Σιγουρα η σατυρα πρεπει να εχει κοινωνικες και πολιτικες προεκτασεις.Αλλωστε αυτοι ειναι απο τους θεσμους που πασχουν και χριζουν σατιρα(ωστε καποια στιγμη να βελτιωθουν).
Σατηρα θεωρω τις επιθεωρησεις οι οποιες μου αρεσουν αρκετα.Το Λαζοπουλο δε θα το θεωρουσα σατυρα..(προσωπικη αποψη)
Να κάνω και 'γώ λίγη σάτιρα και να παρατηρήσω ότι στο ίδιο κείμενο η λέξη εμφανίζεται με τρεις διαφορετικές ορθογραφίες (σάτυρα, σάτιρα, σάτηρα). Αποφασίστε ρε παιδιά...
συγνώμη νόμιζα οτι δεν ειχε υπηρέτηση για αυνοητους λόγους , το ξέρω οτι και άλλοι (ίσως σπουδαίοι ) συνάνθρωποι μας δεν υπηρέτησαν αλλά με κάποια αιτιολογια (πχ Τριανταφυλλόπουλος λόγο πολιτικών πεποιθήσεων και δεν το έκρυβε ).
Δηλαδή όποιος δεν έχει υπηρετήσει στο στρατό δεν δικαιούται να σατιρίζει το οτιδήποτε, μάλλον γιατί δεν γνώρισε από κοντά την πλήρη γελοιότητα και έτσι δεν έχει παραστάσεις, έτσι;
Οσο για τους Gay, υπαρχουν πολλοι που ειναι gay οχι μονο στην τηλεωραση αλλα και προσωπικα γνωριζω, που γουσταρω να τους κανω παρεα. Μην ξεχνατε το gay συμενει χαρουμενος. Αρα οι Gay ειναι ΟΚ. τους Φουστηδες να φοβαστε. Καπως ετσι πιστευω το ειπε και ο Καρβελας. οχι μονο κυριολεκτηκα αλλα και μεταφορηκα.
Gay σημαίνει χαρούμενος και αυτό σημαίνει ότι είναι ΟΚ; Εγώ πάντως αν ήμουν ομοφυλόφιλος και με έλεγαν gay, ενώ για παράδειγμα είχε πεθάνει η μάνα μου, μάλλον θα έριχνα μπουνιές στον πολιτικώς ορθό ηλίθιο που μου το είπε. Ήταν ο Φασμπίντερ εύθυμος που να πάρει;;; Γενικά τη βρίσκω πιο προσβλητική έκφραση από το "αδερφή" για παράδειγμα.
Η Ελλάδα είναι η χώρα της σάτιρας. Σάτιρα στην Ελλάδα έχουμε δει από πολλούς, όμως κάποιοι είναι οι πλέον επιτυχημένοι. Ξεκινάω από το Χάρρυ Κλύνν, ο οποίος κυριάρχησε στην ελληνική σάτιρα κατά τη δεκαετία του '80 και είναι αυτός που έχει πει: "Το χιούμορ είναι αγγλοσαξωνική κατασκευή, στην Ελλάδα έχουμε τη σάτιρα κι εγώ αυτό κάνω". Προχωράω στον Τζιμάκο τον Τρισμέγιστο και τον αμετανόητο ("στης βουλής τα έδρανα, αχ κι εγώ να έκλανα", "αν καταφέρει και μπει στο κόμμα, θά ΄ναι και πρώτη κι ας είναι σε κώμα"). Ας μην ξεχάσω και τον ατελείωτο Πουλικάκο. Ο Μητσικώστας είναι ίσως ο πιο ταλαντούχος απ' όλους τους σατιρικούς του καιρού μου, το να τον βλέπω ειδικά να παριστάνει το Ζουράρι ήταν η καλύτερή μου. Μου αρέσει επίσης πολύ και το στυλ του φοβερού Θέμου, άσχετα αν οι περισσότεροι από εσάς μάλλον θα διαφωνήσετε. Τον θεωρώ άπαιχτο. Η αείμνηστη κι αξεπέραστη Μαλβίνα, ήταν άλλο ένα διαμάντι του χώρου αυτού. Την παρακολουθούσα με μεγάλη προσοχή (εκείνο το Τάπερμαν έγραψε). Τέλος, ο Λάκης Λαζόπουλος μου αρέσει πάρα πολύ, κυρίως από τους Μήτσους, αλλά και από το θέατρο. Το Αλ Τσαντίρι δεν μου άρεσε πέρισυ καθόλου, ούτε το παρακολουθούσα. Φέτος όμως παίρνει κεφάλια και μου αρέσει πολύ. Επίσης μου αρέσει αρκετά (όχι όμως πολύ) και ο Πιτσιρίκος από το χώρο των Μπλογκερς, ο οποίος θα ήταν καλύτερος αν δεν επαναλαμβανόταν τόσο πολύ.
Η σάτιρα αν δεν ενοχλεί είναι ανούσια. Αν δεν είναι ασεβής είναι άκυρη. Αν δεν δαγκώνει είναι εξημερωμένη και βαρετή. Αν είναι αρεστή είναι όργανο του συστήματος και μάλλον αποτελεί γλύψιμο. Αν δεν έχει εχθρούς, σημαίνει ότι δεν κάνει καλά τη δουλειά της, το να τρίψει δηλαδή στη μούρη των βολεμένων και των κατεστημένων τα χάλια τους. Αν δεν είναι ανήθικη, τότε δεν είναι σάτιρα. Και ξέρετε κάτι; Λίγο μ' ενδιαφέρει αν ο Λάκης ήπιε κόκα, αν και πράγματι δεν μου άρεσε όταν το άκουσα, περισσότερο γιατί είδα ότι ασπάζεται τον τρόπο ζωής των χάι και καλά, τους οποίους υποτίθεται ότι χτυπά με το λόγο του. Ας δεχτούμε λοιπόν ότι ο καλλιτέχνης είναι ανακόλουθος, ή αλλιώς ότι έχει το θάρρος ν' αυτοσατιρίζεται. Το ζήτημα είναι να είναι η σάτιρα μεστή, εύστοχη και ασεβής.
