Ουφ, είναι απελπιστικά κουραστικό να συζητάμε ακόμη,εν έτει 2024, για την υπεροχή των προγόνων ημών, αρχαίων Ελλήνων. Δεν μπορούμε να αμφισβητήσουμε την συνεισφορά τους στον παγκόσμιο πολιτισμό, όπως αυτή επετεύχθη με σπουδαίες προσωπικότητες της διανόησης και των τεχνών και άλλα τοιαύτα. Είναι ωστόσο εκνευριστικό, ανιστόρητο και αφελές να πιστεύουμε ότι οι αρχαίοι Έλληνες σκέφτηκαν τα πάντα και πως οι αρχαίοι Έλληνες ήταν αυτοί και κανένας άλλος.
Παραπάνω αναφέρθηκαν πολύ ενδιαφέροντα και ορθά παραδείγματα ''δημοκρατικών'' πρακτικών στους αρχαίους πολιτισμούς. Σε ό,τι αφορά την προϊστορία, ''δημοκρατική΄ οργάνωση έχει υποστηριχθεί και για τον νεολιθικό οικισμό του Διμηνίου στη Θεσσαλία, αλλά, για να προλάβω τους γνωστούς αγνώστους, οι νεολιθικοί άνθρωποι που ήταν εγκατεστημένοι στη σημερινή Ελλάδα ΕΠΟΥΔΕΝΙ δεν θεωρούνται Έλληνες. Και, για να ολοκληρώσω με το ζήτημα της δημοκρατίας, όχι, η πολιτική ζωή του 5ου αιώνα πΧ δεν έχει καμία σχέση με το πώς ορίζουμε σήμερα τη δημοκρατία. Ούτε κατ'εμέ θα έπρεπε το πολίτευμα αυτό να θεωρείται πρότυπο δημοκρατίας. Όσοι γνωρίζουν εις βάθος πώς ακριβώς λειτουργούσε, δε νομίζω πως θα υποστήριζαν κάτι τέτοιο ή παρόμοιο για το σήμερα, γιατί χώλαινε σημαντικά σε επιμέρους ζητήματα. Και, για να προλάβω πάλι τους γνωστούς αγνώστους, πολλοί διανοητές της εποχής ήταν κατά, με προεξάρχοντα φυσικά τον Πλάτωνα. Ούτε οι ίδιοι δεν θεωρούσαν ότι είναι πρότυπο πολίτευμα.
Γενικεύοντας λίγο τη συζήτηση και επιστρέφοντας στα της πρώτης παραγράφου, είναι λυπηρό να έχουμε τόσο κοντόφθαλμη και μεροληπτική οπτική για το παρελθόν. Είναι κρίμα να παραγνωρίζουμε την πρωτοπορία και άλλων πολιτισμών, όπως ο ρωμαϊκός, ο αιγυπτιακός, ο βαβυλωνιακός, ο κινέζικος κλπ, απλά και μόνο επειδή δεν γνωρίζουμε (δεν έχουμε κοπιάσει να γνωρίσουμε επί της ουσίας) για τους λαούς αυτούς. Γνωρίζω ιστορία στην πραγματικότητα δεν σημαίνει γνωρίζω εθνική ιστορία, αλλά παγκόσμια. Γιατί η πρώτη ''γνώση'' από μόνη της τοποθετεί τον εκάστοτε λαό σε έναν θρόνο που δεν του αξίζει μερικές φορές, ενώ η δεύτερη δομεί και αποδομεί διαρκώς με έναν πολύ κριτικό τρόπο και εξασφαλίζει μία πιο ψύχραιμη οπτική των πραγμάτων. Σαν ένα τελευταίο σχόλιο: όταν διαβάζουμε για το παρελθόν είναι καλό να εξετάζουμε ποιος γράφει για αυτό και πότε!
Υ.Γ. Το όλο πρόβλημα ξεκινά όταν η ιστορία γίνεται χόμπυ από ανθρώπους που δεν ξέρουν πώς ακριβώς να την μελετούν