Τη συγκεκριμένη έκπληξη, τη θυμήθηκα χτες συζητώντας με δυο φίλες και μιας και την έχω φρέσκια θα την μοιραστώ εδώ..
Ήταν καλοκαίρι και θα πήγαινα στον τόπο καταγωγής μου, να περάσω κάποιες μέρες με τους γονείς μου. Δεν θα ήταν πολλές - γύρω στις δέκα - αλλά αφενώς με τον φίλο μου είμασταν τότε ακόμα στις μεγάλες μας αγάπες, αφετέρου είχαμε αρχίσει να μένουμε σχεδόν μαζί (διατηρώντας εγώ βέβαια το σπίτι μου) το αποτέλεσμα ήταν αυτές οι δέκα μέρες να μου φαίνονται καημός αβάστακτος!
Σκέφτηκα λοιπόν, όσο ήταν μόνος να βρώ έναν τρόπο να έιμαι διαρκώς εκεί. Μαζί του.
Γέμισα το σπίτι με πάμπολλα σημειώματα, γύρω στα τριάντα, τοποθετημένα σε σωστά σημεία όμως, ώστε να μην τα βρει όλα από την πρώτη μέρα και χαλάσει το όλο σχέδιο.
Τα σημειώματα δεν ήταν (όλα) ρομαντικό - γλυκανάλατα, γιάτι έτσι και πάλι θα γινόταν βαρετό το πράγμα..
Θυμάμαι για παράδειγμα, πως το σημείωμα στο φούρνο μικροκυμάτων έλεγε "έτσι! φτιάχτον μόνος σου τώρα τον καφέ!" ή στις πετσέτες τις τουαλέτας "και τι δε θα δίνα να τύλιγες εμένα με μία αυτή τη στιγμή - και μετά να με ξετύλιγες!!" ...
Είχα βάλει, στο εσωτερίκο ενός παππουτσιού, στο μπολ της ζάχαρης, στην κατάψυξη, μέσα σε χαρτοφύλακα ακόμα και μέσα σε κατεψυγμένο ψάρι! Παντού!
Αποτέλεσμα; Xτυπούσε το τηλέφωνο μου, όποτε έβρισκε ένα από τα μαγικά χαρτάκια και σαφώς συνοδευόταν από τις ανάλογες απαντήσεις.
Υ.Γ. Όταν επέστρεψα Αθήνα και μετά απο καιρό, βρήκα έγω κανά δυο σημειώματα που ποτέ δεν είχε διαβάσει.
