Συναντάς τον 18χρονο εαυτό σου πίσω στο παρελθόν!

[Guest 896561]

Μια και που μίλησα για εαυτό και αυτορύθμιση ας ανεβάσω και το αγαπημένο μου από απόσπασμα από τον επικήδειο του (τεράστιου) Γιουνγκ για τον Φρόιντ:

"Γιατί μπορεί κανείς να πέσει θύμα της καταληψίας, αν δεν αντιληφθεί εγκαίρως το γιατί κατακυριεύτηκε. Χρειάζεται να αναρωτιέται κανείς : Γιατί με κατακυρίευσε αυτή η ιδέα; Τι σημαίνει αυτή σε σχέση με τον εαυτό μου; Μια μέτρια αμφιβολία σαν κι αυτή μπορεί να μας γλυτώσει από το να χτυπήσουμε κατακέφαλα σε κάποια ιδέα και να χαθούμε για πάντα."

 

[meetmeinmontauk]

Για να απαντήσω και στην @Margarita 00, ορίστε οι δικές μου 3 λέξεις:
1. Μην
2. Συμβιβαστείς
3. (για) τίποτα (οκ, έβαλα 4 )

 

[dum dum boy]

Μια και που μίλησα για εαυτό και αυτορύθμιση ας ανεβάσω και το αγαπημένο μου από απόσπασμα από τον επικήδειο του (τεράστιου) Γιουνγκ για τον Φρόιντ:

"Γιατί μπορεί κανείς να πέσει θύμα της καταληψίας, αν δεν αντιληφθεί εγκαίρως το γιατί κατακυριεύτηκε. Χρειάζεται να αναρωτιέται κανείς : Γιατί με κατακυρίευσε αυτή η ιδέα; Τι σημαίνει αυτή σε σχέση με τον εαυτό μου; Μια μέτρια αμφιβολία σαν κι αυτή μπορεί να μας γλυτώσει από το να χτυπήσουμε κατακέφαλα σε κάποια ιδέα και να χαθούμε για πάντα."

αν έχεις ΙΔΨ ή καμιά ψυχωσάρα δεν σε γλιτώνει ούτε ο Γιουνγκ, ούτε ο Φρόιντ, ούτε καμία αμφιβολία.

 

[Guest 896561]

αν έχεις ΙΔΨ ή καμιά ψυχωσάρα δεν σε γλιτώνει ούτε ο Γιουνγκ, ούτε ο Φρόιντ, ούτε καμία αμφιβολία.

Αληθές.

 

[Himela]

δεν είναι απόλυτα αρνητικό, χρειάζεται να έχεις παραδείγματα προς αποφυγή, ένα "κοίτα μην γίνεις έτσι"

Ο μοναδικός μου μπούσουλας είναι να μη γίνω σαν τους ανθρώπους που κατακρίνουν τους άλλους για να καθησυχάζουν δικές τους ανησυχίες, ανασφάλειες και φόβους. Ακόμα και αυτούς τους ανθρώπους όμως δεν τους κατακρίνω γιατί σκέφτομαι οτι μάλλον με αυτόν τον τρόπο μεγάλωσαν και είναι αδύναμοι στο να κοιταχτούν στα μάτια με τον εαυτό τους.

μια ψεύτικη θεωρία για να δικαιολογήσουν διάφορες καταστάσεις, επιλογές κλπ. το ζω όσο μεγαλώνω και με απομακρύνει ακόμα περισσότερο από ανθρώπους. προτιμώ την ειλικρίνεια.

Δεν είναι πάντα εύκολη η ειλικρίνεια ειδικά προς τον εαυτό μας. Ας πούμε είναι πιο εύκολο να σου πω "dum dum boy σε αυτό το θέμα έκανες χαζομάρα" παρά να πω στον εαυτό μου "εδώ Χιμέλα τα σκάτωσες και πρέπει να αναθεωρήσεις".

