Εντάξει,δεν επιλέγουμε ποιόν αγαπάμε. Με κάποιους άνθρωπους όσο και να αγαπιόμαστε και να το προσπαθούμε,όταν είμαστε ασύμβατοι είναι ζόρι η κατάσταση. Άλλες φορές πάλι κολλάμε παράλογα σε κάποιον που δεν μας δίνει ελπίδες έχοντας ψευδαισθήσεις οτι κάτι θ'αλλάξει κάποτε. Θα χρησιμοποιήσω ένα απλό,κι αληθινό παράδειγμα.
Ο Κώστας ας πούμε ,24χρονών,που ποτέ δεν τον είδε στα σοβαρά η πρώην του Κατερίνα, εδώ και πέντε χρόνια προσπαθεί να την πείσει οτι ταιριάζουνε. Τον συναντάει κάθε 2-3 μήνες, και κάθε φορά κάνει κάτι καινούριο για να ''φανεί αντάξιος''. Αλλάζει κούρεμα,δουλειά,στύλ..αλλά τίποτα. Και όλα αυτά δεδομένου οτι μπορεί και να περάσει χρόνος που να μη βρεθούνε,ή να έχουν μεσολαβήσει άλλες σχέσεις στη ζωή του,αλλά πάλι αυτός επιστρέφει στο πρώτο κόλλημα.
Κι απ'την άλλη η Κατερίνα με τον πρώην της,Μιχάλη. Τα είχαν 3 χρόνια αλλά φαινόταν από χιλιόμετρα οτι δεν ταίριαζαν. Δοκιμάζαν με άλλους,εκαναν υποχωρήσεις για να τα βρούν, τα έφτιαχναν και μετά χώριζαν,και γενικά μια on-off σχέση.
Καλά,στην θέση του Κώστα αποχωρείς,δε το συζητώ αλλά οταν βρείς το άλλο μισό και δεν ταιριάζετε τι πρέπει να κάνεις? Αξίζει να κρατάς μια σχέση που έχει πάθος κι είναι πιθανότατα η σχέση της ζωής σου με νύχια και με δόντια και υποχωρήσεις, ή ψάχνεις για κάτι πιο σταθερό που όμως δεν σε γεμίζει εκατό τοις εκατό??
Ή και τα 2??
Και,για πόσο?