Ωτοασπίδες, πολύ καλή λύση. Checked
Πριν χρόνια, όταν ακόμα χτίζαμε το σπίτι μας και μέναμε στο νοίκι, είχαμε γειτόνισσα μια γυναίκα πολύ γλυκιά και πραγματικά από τους πιο καλόψυχους ανθρώπους που έχω γνωρίσει, μα ψυχικά άρρωστη και νομίζω εθισμένη σε ουσίες, μαζί με τις δύο κόρες της. Τα σπίτια μας ήταν κολλημένα, δηλαδή είχαμε κοινή μεσοτοιχία και η ηχομόνωση ήταν πιο χάλια από χάλια. Περιττό να πω πως ο τύπος που το σχεδίασε πρέπει να ήταν γυναίκα(

). Η κουζίνα τους ήταν δίπλα στο υπνοδωμάτιό μου για να μη χάνω στιγμή το πλύσιμο πιάτων.
Τες, η γυναίκα χωρισμένη και τα σκ τα κορίτσια πήγαιναν στο μπαμπά τους. Όταν τα κορίτσια έφευγαν, η γυναίκα πρέπει να έκανε χρήση ουσιών, ειδικά τα καλοκαίρια που οι κόρες έλειπαν και περισσότερο, κάθε βράδυ άκουγα ένα "ντουκ-ντουκ" στο τοίχο, σαν να κάρφωνε κάτι με σφυρί. Με ξυπνούσε και δε μπορούσα να κάνω τίποτα. Καμμιά φορά με νευρίαζε τόσο που σηκωνόμουν και βαρούσα κι εγώ τον τοίχο σε περίπτωση που υπνοβατούσε

. Και η αλήθεια είναι πως είμαι γνωστό γαιδούρι(στον ύπνο).
Δοκίμασα να της μιλήσω όσο πιο διακρτικά και ευγενικά μπορούσα καθώς έκανα και παρέα με τις κοπέλες( με τη μια ήμασταν κολλητές, τι να έκανα; ) αρκετές φορές αλλά προφανώς η γυναίκα είχε χάσει τον έλεγχο. Η φασαρία ήταν ελεεινή και οι ωτοασπίδες δεν έκαναν δουλειά. Αυτό ήταν το λιγότερο που είχα τραβήξει με τη συγκεκριμένη.
Τελικά μετακόμισε και το δικό μας σπίτι χτίστηκε finally, so βρήκα την ησυχία μου.
Άρα, αν οι ωτοασπίδες δε πιάσουν και εφόσον το σπίτι δε σου ανήκει, φύγε.