Παιδιά, η ταινία που μίλησε στην καρδιά μου, ήταν το <<παμε χιόνι>> ή <cool runnings>.




Πέρασε σαν μια απλή κωμωδία, αλλά .... για μένα ήταν η μεγαλειώδης "αποτυχημένη" προσπάθεια τεσσάρων περιθωριακών.
Όσες φορές και να τη δω, τη στιγμή που σηκώνουν το έλκηθρο και τερματίζουν και δέχονται επιτέλους την αναγνώριση της προσπάθειάς τους, θα πλαντάξω στο κλάμα.
Και η τελευταία στο στιχομυθία μεταξύ Coach και Deris :
-Coach, πώς θα ξέρω αν αξίζω;
-Αύριο, την ώρα που θα περνάς τη γραμμή του τερματισμού, θα το ξέρεις!
Και πραγματικά, το έμαθε εκείνη την ώρα!


Ti γνωμη έχετε;