Αυτό το τραγούδι το έχω συνδέσει με μια από τις καλύτερες περιόδους της ζωής μου.Και κάθε φορά που το ακούω γυρνάω εκεί.
VIDEO
Πριν κανα 4-5 χρόνια(τότε που γιόρταζα ακόμα τα γενέθλιά μου) ήμασταν μια παρέα γύρω στα 15 άτομα. Πολλοί ε; Κι όμως ειχαμε "δέσει". Είχαν σχηματιστεί, βέβαια, τα γνωστά πηγαδάκια από άτομα που ταίριαζαν πιο πολύ οι ιδιοσυγκρασίες τους αλλά σε γενικές γραμμές ήμασταν όλοι μια παρέα.
Κάθε μέρα ήταν πάρτυ για εμάς. Σαν να ήμουν σε πενθήμερη. Περνούσα τέλεια. Σχεδόν κάθε μέρα συναντιόμασταν μετά τη δουλειά μας και καταλήγαμε να περνάμε μαζί όλη τη μέρα μας μέχρι το βράδυ σχεδόν. Δε χρειαζόταν να κλείσουμε ραντεβού. Είχαμε το στέκι μας και βρισκόμασταν εκεί. Στάνταρ θα έβρισκες κάποιον...στην αρχή ένας-δυο να κάθονται και να πίνουν τον καφέ τους....ή να τρώνε τίποτα και σιγά σιγά μαζεύομασταν και οι υπόλοιποι. Όταν χρειαζόταν, όμως, να κλείσουμε ραντεβού έπρεπε να οργανώσουμε ολόκληρο σχέδιο. Ποιοι θα πάρουν ποιους τηλέφωνο. Μην ξεχάσουμε να ειδοποιήσουμε και κανέναν. Βέβαια, μετά αυτό άρχισε να γίνεται σε κάποια φάση κουραστικό και άρχισαν να υπάρχουν κάποιες μικροπροστριβές...του στυλ ότι όλο οι ίδιοι και οι ίδιοι ειδοποιούν τους άλλους...και τέλος πάντων χαζομάρες.
Λοιπόν, με αυτήν την παρέα έχω περάσει απίστευτες εμπειρίες. Και τι δεν κάναμε. Ό,τι να ναι. Φυσικά υπήρχαν και στιγμές που κάποιος μπορεί να είχε τις μαύρες του για κάποιον λόγο ή να αντιμετώπιζε τη δεδομένη στιγμή κάποιο προσωπικό πρόβλημα. Κι εγώ βρέθηκα σε ανάλογη φάση πολλές φορές. Παίδες τότε κατάλαβα τι σημαίνει φιλία. Τι να σας λέω;
Τέλος πάντων για να μην πλατιάζω άλλο....ας αρχίσω να μπαίνω στο θέμα σιγά σιγά. Όπως φαντάζεστε σε αυτήν την πολυμελή παρέα ο καθένας είχε και τα γενέθλιά του. Καταλαβαίνετε τι γινόταν έτσι; Βάλτε και τις ονομαστικές εορτές που είχε ο καθένας. Προσθέστε και γενέθλια των συγγνενών/αμόρε του καθενός. Ναι,ναι τα γιορτάζαμε και αυτά. Κάθε μέρα κάτι γιορτάζαμε. Είχαμε ξεσκιστεί να αγοράζουμε δώρα ο ένας στον άλλον. Και δώρα καλά, όχι της πλάκας. Αφού ήμασταν πολλοί βάζαμε ο καθένας πχ από 10 ευρώ και μάνι μάνι μαζευόταν ένα 150αρι. Πολλές φορές και περισσότερα γιατι συμμετείχαν και κάτι άσχετοι. Φυσικά ο εορτάζων επιβαρυνόταν με ένα "γερό" κέρασμα το οποίο ξεκινούσε χαλαρά σε κάποιο μαγαζί και καταλήγαμε μέτα σε ιστορίες για αγρίους.
Που λέτε...εγώ έκανα την προίκα μου. Καλά πέρα από ρούχα κτλ μου είχαν κάνει δώρο μια τηλεόραση, ένα κινητό και ......μια ηλεκτρική σκούπα.
Τι αλάνια! Τι να κάνω; Δεν είχα τότε ηλεκτρική και μου δάνειζαν τις δικές τους. Τελικά μου αγόρασαν μία, γιατί είχα καταντήσει πολύ ζήτουλας.Είχαν τυλίξει το κουτί με περιτύλιγμα. Δε μου πέρασε καθόλου από το μυαλό τι είχε μέσα. Όταν το άνοιξα...πραγματικά συγκινήθηκα και μετά άρχισα να γελάω.
