Το απόγευμα της 15ης Μαρτίου 1968 η ομάδα του 25χρονου υπολοχαγού Γουίλιαμ Κάλεϊ διατάσσεται να εκκαθαρίσει το χωριό
Μι Λάι (Μάι Λάι όπως το γνωρίζουμε στην Ελλάδα) από τους κομμουνιστές αντάρτες Βιετκόνγκ που το κατείχαν.
Η πληροφορία αποδεικνύεται εσφαλμένη.
Στο χωριό αυτό του Νοτίου Βιετνάμ βρίσκονται μόνο γυναικόπαιδα και ανήμποροι ηλικιωμένοι.
Την επομένη το πρωί (16 Μαρτίου) οι στρατιώτες του Κάλεϊ, με προϋπηρεσία μόλις τριών μηνών στο αφιλόξενο Βιετνάμ, κατασφάζουν με πρωτοφανή αγριότητα τους αμάχους.
Υπολογίζεται ότι ο αριθμός των θυμάτων κυμαίνεται από 350 ως 500.
(.......)
Μόλις οι στρατιώτες μπήκαν στο χωριό, άρχισαν να πυροβολούν αδιακρίτως.
Όχι εναντίον εχθρών που αντιστέκονταν, αλλά κατά ανυπεράσπιστων και άοπλων γυναικών, παιδιών και γερόντων.
Οι στρατιώτες αγνόησαν όλους τους κώδικες τιμής.
Σε έξαλλη κατάσταση και δίχως ίχνος ανθρωπιάς όρμησαν με τα μαχαίρια στα χέρια.
Έσφαξαν και ακρωτηρίασαν νεογέννητα μωρά, παιδιά και ενήλικες.
Βίασαν ομαδικά γυναίκες.
Δεν «λύγισαν» ακόμη και όταν μητέρες κρατώντας νεογέννητα στα χέρια φώναζαν «no VC», δηλαδή όχι Βιετκόνγκ.
Σε τρεις ώρες ολόκληρο το χωριό ξεκληρίστηκε.
Οι χωρικοί που έλειπαν στα χωράφια, όταν επέστρεψαν έκαναν τρεις ημέρες για να θάψουν τα πτώματα.
Το μακελειό θα παρέμενε άγνωστο, αν δεν βρισκόταν στο Μάι Λάι ο στρατιωτικός φωτογράφος Ρόναλντ Χέιμπερι, που απαθανάτισε τη μαζική δολοφονία.
Ο Χέιμπερι είπε μάλιστα ότι ήταν παρών, όταν ένας στρατιώτης πυροβόλησε εν ψυχρώ δύο παιδιά μικρότερα των 5 ετών.
Από το σύνολο των στρατιωτών μόλις τρεις «σήκωσαν ανάστημα» την ώρα του μακελειού, φυγαδεύοντας μερικούς χωρικούς.
