ναι εχεις ενα δικιο, ομως κλασικα πηγε ο νους μου στο κακο. Οι σκεψεις που με τρομοκρατησαν
Η Obscura έχει απόλυτο δίκαιο, ότι η υψηλή συναισθηματική νοημοσύνη δεν συνάδει με την τάση προς εύκολη τρομοκράτηση, επομένως το να τρομοκρατηθεί κάποιος από την υψηλή συναισθηματική νοημοσύνη αποτελεί στην πραγματικότητα ειρωνεία, ή τουλάχιστον σχήμα οξύμωρο.
Για να μπορουν να πειθουν τους πολλους, μπορουν και τον εαυτο τους!
Έχω μια ένσταση και καθώς από αυτήν την παραδοχή ξεκινάς τη σειρά των συλλογισμών σου, αξίζει να σταθούμε για λίγο εδώ. Θεωρώ λοιπόν, ότι για να μπορεί κάποιος να πείσει τους άλλους για κάτι και μάλιστα σε μαζική κλίμακα, πρέπει ο ίδιος να είναι απόλυτα πεπεισμένος, πριν φτάσει ν' απευθυνθεί στο κοινό αίσθημα. Δηλαδή, η διαδικασία με την οποία κάποιος μπορεί να πείθεται για κάτι, δεν ταυτίζεται απαραίτητα με τη διαδικασία με την οποία πείθει τους άλλους. Θα μπορούσε κάλλιστα κάποιος να μην μπορεί να πειστεί για κάτι που δεν στέκει, όπως υπονοείς εδώ, αλλά εφόσον πειστεί για κάτι, μέσω διαλεκτικών διαδικασιών και λογικής ανάλυσης, μόνο τότε να μπορεί να πείσει και τους υπόλοιπους. Φυσικά, σε κάποιο ποσοστό ισχύει ΚΑΙ αυτό που αναφέρεις εδώ, ωστόσο δεν αποτελεί αναγκαία συνθήκη. Εάν λοιπόν δεχτούμε τα όσα μας παρουσίασε η Isiliel περί των στοιχείων που χαρακτηρίζουν τη συναισθηματική νοημοσύνη σε προσωπικό επίπεδο, ένας άνθρωπος με ανεπτυγμένη τούτη την ιδιότητα, θα ήξερε να ξεχωρίσει για ποιους λόγους κάτι του φαίνεται ή όχι πειστικό και δεν θα ήταν έρμαιο των συναισθημάτων του.
Δλδ ειναι καταδικασμενοι να μην γνωρισουν την αληθεια, διοτι η αληθεια ποναει, και για να μην πονεσουν θα πιστεψουν αυτο που τους αρεσει και θα πεισουν τον εαυτο τους οτι ισχυει.
Με βάση τα παραπάνω, η συγκεκριμένη λογική πρόταση δεν έχει τόσο γενική ισχύ, όσο θα έπρεπε για να στηρίξει τις σκέψεις σου. Αυτό που κι εμένα με προβληματίζει ωστόσο, είναι πως τούτα τα γράφεις έχοντας στο μυαλό σου κάποιον όπως ο Χίτλερ. Είναι όμως η περίπτωση ενός τέτοιου ανθρώπου σύμφωνη με τους ορισμούς περί συναισθηματικής νοημοσύνης;
Αν "τυφλωθουν" απ'την ισχυ και δν τη χρησιμοποιησουν για καλο μα για το συμφερον? Επισης οι ανθρωποι που τους αγαπουν, τους αγαπουν επιδη αυτοι καταφεραν να τους το επιβαλλουν. Τελος, σε μια συζητηση κατευθυνουν τους αλλους και στο τελος ακουν αυτο που θελουν και οχι αυτο που ισχυει. Ζουν στ θελω τους δλδ αφου κανουν τους αλλους να ζουν και να πρατουν ετσι κανοντας την πραγματικοτητα να προσαρμοζεται σε αυτους. Αυτες οι σκεψεις με εκαναν χαλια χθες
Από την άλλη πλευρά, ένας ορισμός του ανθρώπου με υψηλή συναισθηματική νοημοσύνη, προερχόμενος από τον Goleman είναι ο εξής:
Είναι διορατικός, ελέγχει τα συναισθήματά του, καταβάλλει προσπάθεια να κατανοήσει τις απόψεις και τα συναισθήματα των γύρω του και να δει τα πράγματα από τη δική τους οπτική γωνία, ελέγχει τις προσωπικές του προκαταλήψεις και δεν τις αφήνει να επηρεάζουν την κρίση του για τις ικανότητες των άλλων, είναι ικανός να συσπειρώνει και να δραστηριοποιεί τους ανθρώπους γύρω του, δεν κρατά επικριτική στάση απέναντι στους υφισταμένους του, ασκεί κριτική με εποικοδομητικά σχόλια, είναι ειλικρινής για τα συναισθήματα και τις προθέσεις του, είναι υποστηρικτικός, αποφασιστικός, εκφραστικός, έχει με λίγα λόγια την ευκαιρία να γίνει ένας επιτυχημένος ”ηγέτης”.
