Εγώ αυτό που βλέπω είναι ότι βαδίζουμε πλέον σε πολύ επικίνδυνα μονοπάτια, σε μια μετάβαση της ανθρωπότητας σε μια καινούργια κατάσταση, πολύ αντικοινωνική και υπερβολικά (μικροβιο)φοβική.
Όλα αυτά τα λέω γιατί προβλέπω πως, ακόμα και όταν τελειώσουμε με αυτό που μας έτυχε (όταν, όπως και αν τελειώσουμε) θα μείνουν πολλά από αυτά. Θα μείνει η φοβία για μια φυσιολογική, καθημερινή και ανθρώπινη επαφή, χώρια που κάποια μέτρα θα γίνουν πια βίωμα και θα μείνουν συνήθεια. Αυτά τα έλεγα εξαρχής και οι περισσότεροι με αποκαλούσαν αρνητικό, μέχρι και συνομωσιολόγο.
Και όλα αυτά γιατί έχουνε γράψει στα π..πάρια μας την ψυχική υγεία, δεν βλέπουμε τις έρευνες, δεν βλέπουμε τα σημάδια παντού, γύρω μας και το μόνο που κάνουμε είναι ανούσιες πίπες τύπου τηλεφωνική υποστήριξη κατά τη διάρκεια της καραντίνας. Κανένας δεν βλέπει (ή δεν θέλει να δει) την αύξηση της ενδοοικογενειακής και κοινωνικής βίας και, το ακόμα χειρότερο, ότι έρχονται χειρότερα.
Υπόψιν, όλα αυτά τα λέω όντας εμβολιασμένος. Αλλά, όχι, δεν θέλω να ζω σε έναν κόσμο που θα πρέπει να κάνει τεστ κάποιος φίλος μου για να τον δω, να μου δημιουργούνται εντέχνως τύψεις και άγχος μέχρι και για τις πιο απλές καθημερινές συνήθειες συνήθειες και έμμεσες και άμεσες κατηγορίες περί κοινωνικής ευθύνης.
Όποιος κάνει τον κόπο να με παραθέσει να γνωρίζει ότι δεν πρόκειται να απαντήσω, ήθελα απλά να εκφράσω κάποιες σκέψεις και φόβους μου.