Από την άλλη υπάρχουν πολλοί που λένε "προτιμώ την ειλικρίνεια" "πες τα μου χύμα" κλπ και τελικά δεν το αντέχουν, παρεξηγούνται, στεναχωριούνται κλπ και αυτό συμβαίνει γιατί η αλήθεια πονάει και είναι το αγκαθάκι που πάντα θα υπάρχει εκεί και θα σε τσιμπάει αν δεν το αντιμετωπίσεις κατάματα.
(γενικά μιλάω, όχι για σένα)

 

[Guest 528707]

Μοναξιά βέβαια δεν είμαι να είμαι 22 και να μην έχω σχέση ή να ξέκοψα με τους φίλους μου.

Σημαίνει ότι θα λιποθυμήσω ή θα πεθάνω ένα βράδυ στο σπίτι και δεν θα με ψάξει κανείς την επόμενη ή τη μεθεπόμενη μέρα και δεν είναι ωραίο συναίσθημα.

Θυμάμαι πήγαινα στο νοσοκομείο μια εποχή και ήταν μια γιαγιά στο θάλαμό μας , παιδιά δεν είχε, αποκλειστική δεν είχε , λεφτά δεν είχε, όσο την φρόντιζαν ή τις μιλούσαν οι υπόλοιποι . Ερχόταν ο αδερφός της μια στο τόσο και του έλεγε κάτσε λίγο ακόμα ...

Aura πραγματικά αυτά τα συναισθήματα που βγαίνουν μέσα από την πραγματική μοναξιά και όχι την μοναχικότητα δεν τα αντέχει κανενας άνθρωπος όσο και να υποστηρίζει το αντίθετο

Ειναι στη φύση του και υπάρχουν έρευνες που μαρτυρούν ότι όταν ο άνθρωπος βιώνει την εγκαταληψη πλέον και όχι την μοναξιά κάτω από συνθήκες σωματικής επιβάρυνσης προτιμά να φύγει από την ζωή είτε μέσα από την αρνηση του να δεχθεί τροφή και νερό ,είτε μέσα από την άρνηση να ακολουθήσεθ την φαρμακευτική του αγωγή .

Λεκτικά δεν θα το παραδεχθει ποτέ μόνο μέσα από τις πράξεις του δηλώνει ξεκάθαρα πλέον ότι όλο αυτό που κάποτε μπορεί να υιοθετούσε ή να υποστηρίζει δεν ήταν τίποτα μπροστά στην πραγματική σημασία όλου αυτού .

 

[Aura]

Μοναξιά είναι να μην ξοδέψεις μια ολόκληρη ζωή που δεν θέλεις είτε αυτό σημαίνει με παιδιά ή με ανθρώπους που δεν γουστάρεις απλά για να μην πεθάνεις μόνος ή να σε γηροκομήσει κάποιος.
Προσωπικά, καλύτερα να ζούσα 30 χρόνια όπως ήθελα κι ας πέθαινα στο παγκάκι.
Παρά το αντίστροφο.

Εγώ πάντως στο νοσοκομείο θα προτιμούσα να είμαι εντελώς μόνος μου.

Θα ήθελες να ζεις σκατωμένος και να είσαι στο έλεος της αποκλειστικής της νοσοκόμας του διπλανού ; η λύση αν βρεθούμε σε τέτοιες στιγμές χωρίς κανένα και χωρίς λεφτά μπορεί να είναι η αυτοκτονία, αν θα μπορούμε κιόλας δηλαδή αλλιώς καλά κρασιά . Τώρα ντάξει είμαστε νέοι, το περίεργο θα ήταν να λέμε ότι ψάχνουμε να μας γηροκομήσουν και αυτό είναι ζωή . Αν και δεν είπα αυτό, είπα ότι είναι άσχημο να είσαι τελείως μόνος σου . Εδώ λένε ότι αν δεν κάνεις αγκαλιές ή σεξ πέφτει το ανοσοποιητικό .

