Τα ετερώνυμα έλκονται. Τα ενδιαφέροντα και η κοινωνική στάση μόνο πρέπει να είναι κοινά. Πνευματική ταύτιση μπορεί να βοηθάει, αλλά δεν είναι το παν. Χρειάζεται μια αμοιβαία αίσθηση ότι κάτι λείπει και από τους δύο, και ότι ο άλλος το έχει. Η ταύτιση βοηθά στην κατανόηση και στην αλληλοεκτίμηση, όχι στην ουσία. Αυτό είναι ένα πολύ καλό θέμα που άνοιξες Angie, αλλά καλύτερα να πούμε ότι τα ετερώνυμα απλά κάνουν τη σχέση να διαρκέσει περισσότερο, όχι ότι οπωσδήποτε την εμποδίζουν να ξεκινήσει. 'Οταν αρχίζουν και αποκαλύπτονται οι συνήθειες και ο τρόπος σκέψης και ζωής του καθένα, οι σχέσεις κολλάνε κάπως όταν μιλάμε για ομώνυμα. Πολύ συχνά διαπιστώνω ότι παίζει ρόλο και η κοσμοθεωρία μας απέναντι στη ζωή, όταν αυτή είναι ισχυρή διαμορφώνει τρόπο ζωής και επηρεάζει την καθημερινότητα σε βαθμό που δεν φανταζόμαστε πολλοί.
Το μορφωτικό επίπεδο επίσης παίζει ρόλο, αλλά και τα χόμπυ- ενδιαφέροντα. Δεν είναι δυνατόν ο ένας να χτυπιέται στις χεβμεταλάδικες συναυλίες και ο άλλος να ακούει μπαλάντες, ούτε ο ένας να είναι κομματόσκυλο και ο άλλος αναρχικός, ούτε ο ένας φανατικός θρήσκος και ο άλλος αδιάφορος, γιατί ολόκληρη η στάση μας απέναντι στα πράγματα μπορεί να επηρρεάζεται ακόμα και από πράγματα που φαντάζουν δευτερεύοντα, όπως οι θρησκευτικές ή οι πολιτικές πεποιθήσεις, που ωστόσο δεν είναι καθόλου δευτερεύοντα. Πρόσφατα κάποια μου έλεγε πόσο πρόβλημα είχε με τον πρώην της που δεν την άφηνε να διαβάζει συγκεκριμένα βιβλία λόγω κολλήματος με τη θρησκεία του, κι αυτό ήταν ένας από τους λόγους καθημερινής προστριβής. Ούτε γίνεται εγώ να έχω γραμμένο το σόι μου και να έχω να δω συγγενή κάτι χρόνια, να αφήνω τους γονείς μου μακρυά από την προσωπική μου σχέση, κι εκείνη να ρωτάει την μητέρα της για το παραμικρό και σε περίπτωση γάμου (λέμε τώρα...μακρυά από μας), να έχει την απαίτηση η μαμά να είναι μαζί μας κάθε τόσο και να κάνουμε τακτικές επισκέψεις στο θείο, θεία κλπ.
Ούτε φυσικά είναι δυνατόν να είναι εκείνη συντηρητική στα πάντα και να σοκάρεται με τα υπονοούμενά μου και τα αστεία μου να μην τα καταλαβαίνει και να με θεωρεί διεστραμένο. 'Αρα χρειάζονται πολλά κοινά, όπως και κοινός κοινωνικός - κοσμοθεωρητικός προσανατολισμός και κοινά ενδιαφέροντα χρειάζονται, αλλά διαφορετικές ιδιοσυγκρασίες.
Γι'αυτό και οι άνθρωποι αργούν να βρουν το έτερον ήμισυ ή δεν το βρίσκουν κάθε μέρα. Σχέσεις περιορισμένης διάρκειας και περιορισμένης ευθύνης κάνουν όλοι, αλλά έτερον ήμισυ βρίσκεις μια, άντε δύο φορές στη ζωή σου. 'Η μήπως μόνο μία ; Γιατί μου φαίνεται τόσο σπάνιο ; Γιατί όταν βρεθούν δεν ξεκολάνε μετά εύκολα. Η έλξη είναι πιο ισχυρή όταν διαφέρουν ως χαρακτήρες. Θα γκαζώνει ο ένας, θα φρενάρει η άλλη, θα κάνει παρορμητισμούς ο ένας, θα ξέρει να περιμένει η άλλη, θα είναι αναποφάσιστος ο ένας, ο άλλος περισσότερο αποφασιστικός. Θα τα παίρνει στο κρανίο ο ένας, θα ξέρει να υποχωρεί ο άλλος, αλλιώς θα είναι ο πόλεμος των Ρόουζ ή μια πολύ βαρετή σχέση. Θες να δώσεις κάτι που ο άλλος θέλει να πάρει, έτσι δημιουργούνται οι σχέσεις. Τι νόημα έχει να δώσεις κάτι σε κάποιον που ήδη το έχει ;
Γι' αυτό το λένε και έτερον ήμισυ, το άλλο σου μισό, όχι το όμοιο. Αν μιλάς γι'αυτό ναι, τα ετερώνυμα πετυχαίνουν. Αν μιλάς γενικά για "διασκεδαστικές" σχέσεις περιορισμένης διάρκειας και περιορισμένης ευθύνης,συνήθως ισχύει το ''ο καλός ο μύλος τ'αλέθει όλα''.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.