George Papadakis
Έλεγα να μην ασχοληθώ, γιατί, ειναι απολύτως αποδεδειγμένο ότι βαθιά ριζωμένες πεποιθήσεις επουδενί ανατρέπονται,αλλά ο ορθός προβληματισμός του φίλου και συναδέλφου Γιάννη Χαραλαμπίδη με αφορμή ένα περιστατικό «λογοκρισίας» που αφορά άρνηση δημοσίευσης άρθρου-όχι δικού του-το οποίο αποδομούσε ιστορικά το πλαίσιο στο οποίο στήριξε ο Γιάννης Σμαραγδής το σενάριο της ταινίας του για τον Ιωάννη Καποδίστρια,δίνει και σε μένα την αφορμή να γράψω τα παρακάτω:
Ο Γιάννης θεωρεί - και πολύ σωστά-πως το ευρύ κοινό μπερδεύει, πριν ακόμη δει την ταινία- πόσω μάλλον αφού τη δει- τον πραγματικό Καποδίστρια με τον Καποδίστρια του Σμαραγδή.
Και προφανώς η άποψη του εδράζεται στην εκφρασμένη πεποίθηση χιλιάδων νεοελλήνων - που την διαπιστώνουμε επι χρόνια εδώ στις λαμπρές σελίδες του FB και πολύ πριν ο Σμαραγδής τον επαναφέρει στο προσκήνιο- ότι αν Ι.Κ. δεν είχε δολοφονηθεί από τους «πράκτορες» Μαυρομιχαλαίους η πορεία του Ελληνικού Κράτους και συλλογικά του Έθνους θα ήταν η βέλτιστη.
Και την Κύπρο θα είχαμε εντός των ορίων αλλά και την … Μικρασία.
Και -κυρίως- ποτέ δεν θα χρωστούσαμε τίποτα και σε κανέναν.
Τέτοια ζημιά έκανε δηλαδή το βόλι του Κωνσταντίνου Μαυρομιχάλη.
Αλλά για να μην μακρηγορώ και για να μην θεωρήσουν κάποιοι ότι το πηγαίνω μονόπαντα:
Ακριβώς όπως μεγάλη μερίδα του ελληνικού κοινού - μάλλον η μεγαλύτερη- θεωρεί ότι ο Καποδίστριας ήταν όπως αυτός του Σμαραγδή, ομοίως μεγάλη θεωρεί ότι ο Θανάσης Κλάρας ήταν όπως ο Βελουχιώτης του Χαριτόπουλου.
Σωστά ο σκηνοθέτης είπε πως « η ταινία θα κριθεί στις αίθουσες» .
Οπως και ο « Άρης, ο αρχηγός των Ατάκτων» κρίθηκε στα ράφια των βιβλιοπωλείων. Έκανε ρεκόρ πωλήσεων.
Αλλά το «κοινό» δεν έμαθε.
Γιατί, άσχετο με το τι διατείνεται ο Χαριτόπουλος, το βιβλίο του δεν είναι βιβλίο ιστορίας.
Δεν είναι καν μυθιστόρημα.
Είναι Αγιογραφία.
Κανείς Ήρωας όμως δεν υπήρξε Άγιος.
Οι Άγιοι δεν βρίσκονται ούτε στα Μοναστήρια.
Σε μεμονωμένες σκήτες, ίσως.
Αλλά όχι ανάμεσα στον κόσμο.
Έχουν φύγει ήδη για τον άλλον , παρότι παραμένουν επι της γης.
Λοιπόν.Δεν αρκεί ένα μόνο βιβλίο για να μάθεις.
Πόσω μάλλον μια ταινία.
Αυτά και να κλείσω με δύο «ντεσού».
Πρώτον
Πανταχού παρών,όχι μόνο στην καλλιτεχνική μας έκφραση , αλλά και σε κομμάτι της «ιστοριογραφίας» μας, ο «ξένος παράγων» που αιωνίως ,βεβαίως,μας αδικεί.
Και μας οδηγεί σε εθνικές περιπέτειες και εμφυλίους.
Ασφαλώς υπήρξε και υπάρχει και θα υπάρχει.
Αλλά πάντοτε εκμεταλλεύεται την δική μας έφεση για αλληλοσφαγή.
Οι « Άγγλοι» ή οι «Γάλλοι» δεν σκότωσαν τον Καποδίστρια.
Δεν τους άρεσε. Είναι βεβαιο.
Τον σκότωσαν όμως οι Μαυρομιχαλαίοι.
Η οικογένεια της Μάνης στην οποία το σύγχρονο Ελληνικό Κράτος οφείλει την ύπαρξη του.
Χάρη στην οποία δηλαδή ο Ιωάννης Καποδίστριας υπήρξε ο πρώτος Κυβερνήτης του , θέτοντας τα θεμέλια της ύπαρξης του.
Και δεύτερον
Που μοιάζει άσχετο, αλλά δεν είναι καθόλου:
Ο Νικήτας Σταματελόπουλος δεν πέθανε ζητιάνος.
Φυλακίστηκε ,εδάρη άγρια.
Η κόρη του έχασε τα λογικά της όταν τον είδε μέσα στα αίματα,χτυπημένο.
Έζησε φτωχός, αν και λίγο πριν το τέλος ο Όθωνας τον αποκατέστησε στο βαθμό του Ταξιάρχου και του χορήγησε-επιτέλους- σύνταξη.
Γιατί;
Γιατί λογικά,πολύ πριν γίνει κάδρο στα σχολεία, μαζί με τα εικονίσματα, ως άνθρωπος είχε εμπλακεί και αυτός με την πολιτική.
Όμως ο Νικήτας Σταματελόπουλος δεν ζητιάνεψε Ποτέ!
Ήταν ο ΝΙΚΗΤΑΡΑΣ Ο ΤΟΥΡΚΟΦΑΓΟΣ.
