Δεν νευριάζω εύκολα, αλλά αν κάποιος προσπαθήσει να με νευριάσει, θα μετανιώσει που το έκανε. Π.χ. μια φορά, πέρυσι, κάποια παιδιά με κορόιδευαν για πολύ ώρα, αλλά εγω δεν έδινα σημασία... Συνέχιζαν, όμως, και εγώ άρχισα να νευριάζω, μέχρι που έφτασα πια στο "αμήν", σκέφτηκα: "φτάνουν οι ευγένειες" και άρχισα να φωνάζω, στη μέση της πλατείας και να έχω γίνει ρεζίλι. Μετά, όμως, είχαν το θράσος να συνεχίσουν. Έτσι, εγώ

.... Ήμουν, έτοιμος να τους χτηπήσω, ενώ όλοι με κρατούσαν, για να μη γίνει τίποτα. Βέβαια εγώ σταμάτησα, εν τέλει, χωρίς να πάθει κάποιος κάτι! Πήγα, αμέσως, στο σπίτι μου και άρχισα τον πόλεμο με το μαξιλάρι.
(Περιττό να πω, πως το δωμάτιο μου, γέμισε με πούπουλα. Είχα τόσα νεύρα που έσκισε η μαξιλαροθήκη και βγήκαν όλα τα πούπουλα, έξω

)
Γι'αυτό κατ' εμέ, ο πόλεμος με το μαξιλάρι, είναι το καλύτερο ηρεμιστικό

Τις περισσότερες φορές, όμως, απλά φωνάζω και τα νεύρα μου, εξαφανίζονται. Το μαξιλάρι την πληρώνει, σε πολύ ακραίες περιπτώσεις
