Τέχνη χωρίς όρια

Anhur

New member

Ο Anhur αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος. Είναι 29 ετών, επαγγέλεται Άνεργος/η και μας γράφει απο Ρόδος (Δωδεκάνησα). Έχει γράψει 52 μηνύματα.
Αν μπορούσατε να δημιουργήσετε όσα έργα τέχης, όποιας μορφής θέλετε, πιο θα ήτανε το πιο σημαντικό για εσας να κάνετε; Περιγράψτε τι έχετε φανταστεί αλλά κάθε είδους δυσκολία σας εμποδίζει να το κάνετε πράξη!
 

смертной пилюле

New member

Ο смертной пилюле αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος. Έχει γράψει 73 μηνύματα.
το πιο σημαντικό για εσας να κάνετε?

να φυτέψω σε ένα μποστάνι
τομάτες, πατάτες, κρεμμύδια, μαρούλια,
καρότα, κολοκύθια, πιπεριές.

Λεμόνια έχω.
:)

Κι από όσο ακούω γύρω μου,
η τέχνη της καλλιέργειας οπωρολαχανικών
διαδίδεται παντού.

Χαλαλίζουμε όραση κι ο φόβος αποκαρδίζει,
αυτό που φανερώνουμε είναι κρύπτη
όπως θα 'λεγε και ο CARUZOs μα αν
ξέρουμε ότι έχουμε να φάμε τουλάχιστον
κοιμόμαστε με κοιλιά γεμάτη.

τέχνη κι αυτή, όμως?!

 

venividivici

Τιμώμενο Μέλος

Η venividivici αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 16,754 μηνύματα.
Βασικός παράγοντας για να δημιουργήσεις τέχνη είναι να έχεις έμπνευση και να αγαπήσεις....το αντικείμενο που θα το μετατρέψεις σε τέχνη....ή και να το μισήσεις....κάποιες φορές....
Ακόμη και ένα φυτό ....π.χ. μια γαρδένια μπορεί να την βλέπεις σαν τέχνη όταν την βλέπεις να μεγαλώνει με όλες τις φροντίδες σου....


Για κάτι, στο οποίο σπαταλάς χρόνο κόπο και έμπνευση μπορεί να γίνει η προσωπική σου τέχνη και απλά να μην έχει όρια...γιατί θα βλέπεις κάθε μέρα τη μικρή γαρδένια να μεγαλώνει να πρασινίζει και να ανθίζει κάθε χρόνο την ίδια εποχή.... χαρίζοντας σου την ομορφιά της και το άρωμα της ανιδιοτελώς....

Έχω μια γαρδένια από τα φοιτητικά μου χρόνια....κι ακόμη μου χαμογελάει....;)
 

venividivici

Τιμώμενο Μέλος

Η venividivici αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 16,754 μηνύματα.
Μια τέχνη χωρίς όρια... αν κάποιος θέλει να παίξει και να ασχοληθεί είναι ο πηλός...
Πηλός χειροτεχνίας άσπρος ή καφέ ή ο κλασικός πηλός από κεραμοποιία που είναι και πιο οικονομικός...
Όταν ήμουν φοιτήτρια σε κάποιο μάθημα της Σχολής...έπρεπε να γίνουμε κι εμείς καλλιτέχνες..... με το πηλό είχα φτιάξει ένα ψάρι - σαν ψαροκόκκαλο - με φτερά.... ήταν δύσκολο εγχείρημα γιατί για να στηριχτεί έπρεπε να βάλω και σύρμα μέσα.....Τα εργα όλων των φοιτητών πετάχτηκαν σαν πολεμοφόδια σε καταλήψεις.....:P
Η αλήθεια είναι ότι με το πηλό γινόμαστε παιδιά ...όπως παίζαμε με τις πλαστελίνες όταν ήμασταν κούτσικα....:P
Κι όταν γινόμαστε παιδιά τότε σίγουρα αγγίζουμε την τέχνη χωρίς όρια...

Κι αυτό μια τέχνη είναι... χωρίς όρια.... γιατι καθως πλάθεις τον πηλό στα χέρια σου....
μπορείς να δημιουγήσεις ότι επιθυμεί η οργιάζουσα ή μη φαντασία σου...;):P
 

Βλα

Well-known member

Ο Βλαδίμηρος αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος. Είναι 25 ετών και επαγγέλεται Μεταπτυχιακός Φοιτητής/τρια . Έχει γράψει 973 μηνύματα.
Εγώ κάποια στιγμή στο μέλλον θα ήθελα να οργανώσω με θεατρική παράσταση-musical!!!
 