Από τα σημεία που υπογραμμίζω με bold, το "
ελέγχει τις προσωπικές του προκαταλήψεις" και το "
είναι ειλικρινής για τα συναισθήματα και τις προθέσεις του", ήδη απαντούν αρνητικά στους φόβους σου. Έτσι, όλα όσα διαβάσαμε και γνωρίζουμε για τη συναισθηματική ευφυΐα, συνήθως περιγράφουν ανθρώπους ισορροπημένους, με κατανόηση, φιλοσοφημένους και με ήπιες αντιδράσεις, των οποίων η παρουσία αποτελεί παράγοντα ομόνοιας και σταθερότητας μέσα σε μία ομάδα.
Στον αντίποδα εντούτοις, η φράση "
να γίνει ένας επιτυχημένος ηγέτης", ανοίγει ένα παράθυρο για τους φόβους σου αυτούς, ώστε να διεισδύσουν στη συζήτησή μας. Πράγματι, εκείνος που έχει την ικανότητα να συσπειρώνει και να δραστηριοποιεί τους ανθρώπους γύρω του, να μεταδίδει τα πιστεύω του μέσω της συναισθηματικής οδού, να κάνει τους ανθρώπους να ταυτίζονται μαζί του και να προβάλλουν επάνω του τα θέλω τους, τις αγωνίες τους, τις χαρές και τις λύπες τους, αυτός που μπορεί να κάνει τα πλήθη να παραληρούν μέσα σε έκσταση, έχει αναμφισβήτητα στα χέρια του μια τεράστια Δύναμη. Ο τρόπος που θα επιλέξει να την χρησιμοποιήσει, δυστυχώς ή ευτυχώς εξαρτάται από τη συνείδησή του. Είναι γνωστό ότι αυτός που μπορεί να κάνει το μέγιστο καλό, είναι εξίσου ικανός για το απόλυτο κακό. Αυτό έχει εντυπωθεί ως κοινή εμπειρία στο συλλογικό υποσυνείδητο, κι έτσι ο Μύθος ορίζει πως πάντοτε ο Ηρακλής θα πρέπει να επιλέξει μεταξύ του Δρόμου της Αρετής ή της Κακίας, ή ο ιππότης Jedi μεταξύ της σκοτεινής και της φωτεινής πλευράς της Δύναμης, για να μιλήσουμε για τις πιο σύγχρονες εκδοχές του.
Εν πάσει περιπτώσει, η μεταμοντέρνα αυτή απόπειρα νοηματοδότησης από τον Γκόλεμαν, των σημείων εκείνων του ανθρώπινου συναισθήματος που είναι τα πλέον προσεγγίσιμα/ευάλωτα στην "αγοραία" εκδοχή της ζωής και του ανθρώπινου βίου, εντάσσεται, κατά την προσωπική μου αντίληψη, στις ευρύτερες επιδιώξεις εκείνων που έχουν αποδεχθεί, ότι η "τεχνητή νοημοσύνη"...θα σώσει τον κόσμο! Ιστορικά, πρόκειται για τις ανθρωπολογικές συνέπειες του ιουδαιοπροτεσταντικού δόγματος του "απόλυτου προορισμού", που βλέπει, την μεν Δημιουργία ν' αποτελείται, από "σκευή τιμής" και "σκεύη ατιμίας", την δε ανθρωπότητα, πχ, από "πιστούς" και "άπιστους" (για να μην αναφερθούν άλλες επαχθέστερες ρατσιστικές διακρίσεις!). Πρόκειται, μ' άλλα λόγια, για νοηματολογικά παίγνια.. καθ' όδον προς τη Σιών!
Συγνώμη, αλλά εδώ δυσκολεύομαι να σε παρακολουθήσω. Κατ' αρχάς, πώς προκύπτει η σύνδεση μεταξύ των θεωριών περί της συναισθηματικής νοημοσύνης και των περί "τεχνητής νοημοσύνης"; Έχουν οι τεχνητές νοημοσύνες συναισθήματα, ή έστω συναισθηματικές δεξιότητες;
Κατά δεύτερον, πώς συνδέεται η συναισθηματική νοημοσύνη με το δόγμα του "απόλυτου προορισμού" και άλλες τέτοιες ρατσιστικές, όπως αναφέρεις, κατασκευές; Δικαιολογούνται όλα αυτά, κατά τη γνώμη σου, από την προφανή (λόγω ονόματος) εβραϊκή καταγωγή του Goleman; Περιμένω όλος ενδιαφέρον τις απαντήσεις σου, αφού δίνεις μια διάσταση στο ζήτημα που ομολογουμένως δεν είχα ποτέ φανταστεί την ύπαρξή της.
