Έχω δύο αδέρφια.
Η αδερφή μου που είναι περίπου 2 χρόνια μικρότερη από εμένα και τον αδερφό μου που είναι γύρω στα 8 χρόνια μικρότερος. Με την αδερφή μου ήμουν πάντα πολύ δεμένος. Όχι με την μορφή του προστάτη μεγάλου αδερφού. Άλλωστε σιγά την διαφορά. Αλλά ήταν πάντα ένα καλό παιδί. Έμοιαζε στην μάνα μου, η οποία παρ΄ότι έκανε μια περίεργη δουλειά στα δικά μας μάτια ως γυναίκα, όταν έβγαζε ταγέρ και κουστούμια ήταν πάντα εκεί για εμάς. Ήταν στοργική και γεμάτη καλοσύνη. Το ίδιο και η αδερφή μου. Είναι χρυσό παιδί και γεμάτη συμπόνοια για τους άλλους. Παρ’ ότι της δόθηκε η ευκαιρία να είναι το κοριτσάκι του μπαμπά, εκείνη προτίμησε να σπουδάσει για να προσφέρει στους άλλους. Είναι παθολόγος και εργάζεται σε δημόσιο νοσοκομείο, αν και είχε τον ντάντι μας να της παρέχει την δυνατότητα να μπει σε ιδιωτικό. Εκείνη το αρνήθηκε και μπράβο της. Είναι παντρεμένη και έχω και ανήψια. Επίσης είναι υπέροχη μητέρα και καλή επαγγελματίας. Καλά το καταλάβατε… την λατρεύω. Συν του ότι είναι μια πολύ όμορφη γυναίκα. Τέλος πάντων, έχει όλα τα θετικά…στα δικά μου μάτια.
Πάμε στον αδερφό μου.
Ώρες ώρες τον κοιτάζω και τον ακούω να μιλά και νομίζω πως γεννήθηκε από άλλη μάνα και μεγάλωσε σε άλλο σπίτι. Δεν ταιριάζουμε σε τίποτα. Δεν είναι πως δεν τον αγαπώ. Έχω κάνει κάθε προσπάθεια να τον προσεγγίσω. Αλλά νομίζω πως αυτό το παιδί δεν έχει ανάγκη κανέναν ή τουλάχιστον έτσι θέλει να δείχνει. Είναι δεσποτικός και του αρέσει να έχει τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο. Δεν χαρίζεται σε άνθρωπο. Μοιάζει πολύ στον πατέρα μας. Είναι αρκετά σκληρός και νομίζει πάντα πως οι άλλοι πρέπει να τον αγαπούν, χωρίς αυτός να τους δίνει κάτι από την πλευρά του. Πολλές φορές γίνεται άδικος και δίνει την αίσθηση πως το μόνο που τον νοιάζει είναι να περνάει καλά. Σε αυτό μπορεί να ευθύνεται το γεγονός, πως όταν εγώ και η αδερφή μου φύγαμε από το σπίτι, εκείνος ήταν ακόμα εκεί και δεχόταν όλη την αγάπη και την φροντίδα σαν στερνοπαίδι. Νομίζω πως το πολύ χάιδεμα τον χάλασε και πάντα άφηνε πράγματα στην μέση χωρίς να τα ολοκληρώσει. Αλλά οι γονείς μου του έδιναν την αίσθηση της ασφάλειας και την μόνιμη συγχώρεσή τους και έτσι αντί να τον διορθώσουν τον έκαναν χειρότερο. Πιστεύω πως η εριστική διαλεκτική του Σοπενάουερ, γράφτηκε από τον πατέρα μου και τον αδερφό μου. Δεν βγάζεις άκρη μαζί τους. Καταθέτεις τα όπλα. Αν δεν του τηλεφωνήσουμε εγώ και η αδερφή μου, σπάνια θυμάται την ύπαρξή μας. Μόνο με τον πατέρα μου τα πάνε πρίμα.
Τι να πω....τους συγγενείς δεν τους διαλέγεις....
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 12 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.