Εντωμεταξύ εγώ δεν πέρασα ποτέ από αυτή τη φάση. Μικρή θα με έλεγες και ακροδεξιά, και ευαισθησίες για το περιβάλλον δεν είχα ποτέ.
Και μετά ... μεγάλωσα.
Και μυαλό δεν έβαλες.
(αστειεύομαι)
Συνήθως οι άνθρωποι ξεκινάνε από αντιδραστικά και καταλήγουν στα συντηρητικά όσο μεγαλώνουν αλλά αυτό δεν είναι και κανόνας.
Μπορείς να είσαι και συντηρητική και παρόλαυτά να έχεις μια χαρά αγάπη για το περιβάλλον, σε έναν βαθμό ή σε μεγαλύτερο. Δεν έχει να κάνει.
Ή μπορεί να είσαι συντηρητική κατα ρίζα, αλλά κάποια "κλαδιά" (αν παρομοιάσουμε τον εαυτό μας με δέντρο) να έχουν πιο liberal τάσεις.
Δεν καταλαβαίνω δηλαδή γιατί ένας άνθρωπος δεν μπορεί να είναι πατριώτης και οικολόγος ταυτόχρονα, ή να είναι πιστός χριστιανός και να βγαίνει ραντεβουδάκι με τρανσέξουαλ φίλες. Άνετα. Γιατί δηλαδή πρέπει να πηγαίνουμε σαν πρόβατα σε γραμμές και να μην έχουμε πιο ρέουσες συνήθειες; Είναι δύσκολο, δεν το βλέπεις κάθε μέρα, δε λέω, συνήθως οι άνθρωποι είναι μονοδιάστατοι, αλλά πιστεύω ότι πολλές φορές είτε υπάρχει προσποίηση, είτε κοινωνική πίεση, είτε εσωτερική καταπίεση είτε οτιδήποτε.
Για παράδειγμα τώρα για το θέμα της Γκρέτα, τι με νοιάζει εμένα αν ήταν Γκρέτα ή Γκρέτος. Το φύλο έχει να κάνει ή η ηλικία ή η εθνικότητα;
Ένα πεντάχρονο ασιατάκι μπορεί να πει "το κάπνισμα κάνει κακό" κι ένας 60άρης Γάλλος να πει "είναι υγιές το κάπνισμα και θα το συνεχίσω". Ποιός είναι ο σωστός και ποιός ο βλαξ;
Το θέμα μας λοιπόν, τουλάχιστον το δικό μου θέμα για να είμαι ακριβής, δεν είναι ποιός μιλάει ή τι είναι, αλλά τι λέει και πως το λέει.
Έχουμε έναν άνθρωπο, ίσο με σένα και με μένα, που εαν κατάλαβα καλά, παίρνει ένα ιστιοπλοικό (δραματικό, θεατρικό, δημιουργεί συγκίνηση και έχει έναν συμβολισμό), πάει στο μόνο μέρος που δεν θα μπορέσει ποτέ κανείς άνθρωπος απλός να πάει στη διάρκεια της ζωής του, μιλάει μπροστά σε ένα κοινό ηγετών τους οποίους όχι ότι τους σέβομαι, αυτό είναι μια άλλη συζήτηση, αλλά όπως και να το κάνεις έστω και για το τυπικό είναι πολύ σημαντικοί, και τους τα χώνει σα να μην υπάρχει αύριο με ύφος της μάγισσας Μάαμπ (κι αυτό θεατρική ένταση κατά τη γνώμη μου). Κι αυτοί συγκινημένοι και σιωπηλοί δεν αρθρώνουν κουβέντα και ετοιμάζονται να δώσουν ένα βουνό Νομπελ στο Γκρετόνι.
Κι εκεί αρχίζει και αναρρωτιέται ο άλλος που δεν τον ένοιαζε ποια είναι και ποιοί την έβαλαν εκεί. Αυτός που κοίταγε μόνο το τι λέει, τώρα αρχίζει και βλέπει όλο το μοτίβο.