Σε αυτή τη μέρα θα αναφερθώ. Είχε φτάσει και η δική μου σειρά να γιορτάσουμε τα γενέθλιά μου. Τα σκεφτόμουν κάμποσες μέρες πριν. Δεν είχα κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό μου για το τι θα κάναμε. Άλλωστε είχαμε εξαντλήσει όλες τις επιλογές μας από προηγούμενα γενέθλια. Και να ήθελες να πρωτοτυπήσεις , δεν μπορούσες.
Ξημέρωσε η μέρα γενέθλιων μου και έτυχε (παραδόξως) να ξυπνήσω με καλή διάθεση. Ακόμα δεν είχα συνειδητοποιήσει τι μέρα ήταν. Το είχα ξεχάσει. Άρχισα να ετοιμάζομαι για να πάω στη δουλειά μου. Αφού ετοιμάστηκα, μπαίνω στο αυτοκίνητό μου και ξεκινάω.Καθώς τα γενέθλιά μου πέφτουν άνοιξη, ο καιρός ήταν καταπληκτικός. Η μέρα είχε αρχίσει να μεγαλώνει και γενικά επικρατούσε μια πολύ όμορφη και καθαρή ατμόσφαιρα. Στα δεξιά μου έβλεπα την ανατολή του ηλίου και μια θάλασσα λάδι. Και μόνο αυτό το θέαμα μου είχε φτιάξει τη διάθεση. Σε κάποια φάση, καθώς οδηγούσα, βάζω ένα cd να παίξει το οποίο περιείχε το παραπάνω τραγούδι. Δεν το θυμόμουν καν ότι είχα γράψει αυτό το κομμάτι κάποτε. Τυχαία έβαλα το συγκεκριμένο cd και έτυχε να παίξει το συγκεκριμένο κομμάτι.
Με το που το άκουσα θυμήθηκα αμέσως ότι είχα γενέθλια εκείνη την ημέρα. Ανέβασα την ένταση σχεδόν στο τέρμα και εννοείται ότι χαιρόμουν μόνη μου μέσα στο αμάξι. Το έβαζα και το ξανάβαζα. Παράλληλα αναρωτιόμουν τι θα έχουν σχεδιάσει για μένα άραγε οι φίλοι μου. Ανυπομονούσα να φτάσει η ώρα που θα τους συναντούσα.
Για να μην τα πολυλογώ όταν γύρισα σπίτι μου μετά τη δουλειά άρχισαν να πέφτουν και τα πρώτα τηλέφωνα. Χρόνια πολλά,τι θα κάνουμε,πού θα πάμε,τι ώρα θα βρεθούμε και τα σχετικά. Αρχικά, συναντηθήκαμε στο στέκι μας.Όπως κάθε φορά για να κόψουμε την τούρτα- έκπληξη. Τι έκπληξη δηλαδή; Αφού το ήξερα. Κάθε φορά τα ίδια κάναμε. Τα ίδια είχα κάνει κι εγώ για άλλους. Απλά τώρα ήταν σειρά μου. Είχε γίνει πρωτόκολλο πια η διαδικασία.
Μου έδωσαν το δώρο μου (ηλ.σκούπα
),κόψαμε την τούρτα,ήπιαμε και τα πρώτα ποτά μας...μας κέρασε και ο ιδιοκτήτης κάποια και σηκωθήκαμε και φύγαμε.Μόλις θα έκλεινε το μαγαζί του θα ερχόταν να μας βρει και αυτός. Το βράδυ μας συνέχισε με ψιλοντίρλα καταστάσεις αφού παίρναμε σβάρνα όλα τα μαγαζιά. Ξημερώματα καταλήξαμε σε φαγάδικα. Μοιραστήκαμε. Δεν είχαμε όλοι τις ίδιες προτιμήσεις. Άλλοι πήγαν για τοστ, κρέπες κτλ και άλλοι για μοσχαρόσουπα. Εγώ είχα μείνει ταπί και ψύχραιμη. Την κρέπα μου την κέρασαν.
Ωραίες εποχές. Από τότε σκορπίσαμε. Έχω κρατήσει επαφές με 4-5 άτομα μέχρι τώρα εκ των οποίων οι δυο ειδικά είναι πλέον καρδιακοί μου φίλοι. Τώρα όταν έχω γενέθλια ούτε να τα σκέφτομαι δε θέλω. Τότε υπήρχε ακόμα το χρονικό και οικονομικό περιθώριο να τα γιορτάζουμε.
