Γενικά δεν μπορώ να εκφράσω άποψη.
Ειδικά όμως, δύο φορές που μπήκα στην διαδικασία να κάνω σχέση με μικρότερη 15 και 10 χρόνια, τράβηξα «των παθών μου τον τάραχο». Καμία επικοινωνία, έλλειψη σοβαρότητας, έλλειψη κατανόησης της καθημερινότητας μου (εργασία, οικονομικά), παράλογες απαιτήσεις. Μου έδιναν την αίσθηση ότι ψάχνουν πατέρα ή μεγάλο αδελφό, αν βάλω και στον λογαριασμό πως είχαν κενά στο σπίτι και θέματα με τους γονείς. Επίσης το σεξ ήταν το πρώτο τους μέλημα, σε αντίθεση με την επικοινωνία που ήθελα εγώ.
Όσες φορές πάλι συναναστράφηκα συνομίληκες ή σχεδόν συνομίληκες, ήταν από τις καλύτερες μου σχέσεις. Υπήρχαν κοινές απόψεις, κοινά θέλω και σε γενικές γραμμές επικοινωνία. Ήταν ώριμες, ήξεραν τι ήθελαν, ήξεραν πώς να το ζητήσουν, είχαν κατασταλάξει.
Όταν χώρισα την πιο μικρή, εκτός από το ρεζίλεμα που μου έκανε στον εργασιακό μου χώρο μέχρι να αποδεχθεί το τέλος, άρχισε να μου αφήνει ραβασάκια στο αυτοκίνητο, να χτυπάει τα κουδούνια τα βράδυ, να παίρνει τηλέφωνο στην εταιρεία που δουλεύω και να βρίζει τις τηλεφωνήτριες που δεν με έδιναν. Ήταν μια κόλαση. Και φυσικά ευθύνομαι εγώ που έδωσα σημασία, έπρεπε από την αρχή να είχα τραβήξει τα όρια. Ευτυχώς τις απομάκρυνα σχετικά νωρίς και ησύχασα.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 12 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.