Εγώ το θεωρώ εκπληκτικό να υπάρχει επιστημονικός λόγος που αισθανόμαστε έτσι. Υπάρχει μια εξήγηση, είναι στην φύση μας, literally made to do that. Ακόμη και άνθρωπος των σπηλαίων να είσαι, θα νιώσεις αγάπη για κάτι. Την σπηλιά σου, την τοιχογραφία που έκανες, το παιδί σου κτλ.
Κάποτε είχα διαβάσει ότι είχαν βρει τα οστά από προϊστορικό ανάπηρο ενήλικα που δεν μπορούσε να επιβιώσει μόνος του, μαζι με άλλων, υγιών ατόμων, δείχνοντας ότι ακόμη και εκείνοι οι άνθρωποι είχαν το αίσθημα της αγάπης ακόμη και προς εκείνους που μείωναν τις πιθανότητες επιβίωσης τους. Χωρίς καν να υπάρχει λογοτεχνία, ανάπτυξη της γλώσσας, φιλοσοφίας κτλ.
Είναι άκρως εντυπωσιακό.