Αυτά που γράφεις ισχύουν μόνο για βέρους Αθηναίους και Θεσσαλονικείς που είδαν κάτι παράγκες από παππούδες να αποκτούν αξία μέσα σε μια δεκαετία μετά το 80-90. Αρκετών οι γονείς είναι από επαρχία και τα πατρικά τους είναι σε μικρές πόλεις και χωριά και στα οποία πολλές φορές δεν υπάρχουν ευκαιρίες εργασίας ή κοινωνικοποίησης για τους ίδιους και έτσι μεταναστεύουν σε Αθήνα/Θεσσαλονίκη. Αυτοί θα πρέπει να νοικιάσουν την πρώην παράγκα, νυν δυάρι του 1970 ανακαινισμένο το 2010 για 700 ευρώ, οπότε όχι δεν φτάνουν τα 1500 του high end δημόσιου υπάλληλου που δουλεύει στο υπουργείο και ας μην μιλήσουμε καν για κανέναν φουκαρά αναπληρωτή που τον διόρισαν σε νησί με 900 ευρώ και οι ντόπιοι δεν του νοικιάζουν καν σπίτι.
Εξήγησα για ποια περίπτωση μιλάω.
Για την περίπτωση των παππούδων που μετακόμισαν την δεκαετία του 1950 από την επαρχία στα αστικά κέντρα, δημιούργησαν μια περιουσία την οποία κληροδότησαν στα παιδιά τους και αυτά στην συνέχεια την αύξησαν και την κληροδότησαν με την σειρά τους στα δικά τους παιδιά.
Την ανέφερα ως χαρακτηριστικό παράδειγμα επειδή σ΄αυτήν την κατηγορία ανήκουν πάρα, πάρα πολλοί ΄Ελληνες.
Τώρα για την κατηγορία που αναφέρεις εσύ και που είναι μια συνηθισμένη περίπτωση επειδή χιλιάδες νέοι άνθρωποι αφήνουν τα πατρικά τους στην επαρχία και έρχονται στις μεγάλες πόλεις προς εύρεση εργασίας και κοινωνικοποίησης, θα σου πω ότι υπάρχουν σπίτια που νοικιάζονται πολύ φθηνότερα αναλόγως την περιοχή που βρίσκονται.
Αν ο ερχόμενος στις μεγάλες πόλεις θέλει να ζει σε μια καλή περιοχή, να έχει ένα καλό σπίτι, επειδή ένα ανακαινισμένο σπίτι δεν σημαίνει αυταπόδεικτα ούτε ότι δεν είναι καλό ούτε ότι είναι φτηνό, να είναι κοντά στην δουλειά του επειδή τον κουράζουν οι καθημερινές διαδρομές, να έχει γενκότερα κάποια standards στα οποία δεν κάνει εκπτώσεις, ασφαλώς θα πληρώσει 700 ευρώ.
΄Ενα διαμέρισμα 40τμ στην Ελευσίνα νοικιάζεται 320 ευρώ και στα Ιλίσια 520 ευρώ.
Και ασφαλώς αυτός ο άνθρωπος, εννοείται ότι θα συντηρεί μόνο τον εαυτό του.
Δεν είναι δυνατόν να πιστεύει ότι μπορεί να συντηρήσει οικογένεια μόνο με το δικό του εισόδημα.
Συμφωνώ για τους αναπληρωτές τους οποίους όχι απλώς δεν φτάνουν τα χρήματα που παίρνουν αλλά πρέπει να βάζουν και από την τσέπη τους (ή την τσέπη των δικών τους) μέχρι να συγκεντρώσουν τα απαραίτητα μόρια για να διοριστούν μόνιμα και να μπορέσουν να διεκδικήσουν μια θέση εργασίας κοντά στο σπίτι τους.
Παρ΄όλα αυτά, πόσες εκατοντάδες παιδιά βλέπουμε να δηλώνουν και να εισάγονται κάθε χρόνο σε καθηγητικές σχολές; (άλλο θέμα αυτό)
Δεν συναναστρέφεσαι πολύ ή δεν ακούς καλά μάλλον.
΄Η μάλλον εσύ συναναστρέφεσαι μ΄ένα συγκεκριμένο δείγμα πληθυσμού.
