Εγώ με τη μάνα μου ποτέ δεν μίλαγα για προσωπικά, απλά είχαμε μια καλή σχέση, δηλαδή βγαίναμε, λέγαμε για διάφορα θέματα, προβλήματα που είχα με φίλες, όταν τσακωνόταν με τον μπαμπά ήμουν πάντα εκεί να πάρω το μέρος της κτλ.
Well, όταν της είπα πριν λίγο καιρό ότι έχω σχέση με ένα παιδί, άλλαξε ριζικά η συμπεριφορά της απέναντί μου. Έγινε κατευθείαν ψυχρή λες και έκανα κάτι τραγικό, και ακόμα και ο τρόπος που με κοιτάει είναι εχθρικός. Ούτε καν ο μπαμπάς μου δεν αντέδρασε έτσι.
Πλέον δε λέμε τίποτα κι ας είμαστε στο ίδιο δωμάτιο, μπορεί εγώ να μιλάω κι αυτή να μη βγάζει άχνα. Τώρα αντί να κάτσει να μου μιλήσει να με συμβουλέψει ξέρω γω, να τα πούμε ως μάνα και κόρη, να μάθει πράγματα για μένα, δε κάνει τίποτα - και όποτε θέλει κάτι να μάθει το λέει άγρια κι εγώ ξενερώνω με αποτέλεσμα να μη θέλω να της πω τίποτα, ή να απαντάω με τον ίδιο τρόπο. Γενικά επικοινωνία 0. Ο πατέρα μου ξέρω γω καμία σχέση.
Δεν ξέρω τι διάολο την έπιασε, κάνει λες της έκανα κάτι Ο.ο
Και μου τη σπάει πιο πολύ όλο αυτό, επειδή με τις ξαδέρφες μου όταν ήταν στην εφηβεία είχε απίστευτα καλή σχέση και τις συμβούλευε για τα πάντα, και νιώθω αδικημένη. Όχι ότι έχω ανάγκη από συμβουλές και ιστορίες, να τις χέσω, απλά είναι αυτό το αίσθημα του "με τη μαμά μου μιλάμε άνετα" που δεν ένιωσα ποτέ, και τώρα που μας δίνεται η ευκαιρία δε κάνει κανένα βήμα.
Άσε που νιώθω πολλές φορές ότι με μισεί. Μου φωνάζει χωρίς λόγο, λες και για όλα σε αυτή τη ζωή φταίω εγώ, και ήταν πολλές οι στιγμές που ζήλευα τον αδερφό μου παλαιότερα που του έχει τρελή αδυναμία και τον δικαιολογεί συνέχεια. Με αντιπαθεί δεν εξηγείται αλλιώς.
Ίσως στο μέλλον να αλλάξουν τα πράγματα, who knows.
Ξενέρα. Τώρα γιατί τα είπα αυτά δε ξέρω. Δε βαριέσαι.