 

[Guest 528707]

Είναι και αυτό που λες αλλά εγώ όταν λέω μοναξιά εννοώ την οικειοθελή ανάγκη που έχω να είμαι πολλές ώρες την ημέρα μόνη μου. Δεν ξέρω ποια λέξη πρέπει να χρησιμοποιήσω για να γίνει πιο κατανοητό και να μην μπερδευόμαστε.

Κάτ επιλογήν συνειδητή απομόνωση είναι όλο αυτό και όχι μοναξιά .

Εινάι μια ανάγκη που όλοι μας την έχουμε ,ειδικά εμείς που είμαστε μέσα σε οικογένειες με παιδιά .
Ειναι ένας τρόπος ο οποίος μπορούμε να ικανοποιήσουμε την ανάγκη μας για προσωπικό χρόνο χωρίς καμία απολύτως εξωτερική παρέμβαση .

Πολλές φορές μέσα στην διάρκεια της μέρες όταν τα παιδιά ήταν μικρά και το πρόγραμμα ξεκινουσε από νωρίς το πρωί ανυπομονούσα να πάει 8 ώρα το βράδυ ώστε να πάνε τα παιδιά για ύπνο να φύγει και ο άντρας μου για βάρδια ώστε να μείνω απολύτως μόνη μου και να απολαύσω αυτή την ησυχία και τίποτε άλλο .
Όχι σε καθημερινή βάση αλλά κυρίως σε περιόδους απόλυτα απαιτητικές για εμένα προσωπικά
Αυτό αυτόματα δεν με κάνει άνθρωπο που υποστηρίζω την μαναξια ούτε καν τον όρο μοναχικότητα γιατί δεν είναι μια συνεχείς ανάγκη μου ..
Ειναι καθαρά επιλεκτική και απόλυτα φυσική ,ώστε να ανασυγκροτω δυναμεις .

 

[Guest 209912]

Aura πραγματικά αυτά τα συναισθήματα που βγαίνουν μέσα από την πραγματική μοναξιά και όχι την μοναχικότητα δεν τα αντέχει κανενας άνθρωπος όσο και να υποστηρίζει το αντίθετο

Ειναι στη φύση του και υπάρχουν έρευνες που μαρτυρούν ότι όταν ο άνθρωπος βιώνει την εγκαταληψη πλέον και όχι την μοναξιά κάτω από συνθήκες σωματικής επιβάρυνσης προτιμά να φύγει από την ζωή είτε μέσα από την αρνηση του να δεχθεί τροφή και νερό ,είτε μέσα από την άρνηση να ακολουθήσεθ την φαρμακευτική του αγωγή .

Λεκτικά δεν θα το παραδεχθει ποτέ μόνο μέσα από τις πράξεις του δηλώνει ξεκάθαρα πλέον ότι όλο αυτό που κάποτε μπορεί να υιοθετούσε ή να υποστηρίζει δεν ήταν τίποτα μπροστά στην πραγματική σημασία όλου αυτού .

Παίζει μεγάλο ρόλο τι είδους άνθρωπος είσαι και πως έχεις συνηθίσει να ζεις την ζωή σου. Η γιαγιά μου π.χ. τα τελευταία 10 χρόνια της ζωής της έλεγε συνεχώς ότι θέλει να πεθάνει και όταν της δόθηκε η ευκαιρία, έσπασε το ισχίο της και μπήκε στο νοσοκομείο απλά σταμάτησε να τρώει μέχρι που πέθανε από την εξάντληση.

Βέβαια ήταν και μια γυναίκα η οποία δεν είχε καθόλου ενδιαφέροντα. Δεν διάβαζε, δεν έβλεπε καν τηλεόραση, και η μοναδική της ψυχαγωγία στην ζωή ήταν να παίρνει τηλέφωνο τις αδερφές τις και να λένε για τις αρρώστιες τους, πράγμα που τα τελευταία χρόνια δεν μπορούσε να κάνει επειδή είχαν πεθάνει όλες. Έτσι απλά καθόταν μέσα σε ένα σπίτι και κοιτούσε τον τοίχο και πονούσε.