Ε βέβαια, αμα είναι κανείς κομματικοποιημένος προς συγκεκριμένη πλευρά του φάσματος, φυσικά και όσοι θα κάνουν αυτές τις συνδέσεις θα είναι κατά τη λογική του "αντι-οικολόγοι φαλλοκράτες που δεν την παίρνουν στα σοβαρά γιατί είναι νεαρή και δεν σέβονται τον αυτισμό".
Ναι, σίγουρα, αυτό φταίει. Οτι λέει την αλήθεια, ότι είναι γυναίκα (κάτι που αντικειμενικά θα είχαμε 50% πιθανότητα να ήμασταν κι εμείς) και ότι έχει ένα πρόβλημα υγείας (μπορείς μόνο να είσαι σκατόψυχος, όχι να διαφωνείς με έναν λίμπεραλ)
Ποιό είναι το ένα πράγμα που μπορεί να μουδιάσει (να τους κάνει δυο φορές να σκεφτούν πριν σχολιάσουν αρνητικά δηλαδή) ακόμα και τους συντηρητικούς (πλην ανεγκέφαλων); Ένα πρόβλημα υγείας, ειδικά σε νεαρό άτομο.
Άρα είναι μια ασπίδα. Ιδανικό για προτυποποίηση. Ο ήρωας που ξεπέρασε την αδυναμία του, η ηρωίδα που ατένισε με αισιοδοξία τη ζωή, και παρά το νεαρό της ηλικίας και τη διάκριση ενάντια στο φύλο της, πήγε και τα είπε όπως έπρεπε. Άγαλμα, αύριο πρωί.
Αν είναι έτσι όλοι όσοι έχουμε προβλήματα υγείας θα έπρεπε να μας συμπεριφέρονται ως ήρωες. Και πολλοί το κάνουν, και μου τη δίνει. Δε θέλω ρε φίλε χάρες ούτε κούφια λόγια. Αντικειμενικότητα μπορούμε να έχουμε ο ένας άνθρωπος απέναντι στον άλλο;
Αν πάς εσυ, η Χιμέλα, και τα χώσεις σε έναν πολιτικό για το υπέρογκο δημόσιο χρέος που άφησε τη χώρα ένα χάλι με χιλιάδες ανθρώπους ανέργους και με ασθενείς που δεν μπορούν να πληρώσουν ούτε τα φάρμακά τους, θα σου δώσουν νόμπελ;
Αν δεν σε αγνοήσουν ως γραφική, μπορεί να φας και κανα δυο ψιλές από καναν φουσκωτό τους και καλά για προστασία.
Είσαι αρκετά άγνωστη και χωρίς διασυνδέσεις για να έχει βαρύτητα η φωνή σου, η καταγωγή σου ή η ιδιότητά σου ή το φύλο σου.
Είσαι η ιδανική ψηφοφόρος τους. Όταν δεν είσαι στο τραπέζι, είσαι στο μενού.
Είναι δυνατόν να χρειαζόμαστε Γκρέτες και Γκρέτους και να παρασυρόμαστε από φιέστες για να πράττουμε το αυτονόητο που είναι η προστασία του πλανήτη μας; Δηλαδή πρέπει να έχουμε γίνει πολύ ανεγκέφαλοι. Σε λίγο θα χρειαστούμε άλλη Γκρέτα για να μας πει "οδηγείτε χωρίς να πίνετε" ή "μην καπνίζετε".
Αυτή αύριο πρωί θα είναι πρέσβειρα οικολογίας ή κάτι παρόμοιο κι εμείς θα φερόμαστε σαν κρετίνοι απέναντι στο μοναδικό πλανήτη που έχουμε και δε θα έχουμε μάθει τίποτα για το να αγαπάμε τα ζώα και τη φύση -και κατα προέκταση και εμάς- με το να προστατεύουμε το περιβάλλον.
Είμαι κατηγορηματικά υπερ της προστασίας του περιβάλλοντος, αλλά κατά των διορισμένων προτύπων.
