα για μένα και που δεν έπινε κανείς άλλος. Μόνο όταν το έπαιρνε το μάτι μου στο ντουλάπι και η ώρα ήταν "κατάλληλη" θα έφτιαχνα espresso.
Στην 3η λυκείου συνεχίστηκε το ίδιο, κανά βράδυ έφτιαχνα ή μόνος μου ή μου έλεγε η μάνα μου αν ήθελε να μου φτιάξει αν ήξερε ότι θα το 'παιρνα μέχρι αργά. Και τον έφτιαχνε όπως ήθελε κι εγώ απλά έπινα επειδή μ' άρεσε η γεύση του. Άντε να έπινα έναν τη βδομάδα.
Μετά στο πανεπιστήμιο άλλαξαν τα πράγματα.
Δε θυμάμαι καν πως: απλά πρώτο εξάμηνο έπινα συχνά τα απογεύματα σπίτι μόνος μου ενώ διάβαζα. Αλλά ήξερα ότι αν δεν έπινα δε θα γινόταν κάτι. Στο δεύτερο εξάμηνο, τα πράγματα έγιναν λίγο πιο εθιστικά και στο τρίτο το 'χεσα τελείως. Αγόρασα κι έναν lameloise ή πως σκατά τον λένε και είχε και ποικιλλία να διαλέξω απ΄το ντουλάπι τρομάρα μου
Στην πιο πρόσφατη εξεταστική, τα είδα όλα: με το που σηκωνόμουν απ' το κρεβάτι, ετοιμαζα καφέ, πράγμα που ποτέ δεν έκανα. Έφτιαχνα καφέ ακόμα κι αν δεν ήθελα να πιω, ακόμα κι αν με απωθούσε η γεύση του εκείνη τη στιγμή μόνο και μόνο για ν' ανοίξει το μάτι ώστε να διαβάσω. Παίζει να έπινα και 3 καφέδες τη μέρα, πράγμα υπερβολικό για μένα. Πάλι καλά την όλη φάση "πίνω αλλά δε θέλω" τη σταμάτησα ακριβώ με το τέλος της εξεταστικής.
Γενικά μ' αρέσει να δοκιμάζω διάφορα είδη καφέ.
