Ο λόγος που δεν έχω συμμετάσχει έως σήμερα στο θέμα, είναι ότι διαφωνώ καθέτως με την εκφώνηση του θέματος. Είναι σοβινιστικού και ρατσιστικού περιεχομένου και λυπάμαι που προέρχεται από ένα άτομο που εκτιμώ ιδιαιτέρως. Σήμερα όμως δεν άντεξα άλλο να το βλέπω...
Από πότε θα πρέπει να ρωτάμε τις γυναίκες αν μας αφήνουν ν' ασχοληθούμε με το παιδί μας; Αν μας επιτρέπει η σύζυγος λέει;;;
Ποια είναι για να μας επιτρέψει, δεν το καταλαβαίνω. Η νοοτροπία της παρωχημένης ελληνικής κοινωνίας, που θεωρεί το παιδί κτήμα της μητέρας, το παλαιοντολογικό νομικό καθεστώς που δίνει κατά 99% τα παιδιά στις μητέρες, θεωρώντας κάτι τέτοιο αυτονόητο, σχεδόν σαν φυσικό δικαίωμα, πραγματικά με εξοργίζει, όπως και πολλούς άλλους άντρες, οι οποίοι έχουν κάνει σύλλογο για τα δικαιώματα του πατέρα.
Αν θέλουμε να μιλούμε για ίσα δικαιώματα, να μιλούμε για ΙΣΑ απ' όλες τις πλευρές, ειδάλλως κάποια ζώα θα είναι πιο ίσα από κάποια άλλα, όπως ευφυώς μας λέει ο Τζωρτζ Όργουελ στη "Φάρμα των Ζώων".
Η συνήθης νοοτροπία να έχουμε αφαιρέσει όλα τα δικαιώματα του άντρα που απέρρεαν από το φαλλοκρατικό μοντέλο, ενώ αντίθετα να κρατούν οι γυναίκες όλα τα δικαιώματα που τους αναγνωρίζονταν από τη φαλλοκρατική ιδεολογία, δεν έχει καμιά λογική, ούτε εντάσσεται στα πλαίσια της ισότητας. Έχει μόνο τη λογική της Μητριαρχικής καταπίεσης.
Απορρίπτω το Πατριαρχικό μοντέλο και όλα τα παράγωγά του, όπως και το Μητριαρχικό εξίσου. Ζητώ την ισότητα στην πράξη.
Η ενασχόληση με τα παιδιά δεν είναι απλά υποχρέωση του άντρα. Είναι δικαίωμα, φυσικό και αναφαίρετο. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευχαρίστηση για έναν πατέρα από το να ασχολείται με το παιδί του, να παίζει μαζί του, να το βλέπει να χαμογελά, ακόμη καλύτερα να το κάνει να γελά. Είναι το μόνο εύκολο να μάθει κανείς να αλλάζει πάνες, να πλένει, να ντύνει, να φτιάχνει κρέμες και γάλατα και να ταΐζει ένα παιδί. Καμία γυναίκα δεν θα μου πουλούσε εκδούλευση με αυτά, ούτε θα μου στερούσε την επαφή με την κόρη μου εξαιτίας τους.
Μετά από λίγες ημέρες, τα έκανα με το ένα χέρι. Φυσικά, δεν τέθηκε ποτέ θέμα άντρα ή γυναίκας στη διαπαιδαγώγηση και στη φροντίδα. Όταν όμως χώρισα, το παιδί μου έμεινε αναγκαστικά με τη μητέρα του και δεν θα μπορούσα με κανένα τρόπο να το πάρω κοντά μου. Μάλιστα, η πρώην γύρισε και μου είπε στα σοβαρά: "Θα έπρεπε να είχες φύγει πριν από τρία χρόνια, θα ήταν καλύτερα για το παιδί". "Γιατί θα ήταν καλύτερα;" ρώτησα εγώ. "Γιατί δεν θα σε θυμόταν" μου είπε εκείνη...
Φυσικά ξέχασε τις πρώτες ημέρες, όταν εκείνη είχε πάθει υστερία και δεν ήθελε ούτε να το βλέπει και το φρόντιζα εγώ...
Ζητώ συγνώμη για τον τόνο (πόνο) μου, ξέρω ότι η αγαπητή μου Isi δεν το εννοούσε έτσι, όμως έξυσε με τον τρόπο αυτό πληγές. Οι διατυπώσεις δείχνουν μια νοοτροπία που έχει εισχωρήσει σε βάθος και παρεισφρέει στο λόγο μας ακόμη και όταν αυτό δεν γίνεται ηθελημένα ή συνειδητά...
