Έχω ένα προτέρημα,όσα νεύρα,απογοήτευση,θυμό ή ό,τι άλλο έχω πάντα αντιδρώ με χιούμορ και αυτοσαρκασμό,σωτήρια και τα δύο σε πολλές περιπτώσεις.Είμαι γενικά άνθρωπος της εξαφάνισης(μην τον έιδατε τον Παναή),κλείνω τηλ.,παίρνω αυτοκίνητο και οδηγώ ώρες.Δεν μπορώ να κάθομαι σε ένα σημείο όταν νοιώθω ότι "βράζω".Πολλές φορές φέρνω στο μυαλό μου τα όσα συνέβησαν και με έκαναν έτσι,τα γελοιοποιώ με την φαντασία μου κι έτσι απομυθοποιούνται και δεν μου φαίνονται τόσο τραγικά.Γενικότερα έχω αποφασίσει πως τα δάκρυα μου θα τα φυλάω για "σπουδαία" πράγματα.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 20 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.