Η φάση στην οποία βρίσκομαι γενικότερα είναι πολύ καλή. Είμαι πλέον ευτυχισμένη θα μπορούσα με μετριότητα πάντα να πω. Έχω δημιουργήσει οικογένεια με έναν αξιόλογο άντρα που με αγαπά και αγαπώ, έχουμε δύο υπέροχα αξιαγάπητα μωράκια. Οι δουλειες μας πηγαίνουν πολύ καλά και γενικότερα όλα πάνε καλά.
Υπάρχουν όμως πράγματα που με προβληματιζουν και θα ήθελα να διορθώσω, όπως το θέμα χρόνος με τον σύζυγό μου, το θέμα κοινωνικοποιηση και κάπως ο προσωπικός μου χρονος.
Δυστυχως ο τελευταίος δεν υπάρχει καθώς όλη την ημέρα θα ασχολούμαι είτε με το σπίτι, είτε με τα μωρά μου, είτε με τη δουλειά μου.
Θα ήθελα πχ να έβγαινα που και που με τις φίλες μου όμως πέραν του ότι ειμαι πολλή κουρασμένη, το χω και τύψεις να τους αφήσω. Μετά από μια ώρα θα μου λείπουν... Ισως είναι υπερβολικό αλλά έτσι αισθάνομαι..
Θα ήθελα επίσης να κάνω ένα μεταπτυχιακό αλλά στην παρούσα φάση την οποία βρίσκομαι μου φαίνεται αδιανόητο..
Θα ήθελα επίσης να περνώ περισσότερο ποιοτικό χρόνο με τον σύζυγό μου, μου λείπει αφάνταστα η επαφή μαζί του η πιο ουσιαστική κι όχι να μένουμε στα καθημερινά. Αλλά η ροή της ζωής μας κάνει έτσι δυστυχώς... Υπάρχουν κάποιες φορές που το καταφέρνουμε, αλλά πλέον είναι λίγες.. Και δυστυχώς αυτή η έλλειψη φέρνει και γκρίνια..
Καμμια φορά που τον κοιτάω όταν κοιμάται πχ αναπολώ τον πρώτο καιρό μας πόσο ερωτευμένη ήμουν.. Και είμαι.. Αλλά οι συνθήκες μας έχουν κάνει ρομπότακια..
Να είχαμε περισσότερες παρέες θα ήθελα, αλλά που να τις βρεις.. Οι φίλοι μας ή έχουν μετακομίσει μόνιμα έξω η έχουν κάνει κι αυτοί τις οικογένειες τους και δεν προλαβαίνουν.. Σε Καμμια γιορτή και αν...
Θα ήθελα νέο αίμα, νέες παρέες να γεμίσει ξανά το σπίτι μας...
Θα ήθελα λοιπόν με κάποιο μαγικό τρόπο να κάνω κι αυτά πραγματικότητα..
Που θα πάει.. Πιστεύω όλα θα γίνουν.. Αλλά ακόμα δεν έχω βρει τον τρόπο!
