Ένα εγχειρίδιο είναι ήδη λάθος τρόπος για τη μελέτη της ιστορίας λόγω της αναγκαστικής παράλειψεις λεπτομερειών για τη στέγαση όλης της ύλης σε ένα μόνο βιβλίο. Η μελέτη της ιστορίας θα ήταν καλό να πραγματοποιείται με την άμεση χρήση πηγών, ακατέργαστων, και χωρίς σύμπτυξή τους σε ένα εγχειρίδιο.
Οι ιστορικές πηγές συχνά χαρακτηρίζονται από υποκειμενισμό και περιλαμβάνουν τα προσωπικά σχόλια ενσωματωμένα στην αφήγηση των γεγονότων.
Τώρα, αν ήταν επιβεβλημένη η χρήση συγκεκριμένου εγχειριδίου, θα προτιμούσα τη σύνταξη ενός εγχειριδίου-κολλάζ. Δηλαδή, ας πάρουμε το γεγονός της Άλωσης. Θα έπρεπε να παρατεθούν αύτανδρες οι μαρτυρίες Βυζαντινών, Οθομανών, άλλων ξένων και έπειτα κείμενα σύγχρονων ιστορικών (π.χ. Οστρογκόρσκι), χωρίς καμία συγγραφική επέμβαση από τους συντάκτες.
Έτσι ο μαθητής θα ερχόταν αντιμέτωπος με αρκετές οπτικές γωνίες (και όχι μόνο αυτές των συγγραφέων του εγχειριδίου, όπως γίνεται τώρα) και εκτός του οτι θα εξασκούσε την κριτική του ικανότητα, θα ήταν ελεύθερος να επιλέξει ποια οπτική γωνία προτιμά -ή να ξεδιαλύνει τα στοιχεία από κάθε πηγή και να δημιουργήσει μια αντικειμενικότερη αφήγηση, ή μια αφήγηση με τη δική του οπτική γωνία.
Και με τον όρο Ιστορία, προφανώς πρέπει να συμπεριληφθούν και πηγές με στοιχεία λαογραφίας ή εθνογραφίας -συνήθως βέβαια, στις παλαιότερες πηγές, τα στοιχεία που αφορούν τρόπους ζωής, συνήθειες, αντιλήψεις, είναι ένθετα στην ιστορική αφήγηση.
Επίσης, προτιμότερο ίσως είναι να πραγματοποιείται η διδασκαλία της ιστορίας σε βαθμίδες, ξεκινώντας από την προϊστορία στις πρώτες τάξεις του δημοτικού που εισάγεται το μάθημα και καταλήγοντας στη σύγχρονη ιστορία στις τελευταίες τάξεις του λυκείου. Η μέθοδος που ακουλουθάται τώρα (διδασκαλία όλης της ιστορίας τρεις φορές κατα τη διάρκεια της σχολικής ζωής του ατόμου) είναι μάλλον κακώς επιλεγμένη, και πολλά γεγονότα παραλείπονται αναγκαστικά λόγω έλλειψης χρόνου.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.