Προφανώς η ύπαρξη της ήταν ένα μαρτύριο και δεν είχε κανένα νόημα για εκείνη γιατί το μόνο που έκανε μέσα στην μέρα ήταν να πονάει χωρίς καμία χαρά. Το ίδιο βέβαια δεν συμβαίνει με όλους τους ανθρώπους, εγώ για παράδειγμα ακόμη και στα 80 μου με αρκετούς πόνους θα είχα πολλά πράγματα να κάνω μόνος μου, οπότε δεν νομίζω πως θα προτιμούσα να πεθάνω επειδή είμαι μόνος.

Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: 14 Αυγούστου 2021

Θα ήθελες να ζεις σκατωμένος και να είσαι στο έλεος της αποκλειστικής της νοσοκόμας του διπλανού ; η λύση αν βρεθούμε σε τέτοιες στιγμές χωρίς κανένα και χωρίς λεφτά μπορεί να είναι η αυτοκτονία, αν θα μπορούμε κιόλας δηλαδή αλλιώς καλά κρασιά . Τώρα ντάξει είμαστε νέοι, το περίεργο θα ήταν να λέμε ότι ψάχνουμε να μας γηροκομήσουν και αυτό είναι ζωή . Αν και δεν είπα αυτό, είπα ότι είναι άσχημο να είσαι τελείως μόνος σου . Εδώ λένε ότι αν δεν κάνεις αγκαλιές ή σεξ πέφτει το ανοσοποιητικό .

Δε νομίζω πως θα πήγαινα στο νοσοκομείο εξ αρχής. Μάλλον θα προτιμούσα να πεθάνω σπίτι μου.

 

[Aura]

Παίζει μεγάλο ρόλο τι είδους άνθρωπος είσαι και πως έχεις συνηθίσει να ζεις την ζωή σου. Η γιαγιά μου π.χ. τα τελευταία 10 χρόνια της ζωής της έλεγε συνεχώς ότι θέλει να πεθάνει και όταν της δόθηκε η ευκαιρία, έσπασε το ισχίο της και μπήκε στο νοσοκομείο απλά σταμάτησε να τρώει μέχρι που πέθανε από την εξάντληση.

Βέβαια ήταν και μια γυναίκα η οποία δεν είχε καθόλου ενδιαφέροντα. Δεν διάβαζε, δεν έβλεπε καν τηλεόραση, και η μοναδική της ψυχαγωγία στην ζωή ήταν να παίρνει τηλέφωνο τις αδερφές τις και να λένε για τις αρρώστιες τους, πράγμα που τα τελευταία χρόνια δεν μπορούσε να κάνει επειδή είχαν πεθάνει όλες. Έτσι απλά καθόταν μέσα σε ένα σπίτι και κοιτούσε τον τοίχο και πονούσε.

Προφανώς η ύπαρξη της ήταν ένα μαρτύριο και δεν είχε κανένα νόημα για εκείνη γιατί το μόνο που έκανε μέσα στην μέρα ήταν να πονάει χωρίς καμία χαρά. Το ίδιο βέβαια δεν συμβαίνει με όλους τους ανθρώπους, εγώ για παράδειγμα ακόμη και στα 80 μου με αρκετούς πόνους θα είχα πολλά πράγματα να κάνω μόνος μου, οπότε δεν νομίζω πως θα προτιμούσα να πεθάνω επειδή είμαι μόνος.

Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: 14 Αυγούστου 2021

Δε νομίζω πως θα πήγαινα στο νοσοκομείο εξ αρχής. Μάλλον θα προτιμούσα να πεθάνω σπίτι μου.

Γενικά η συντροφιά δεν είναι υποκατάστατο των ενδιαφερόντων , είναι άλλη ανάγκη .

Και εμένα η γιαγιά μου διαβάζει, ασχολείται με τον κήπο , το σπίτι της, αλλά θέλει και την παρέα και τον καφέ με τις γειτόνισσες να συζητήσει για τις ειδήσεις ή να λέει ιστορίες.

