Τις αντιμετωπίζω σαν καθημερινές. Σαν ήταν ο γιος μου μικρός, τα Χριστούγεννα ήταν γιορτή. Γιορτή χαράς...Σαν μεγάλωσε και έφυγε και μεγάλωσα κι εγώ, αλλά κυρίως γιατί έχασα τους γονείς μου, εκείνη τη μέρα - ανήμερα - μελαγχολώ. Ψάχνω τρόπο να "την κάνω" και να μην πάω πουθενά. Ούτε "ν' ανοίξω το σπίτι". Θέλω να είμαι μόνη. Αυτό με ευχαριστεί, εκείνη τη μέρα ειδικά...
Τα γενέθλια ανέκαθεν τα είχα του πεταματού. Άσε που με νευριάζουν κιόλας, τα τελευταία χρόνια. Μου προσθέτουν κάτι "στην πλάτη", χωρίς να τους το ζητήσω. Αλλά, και πάλι, δόξα τω Θεώ...