Λοιπόν με πιάνει προχτές η αποκάτω και αρχίζει ο εξής διάλογος...
Εγώ: γειάαα και πάω να φύγω
Εκείνη: δε μου λες ρε σύ(χωριάτικα κοντροκομένα με δυνατή φωνή και βλέμα που σκοτώνει) θα πλήνεις;
Εγώ: όχι γιατί;
Εκείνη: είχα καιρό να δώ την μάνα σου και είπα άν θα πλήνεις
Εγώ: τι σχέση έχει η μάνα μου με το άν θα πλήνω αυλή;
Εκείνη: να είπα ότι αφού έχεις καιρό να πλήνεις καταλαβα ότι τσακώθηκες με την μάνα σου..
Εγώ: Ειρήνη σύνελθε ποιος σου είπε ότι τσακώθηκα ποιος σου είπε ότι δεν σφουγκαρήζω το μπαλκόνι αντί να το πλένω και τι δουλειά έχει η μάνα μου με τις δουλειές του σπιτιού; Σε παρακαλώ άσε με, κάνω να φύγω και μου λέει...
Εκείνη: Ε τελικά θα πλήνεις; πάντα έπλενες όταν ερχόταν η κουμπάρα σου, τώρα που δεν έρχετε βέβαια ποιός ο λόγος;
Εγώ: Ειρήνη σε παρακαλώ άσε με δεν τσακώθηκα με κανέναν, σταμάτα να φύγω να ξεκουραστώ...
Εκείνη: Ε βεβαια να ξεκουραστείς αφού σε είδα εχτές που γύρησες 11 το βράδυ, απορώ με τα λευτά που πέρνεις άν σου φτάνουν για τόσες ώρες...
Εγώ: δεν σε αφορά αυτό πάω να φύγω
Εκείνη: πάντος να στην γιορτή σου δεν πιστέυω να κάλεσες κανέναν απο την γειτωνιά... Είναι όλοι τους κουτσομπόληδες...
Εγώ: ρε είρήνη σε παρακαλώ, θές να πείς ότι εσύ δεν είσαι;
Εκείνη:όχι
Εγώ: εσύ δεν έκανες βουκινο τον σπιτονηκοκύρη μου ότι έχει καρκίνο και ότι κρίμα που είναι μικρός;
Εκείνη:Α!!! ακου να σου πώ... εμένα λές κουτσομπόλα άλλα κατευθεια να κάνεις ερωτήσεις, καλά λέω τελικά ότι όλοι είναι κουτσομπόληδες εδώ
Φέυγει τσατησμένη χωρίς γεία και ακόμα δεν μου μηλάει