Και στο φόρουμ για αυτό συζητάμε, υπάρχει μια διάθεση για αλληλεπίδραση στην ουσία και για φροντίδα, βλέπε και κατοικίδια που και πάλι μας λένε ότι αν τα χαϊδεύουμε μας κάνουν καλό και γενικά αν τα έχουμε.

Κάποιοι όντως δεν αντέχουν καθόλου μόνοι τους και εγώ έχω συγγενείς που επιβαρύνουν άλλους αλλά και αυτό κάτι παθολογικό μου βγάζει όταν πάντα πρέπει να έχεις κάποιον δίπλα σου και δεν καταλαβαίνεις ότι κουράζεις τον άλλο με το να του γίνεσαι τσιμπούρι .

 

[Guest 209912]

Γενικά η συντροφιά δεν είναι υποκατάστατο των ενδιαφερόντων , είναι άλλη ανάγκη .

Και εμένα η γιαγιά μου διαβάζει, ασχολείται με τον κήπο , το σπίτι της, αλλά θέλει και την παρέα και τον καφέ με τις γειτόνισσες να συζητήσει για τις ειδήσεις ή να λέει ιστορίες.

Και στο φόρουμ για αυτό συζητάμε, υπάρχει μια διάθεση για αλληλεπίδραση στην ουσία και για φροντίδα, βλέπε και κατοικίδια που και πάλι μας λένε ότι αν τα χαϊδεύουμε μας κάνουν καλό και γενικά αν τα έχουμε.

Κάποιοι όντως δεν αντέχουν καθόλου μόνοι τους και εγώ έχω συγγενείς που επιβαρύνουν άλλους αλλά και αυτό κάτι παθολογικό μου βγάζει όταν πάντα πρέπει να έχεις κάποιον δίπλα σου και δεν καταλαβαίνεις ότι κουράζεις τον άλλο με το να του γίνεσαι τσιμπούρι .

Δε διαφωνώ ότι η συντροφικότητα και η επαφή με τους ανθρώπους είναι ανάγκη που δεν υποκαθίσταται. Αυτό που λέω είναι πως κάποιος μπορεί να ζήσει και χωρίς αυτό αν έχει άλλα πράγματα να γεμίζουν την ζωή του και δε θα επιλέξει να πεθάνει απλά γιατί είναι μόνος.

 

[Guest 528707]

Παίζει μεγάλο ρόλο τι είδους άνθρωπος είσαι και πως έχεις συνηθίσει να ζεις την ζωή σου. Η γιαγιά μου π.χ. τα τελευταία 10 χρόνια της ζωής της έλεγε συνεχώς ότι θέλει να πεθάνει και όταν της δόθηκε η ευκαιρία, έσπασε το ισχίο της και μπήκε στο νοσοκομείο απλά σταμάτησε να τρώει μέχρι που πέθανε από την εξάντληση.

Βέβαια ήταν και μια γυναίκα η οποία δεν είχε καθόλου ενδιαφέροντα. Δεν διάβαζε, δεν έβλεπε καν τηλεόραση, και η μοναδική της ψυχαγωγία στην ζωή ήταν να παίρνει τηλέφωνο τις αδερφές τις και να λένε για τις αρρώστιες τους, πράγμα που τα τελευταία χρόνια δεν μπορούσε να κάνει επειδή είχαν πεθάνει όλες. Έτσι απλά καθόταν μέσα σε ένα σπίτι και κοιτούσε τον τοίχο και πονούσε.

Προφανώς η ύπαρξη της ήταν ένα μαρτύριο και δεν είχε κανένα νόημα για εκείνη γιατί το μόνο που έκανε μέσα στην μέρα ήταν να πονάει χωρίς καμία χαρά. Το ίδιο βέβαια δεν συμβαίνει με όλους τους ανθρώπους, εγώ για παράδειγμα ακόμη και στα 80 μου με αρκετούς πόνους θα είχα πολλά πράγματα να κάνω μόνος μου, οπότε δεν νομίζω πως θα προτιμούσα να πεθάνω επειδή είμαι μόνος.

