Ωραίο θέμα.
Από καταβολής κόσμου κάθε σύστημα (εύκαμπτο ή άκαμπτο) και κοινωνία διατηρούν μια οπτική των πραγμάτων την οποία προσπαθούν να περάσουν στους πολίτες τους (αφήγημα). Πολύ φυσιολογικό αυτό και καθόλου αρνητικό, μιας και το να μεγαλώνεις μονάδες χωρίς να τους διδάσκεις αυτά που θεωρείς σωστά ή συμφέρονται θα κατέληγε σε μία κατάσταση χάους. Το θέμα δεν είναι αν υπάρχει αφήγημα, αλλά το κατά πόσο αυτό το αφήγημα βρίσκεται κοντά ή μακριά από την πραγματικότητα.
Το άλλο θέμα είναι το κατά πόσο το εκάστοτε σύστημα είναι εύκαμπτο ή άκαμπτο, όπως γράφω παραπάνω. Ένα εύκαμπτο σύστημα επιτρέπει την ελευθερία έκφρασης (μέχρι ενός σημείου) και ένα άκαμπτο την απαγορεύει. Προφανώς υπάρχουν διακυμάνσεις, όπως επίσης δεν υπάρχει απόλυτη ελευθερία ή απαγόρευση γιατί η πρώτη συνθήκη οδηγεί στην αναρχία και η δεύτερη στην (απόλυτη) τυραννία. Οπότε θεωρώ σωστό να έχεις ιδεολογικές σταθερές σαν κοινωνία, παρόλα αυτά να επιτρέπεις στους πολίτες να τις αμφισβητούν.
Πιο συγκεκριμένα στις σχέσεις εξουσίας τώρα, όταν ο ρόλος σου απαιτεί αντικειμενικότητα, οφείλεις να είσαι αντικειμενικός. Δηλαδή, ένας δικαστής, για παράδειγμα, πρέπει να δικάσει βάσει του νόμου και όχι βάσει της ιδεολογίας του. Το να έκανε το δεύτερο θα αποτελούσε μέγιστη αυθαιρεσία. Προσωπικά, αν ήμουν δικαστής (και ήμουν ελεύθερος από κάθε εξωτερική επιρροή) θα δίκαζα με τον ίδιο τρόπο έναν Χριστιανό συντηρητικό ή μία φεμινίστρια woke. Αν ήμουν αστυνομικός, το ίδιο. Δεν θα έκανα, δηλαδή, τα στραβά μάτια αν το παράπτωμα το έκανε ένας υποστηρικτής του Τραμπ ούτε θα εξαντλούσα την αυστηρότητά μου σε έναν αριστερό. Κι αν δεν μπορούσα να το κάνω, θα παραιτούμουν.
Φυσικά όλα αυτά είναι υποθετικά, μιας και δεν έχω βρεθεί σε τέτοια θέση και επίσης δεν υπάρχει απόλυτα αντικειμενικός άνθρωπος. Επειδή δε αναφέρθηκε η διδασκαλία, που αποτελεί κάτι άλλο από τον αστυνομικό και τον δικαστή, εκεί πιστεύω ότι είναι μεγάλο λάθος ο δάσκαλος να είναι ρομπότ. Δεν θα μπορούσα με τίποτα να διδάσκω μια πολιτικά ουδέτερη και άχρωμη, χωρίς γωνίες ανοησία που μου επιβάλλουν και να γνωρίζω ότι έτσι συμβάλω στην περαιτέρω αποβλάκωση του πληθυσμού. Στη διδασκαλία πρέπει να υπάρχει προσωπική πινελιά, απλώς να τονίζεται από τον δάσκαλο ότι αυτό που λέει εκείνη τη στιγμή αποτελεί προσωπική άποψη.
Όμως επιστρέφοντας στο αρχικό ερώτημα του θέματος, ακόμα και στη διδασκαλία αλλά και σε κάθε επάγγελμα ή θέση που εμφανίζονται ομάδες και σχέσεις εξουσίας με αυτές, αυτός που έχει την ευθύνη της διαχείρισής τους και μόνο για αυτή τη λειτουργία θα πρέπει να είναι όσο περισσότερο μπορεί αντικειμενικός. Ειδάλλως, αν δεν μπορεί να αποτρέπει οι προσωπικές του πεποιθήσεις να επηρεάζουν την αλληλεπίδρασή του με τους υφιστάμενους, οφείλει να βρει την ηθική ακεραιότητα και να παραιτηθεί από τη θέση, το αξίωμα κ.λπ.
