Για μένα προσωπικά το χειρότερο κομμάτι είναι αυτό της συγκέντρωσης και του συνεχούς περισπασμού. Γενικά έχω διαβάσει πως πλέον, λόγω του συνεχούς σκρολαρίσματος και της γρήγορης πληροφορίας, είναι πολύ πιο δύσκολο να συγκεντρωθούμε φερειπείν σε ένα μακροσκελές κείμενο, πράγμα που έχω παρατηρήσει πως παθαίνω πολύ συχνά και εγώ. Είναι και αυτή η αίσθηση της βιασύνης που τουλάχιστον εγώ έχω συνεχώς. Λες και μας κυνηγάει κανείς. Και νομίζω πως κάπως περιορίζει και τη φαντασία μας. Όχι ότι δεν υπάρχουν βέβαια και πολλοί δημιουργοί που αξιοποιώντας την τεχνολογία δε δημιουργούν καλλιτεχνήματα. Όμως νομίζω πως ειδικά τα παιδιά όσο πάει και χάνουν πιο σύντομα αυτή τη φλόγα στα μάτια, πιο γρήγορα τη δημιουργικότητα.
Και δεν είναι μόνο αυτά τα πολύ εξειδικευμένα παραδείγματα. Υπάρχουν και τα πιο μεγάλα και κραυγαλέα (η χρήση της τεχνολογίας εις βάρος του περιβάλλοντος, για πολεμικούς σκοπούς και άλλα πολλά). Μετρώντας τα προβλήματα λοιπόν που δημιουργούνται τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο, αρχίζει να καταλαβαίνει κανείς πως κάπου έχουμε χάσει την μπάλα.
Η τεχνολογία είναι καλή αναμφίβολα - αμέτρητοι είναι οι τομείς όπου έχει συμβάλλει λύνοντας πολύ σημαντικά προβλήματα και διευκολύνοντας τις ζωές όλων μας. Το ζήτημα εδώ, όπως και σε όποιο ζήτημα που αποτελεί δίκοπο μαχαίρι, είναι να βρεθεί η περιβόητη χρυσή τομή. Να τη χρησιμοποιούμε εκμεταλλευόμενοι τα όποια πλεονεκτήματα μας προσφέρει στην εκάστοτε περίπτωση, καταφέρνοντας παράλληλα να μην εγκλωβιζόμαστε σε αυτή. Να κοιτάμε και τη ζωή γύρω μας, να σταματάμε για λίγο. Αυτό το τελευταίο για εμένα είναι σίγουρα το πιο σημαντικό - και θα μπορούσα να πω ότι αποτελεί πλέον ένα "στοίχημα ζωής".
ΥΓ. Λες και έγραψα έκθεση φαίνεται εν τω μεταξύ