Μιλάς για ένα διαφορετικό τύπο ανθρώπου ο οποίος ασυνείδητα είχε παραιτηθεί από όλο αυτό που κάποιοι ονομάζουν ζωή .
Ειναι αυτο που λέμε κάπως ότι η "μιζέρια" (δεν το λέω με την αρνητική του πλευρά ) ανθρώπων που βρίσκεται στο μυαλό όσο μεγαλώνει επεκτείνεται και εικονίζεται πλέον και στην ίδια της ζωή της ..

Αντιλαμβάνεσαι πλέον ότι μιλάς για μια ηλικία που η νοοτροπία αυτών των ανθρώπων δεν συγκρίνεται με την σημερινή .
Το 90% την ηλικιωμένων ,ειδικά αυτών που έχουν χάσει κάποιο δικό τους πρόσωπο αυτή την αντίληψη έχουν ..

Το ίδιο και η δική μου γιαγιά πλησιάζει τα 90 εχει πλήρη διαύγεια και κάνει τα πάντα .
Το γεγονός ομως ότι πριν 3 χρόνια έχασε τον παππού μου Παρ όλο ότι συνεχίζει να κάνει κανονικά το πρόγραμμα της θέλει να "φύγει" γιατί η έλλειψη του είναι αβασταχτη όπως λέει ,μιας που εξήντα χρόνια είναι αρκετά για να θεωρείς κομμάτι σου πλέον τον άλλον που φεύγει και θέλει απεγνωσμένα να πάει κοντά του όπως νομίζει ...

Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: 14 Αυγούστου 2021

Για να απαντήσω και στην @Margarita 00, ορίστε οι δικές μου 3 λέξεις:
1. Μην
2. Συμβιβαστείς
3. (για) τίποτα (οκ, έβαλα 4 )

Να το πάω ένα βήμα παρακάτω πλέον αφού πραγματικά τόσο υλικό με κάνει να σας κάνω άμεσα "συνεργάτες" μου σε κάθε μου εργασία

Πως γίνεται ένας άνθρωπος να βρίσκεται μέσα σε μια σχέση αν δεν κάνει έστω και ένα ΣΥΝΕΙΔΗΤΌ και πλήρως ΑΠΟΔΕΚΤΩ συμβιμβασμο ώστε να κατακτήσει κάποιες από τις αξίες του που εκείνος έχει ορίσει πλέον αφού έχει περάσει τα τρία βασικά στοιχεία του ?

 

[meetmeinmontauk]

@Margarita 00 Όταν μίλησα για συμβιβασμό, αναφερόμουν στην επαγγελματική και προσωπική μου εξέλιξη ως άνθρωπο. Δεν το πήγα σχεσιακά. Εκεί υποθέτω θα γίνονται και συμβιβασμοί.

 

[Guest 209912]

Ναι ενώ στα άλλα δεν γίνονται συμβιβασμοί δηλαδή? Γενικά όλα αυτά περί συμβιβασμών είναι τόσο μα τόσο ανούσιες έννοιες.

 

[meetmeinmontauk]

Ναι ενώ στα άλλα δεν γίνονται συμβιβασμοί δηλαδή? Γενικά όλα αυτά περί συμβιβασμών είναι τόσο μα τόσο ανούσιες έννοιες.

Δεν ξέρω Χάκερ, ο καθένας ξέρει για τον εαυτό του τι εστι συμβιβασμός κι αν θα το κάνει ή όχι

 

[Guest 209912]

Ο άνθρωπος κάνει αυτό που επιθυμεί περισσότερο, δεν υπάρχουν συμβιβασμοί. Αν εσύ δεν κυνηγάς τις δουλειές που νομίζεις ότι θες δεν είναι επειδή συμβιβάζεσαι, είναι επειδή δεν τις θες πραγματικά. Και ότι και να λες στον εαυτό σου δεν πρόκειται να αλλάξει αυτό. Όσο και να λες μην συμβιβάζεσαι πάλι εκεί θα είσαι. Οι επιθυμίες μας είναι ενδόμυχες δεν έρχονται κατά βούληση.