BLUE SEA

New member

Η Τέσα Ηλιού αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 43 ετών, επαγγέλεται Μεταπτυχιακός Φοιτητής/τρια και μας γράφει απο Ηλιούπολη (Αττική). Έχει γράψει 1,603 μηνύματα.
Εξυπακούεται ότι στις τέχνες δεν πρέπει να υπάρχουν όρια (με μοναδικό περιορισμό το να μην θίγεται η αξιοπρέπεια των άλλων, λ.χ. να μην εκφράζονται ρατσιστικές τάσεις σε ένα έργο τέχνης. Η τέχνη από μόνη της πρέπει να είναι συμβατή με τις αρχές του σεβασμού και της αξιοπρέπειας).
Λόγου χάρη, ο/η δημιουργός έχει κάθε δικαίωμα να εκφράζει ελεύθερα την ιδεολογία του μέσω της τέχνης, τις ερωτικές του εξάρσεις, τα συναισθήματά του, την απογοήτευσή του ή και την κριτική του στα κακώς κείμενα. Στο σημείο αυτό -κατά την ταπεινή μου γνώμη- έγκειται και η ουσία της στρατευμένης τέχνης.
Ως ποιήτρια και ως δοκιμιογράφος έχω ως πεδίο επιρροής τα κακώς κείμενα στο πολιτικό σκηνικό, τα κοινωνικά προβλήματα, την ανισότητα, τον ρατσισμό, αλλά και τον έρωτα στην εξιδανικευμένη μορφή του (η σαρκική βίωση του έρωτα να αποτελεί εποικοδόμημα μιας βάσης που θα στηρίζεται στην αγάπη και την εκτίμηση).
Δεν σας κρύβω ότι πολλές φορές χρησιμοποιώ σκληρή γλώσσα, ακόμα και βωμολοχία στην προσπάθειά μου να καυτηριάσω την καθεστηκυια τάξη πραγμάτων στη σύγχρονη πραγματικότητα. Όταν γράφω, είμαι ένας άλλος άνθρωπος, δυνατός, ελεύθερος, χαρούμενος, απαλλαγμένος από κάθε αναστολή. Μέσω της συγγραφής -στον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο μου- ξεχνάω τα προβλήματά μου.
Χωρίς υπερβολή νιώθω σαν να "πετάω".
 
Τελευταία επεξεργασία:

hack3r

Well-known member

Ο Τολης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος. Είναι 30 ετών, επαγγέλεται Μηχανικός λογισμικού και μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 6,429 μηνύματα.
Εξυπακούεται ότι στις τέχνες δεν πρέπει να υπάρχουν όρια (με μοναδικό περιορισμό το να μην θίγεται η αξιοπρέπεια των άλλων, λ.χ. να μην εκφράζονται ρατσιστικές τάσεις σε ένα έργο τέχνης. Η τέχνη από μόνη της πρέπει να είναι συμβατή με τις αρχές του σεβασμού και της αξιοπρέπειας).
Αν η τέχνη δεν μπορεί να θίγει την αξιοπρέπεια ή να εκφράζει ρατσιστικές τάσεις, τότε δεν νομίζω πως η τέχνη έχει και πολύ νόημα. Καθώς η τέχνη πάντα αποτελούσε κινητήρια δύναμη νέων ιδεών και αλλαγών οι οποίες πολλές φορές έθιγαν την αξιοπρέπεια κάποιων ανθρώπων ή θεωρούνταν ρατσιστικές, σεξιστικές ή κάτι παρόμοιο στην εποχή τους. Αφαιρώντας λοιπόν την ικανότητα της τέχνης να θίγει, να εκφράζει ρατσισμό κτλ αφαιρείς ουσιαστικά την δύναμή της να αλλάζει τον κόσμο.
 

Χρήστες Βρείτε παρόμοια

  • Τα παρακάτω 0 μέλη και 1 επισκέπτες διαβάζουν μαζί με εσάς αυτό το θέμα:
    Tα παρακάτω 0 μέλη διάβασαν αυτό το θέμα τις τελευταίες 60 μέρες:
  • Φορτώνει...
Top