Ναι συμφώνω. Η συνειδητοποιημένη μάνα είναι κορποραία team leader με 10 υφιστάμενους νοματαίους και δουλεύει 9 ώρες και άλλες 2 πήγαινε έλα. Αφού τελειώσει από την δουλειά της πηγαίνει μία ώρα τη μέρα στο γυμναστήριο για να διατηρήσει το υγειές νεανικό κορμί της. Στην συνέχεια γυρίζει στο σπίτι, κάνει ένα χαλαρωτικό αφρόλουτρο και μία ώρα διαλογισμό. Οι πολύχρονες πρακτικές διαλογισμού της, την έχουν κάνει zen master και μπορεί σε δευτερόλεπτα να κατεβάσει τον διακόπτη και να απαλλαγεί από το άγχος και τις σκοτούρες της δουλειάς. Μετά παρασκευάζει ένας υγειές και πλήρως θρεπτικό γεύμα από βιολογικά προϊόντα, το οποίο απολαμβάνει με την οικογένεια της. Έπειτα χρησιμοποιεί το προσωπικό της dagger of time για να γυρίζει πίσω τον χρόνο να περάσει την μέρα με τα παιδιά της, να μιλήσει με τον άντρα της, να κάνει σεξ, να πάει σούπερ μάρκετ, να δει τις φίλες της, να φροντίσει τους γονείς της, να διαβάσει τα παιδιά, να παίξει μαζί τους, να τα φροντίσει όταν είναι άρρωστα, κτλ. Η συνειδητοποιημένη μάνα, έχει φτάσει σε τέτοια επίπεδα συνειδητοποίησης που πλέον το σώμα της δουλεύει σαν μηχανή και έχει την κράση του Bruce Willis στο Unbreakable. Δεν αρρωσταίνει ποτέ, δεν βαριέται ποτέ και η ψυχική υγεία είναι πάντα ακμάζουσα.
Λογικό το βρίσκω, να βρίσκεις λογικό να περνάνε τα παιδιά όλη τη μέρα τους σε ίδρυμα, όταν βρίσκεις λογικό να περνάνε οι μεγάλοι όλη τη μέρα τους σε ίδρυμα. Είναι καθημερινό pattern που το συνηθίζουν και το επαναλαμβάνουν και δεν αφήνει κενά. Άλλωστε αν κοιτάξεις γύρω σου θα δεις παντού χαρούμενους, ψυχικά υγειείς ανθρώπους, γεμάτους ζωντάνια και όρεξη για ζωή.
Το παν είναι να είσαι συνειδητοποιημένος.
Στην πρώτη παράγραφο, ειλικρινά σου λέω, απαξιώ να επεκταθώ.
Πού τα είδες εσύ αυτά τα πράγματα;
Σε άλλον κόσμο ζούμε;
Μιλάμε για ένα ζευγάρι που μοιράζεται επί της ουσίας την ζωή του, που βοηθάει ο ένας τον άλλον και έχει δημιουργήσει συνειδητοποιημένα μια οικογένεια.
Ποια γυμναστήρια, ποια αφρόλουτρα, ποιον διαλογισμό, ποιους φίλους της;
Το κύριο μέλημα είναι τα παιδιά της.
Θα επιστρέψει από την δουλειά της και θα φροντίσει τα παιδιά της. Τέλος.
΄Ολα τα υπόλοιπα σε τριτοτέταρτο χρόνο, όταν και αν έχει χρόνο.
Για την δεύτερη παράγραφο τι να σου πω;
Για τις πρωινές ώρες, μιλάω.
Τότε να μην στέλνουμε τα παιδιά στο σχολείο για να μένουν στο σπίτι με την μητέρα τους.
΄Ακου και κάτι άλλο.
Αν μια γυναίκα είναι ακατάλληλη για τον ρόλο της μητέρας, θα είναι ακατάλληλη είτε δουλεύει είτε όχι.
΄Οχι, δεν βλέπω παντού χαρούμενους, ψυχικά υγειείς ανθρώπους.
Δεν θ΄αναρωτηθώ το γιατί.
΄Εχω εντοπίσει τους λόγους που συμβαίνει.
Στο ότι "το παν είναι να είσαι συνειδητοποιημένος", είναι στο μόνο που θα συμφωνήσω και απαντάει και στο προηγούμενο "γιατί".
7 τουλάχιστο, εσένα σου επιτρέπω και 4 λόγω μακράς ιδρυματοποίησης.
Εσένα, προς το παρόν τουλάχιστον, δεν σου επιτρέπω να κάνεις ούτε ένα λόγω μακράς, μόνιμης παραμονής στα στενά όρια μιας συγκεκριμένης θεώρησης των πραγμάτων.