 

[meetmeinmontauk]

Ο άνθρωπος κάνει αυτό που επιθυμεί περισσότερο, δεν υπάρχουν συμβιβασμοί. Αν εσύ δεν κυνηγάς τις δουλειές που νομίζεις ότι θες δεν είναι επειδή συμβιβάζεσαι, είναι επειδή δεν τις θες πραγματικά. Και ότι και να λες στον εαυτό σου δεν πρόκειται να αλλάξει αυτό. Όσο και να λες μην συμβιβάζεσαι πάλι εκεί θα είσαι. Οι επιθυμίες μας είναι ενδόμυχες δεν έρχονται κατά βούληση.

Σ' ευχαριστώ που μπήκες στον κόπο να μου εξηγήσεις πως νιώθω και τι σκέφτομαι, το εκτιμώ

 

[Guest 528707]

@Margarita 00 Όταν μίλησα για συμβιβασμό, αναφερόμουν στην επαγγελματική και προσωπική μου εξέλιξη ως άνθρωπο. Δεν το πήγα σχεσιακά. Εκεί υποθέτω θα γίνονται και συμβιβασμοί.

ΚΑΙ εκεί γίνονται συμβιμβασμοι γιατί ένα περισσότερο στο επαγγελματικό χώρο γίνονται πολύ περισσότεροι μέχρι να εδραιωθείς στο κομμάτι που έχεις επιλέξει.

 

[Guest 209912]

Σ' ευχαριστώ που μπήκες στον κόπο να μου εξηγήσεις πως νιώθω και τι σκέφτομαι, το εκτιμώ

Δεν έκανα τίποτα από αυτά τα δύο, αλλά τέλος πάντων. Ανώφελη συζήτηση.

 

[Guest 528707]

Ο άνθρωπος κάνει αυτό που επιθυμεί περισσότερο, δεν υπάρχουν συμβιβασμοί. Αν εσύ δεν κυνηγάς τις δουλειές που νομίζεις ότι θες δεν είναι επειδή συμβιβάζεσαι, είναι επειδή δεν τις θες πραγματικά. Και ότι και να λες στον εαυτό σου δεν πρόκειται να αλλάξει αυτό. Όσο και να λες μην συμβιβάζεσαι πάλι εκεί θα είσαι. Οι επιθυμίες μας είναι ενδόμυχες δεν έρχονται κατά βούληση.

Αντιλαμβάνεσαι ότι αυτά που υποστηρίζεις καμία φορά είναι άμεσα αλληλένδετα ή άμεσα συγκρουόμενα ?

Μια απλή ερώτηση .
Πως ένας άνθρωπος που δεν κάνει συμβιμβασμους αρχικά στο επαγγελματικό του κομμάτι( εφόσον πιάσαμε αυτό το σκέλος ) θα μπορέσει όχι να κατακτήσει ,αλλά να προσεγγίζει αρχικά την επιθυμία του που προσπαθεί να γίνει πραγματικότητα ?

Δεν μιλάμε για δουλειές που δεν θες γιατί αυτοματα μιλάς για πράγματα που δεν επιθυμείς ουσιαστικά στην ζωή σου .
ΟΤΙ επιθυμείς με όλο σου το είναι πλέον ,είναι απαράβατος κανόνας ότι θα κάνεις και παραχωρήσεις και συμβιμβασμους οι οποίο όμως δεν θα σε επηρεάσουν άμεσα ή μπορεί υποσυνείδητα εσύ να μην τους θεωρείς καν συμβιμβασμους γιατί απλά σε οδηγούν στο επιθυμητό σου αποτέλεσμα !

Πως μπορείς λοιπόν να παρακάμψεις όλη αυτή την διαδικασία ώστε να φτάσεις στον επιθυμητό σου στόχο πλέον γιατί για εκεί μιλάμε !