Πρόλαβα:
1) Πικ απ και δίσκους βινυλίου που είχε η μητέρα μου. Μάλιστα για κάποια χρόνια δούλευε και με θυμάμαι μικρό να ακούω ροκ 70-80's και Νταλάρα (από εκεί μάλλον θα μου κόλλησε και ακούω μόνο παλιά τραγούδια.)
2) Κασετόφωνο. Τις κασέτες τις πρόλαβα πάρα πολύ και ήταν το κύριο μέσο για να ακούω μουσική μέχρι την εφηβεία μου, καθώς στο σπίτι είχαμε πάρα πολλές και αρκετά είδη μουσικής, παραδόξως. Έτσι κι αλλιώς δεν άκουγα τραγούδια της εποχής μου ποτέ, οπότε μια χαρά την έβγαζα. Θυμάμαι το χαρακτηριστικό, να παίρνω στιλό και να τη γυρίζω στο συγκεκριμένο τραγούδι που ήθελα να ακούσω (όσοι ξέρουν, ξέρουν) και να περιμένω ώρες να βάλουν ένα τραγούδι που θέλω στον σταθμό (αφού είχα πάρει τηλέφωνο να το βάλουν) για να το ηχογραφήσω στην κασέτα.
3) Τηλεφωνική συσκευή σαν αυτή:
Είχε στο σπίτι η γιαγιά μου και παίρναμε τηλέφωνο σε 090 με την αδερφή μου μικρά, επειδή βαριόμασταν. Όταν ήρθε ο λογαριασμός, ήταν περίπου όσο η σύνταξη του παππού και έγινε μακελειό
...Επίσης, θυμάμαι να παίρνω φίλους μου και να ρωτάω τη μάνα τους «είναι εκεί ο τάδε» ή να πηγαίνω έξω από τα σπίτια τους και να φωνάζω το όνομά τους και, αν έβγαινε η μάνα τους, να λέω το ίδιο «θα βγει ο τάδε να παίξουμε/πάμε φροντιστήριο κ.λπ.»
Πω, πω, μιας και με έπιασε η μπουμερίστικη νοσταλγία, θυμάμαι τι γαμάτα παιδικά χρόνια ζήσαμε και λυπάμαι για τα σημερινά παιδιά
... Όλη (μα όλη) μέρα έξω, ειδικά τα καλοκαίρια, από το πρωί μέχρι να δύσει ο ήλιος, να παίζουμε μπάλα, περιπέτειες, να εξαφανιζόμαστε σε άλλες γειτονιές, καμιά φορά και συνοικίες, να δουλεύουμε τον τρελό της γειτονιάς (άλλα χρόνια τότε, μην κρίνετε), να μας φορτώνει ο παππούς στο τρέιλερ με το τρακτέρ και να μας πηγαίνει θάλασσα... Να παίρνουμε αεροβόλα από τα πανηγύρια και να αδειάζουμε τις «σφαίρες» ο ένας πάνω στον άλλο και τόσα, μα τόσα πολλά ακόμα... Και κλασσικά να πίνουμε νερό από το λάστιχο. Μπάλα στην αλάνα, να γυρίζουμε πλημμυρισμένοι στα αίματα λες και γυρίσαμε από εμπόλεμη ζώνη... Να φοράμε πατίνια και να τρέχουμε την κατηφόρα με ιλιγγιώδη ταχύτητα και να βάζουμε σημάδια κάδους σκουπιδιών, να τρακάρουμε πάνω τους για να μπορέσουμε να σταματήσουμε.
Τα καημένα τα παιδιά σήμερα τα μεγαλώνουν με ένα τάμπλετ και, επειδή έχει ξεφύγει η εγκληματικότητα, τα πηγαίνουν έξω να παίξουν οι μανάδες τους και τα επιβλέπουν. Φλώρικα και αποστειρωμένα χρόνια, δυστυχώς
