Αυτό που κάνουν μερικοί που σου ξεκινάνε μια ιστορία αναφέροντας πρόσωπα, καταστάσεις και γεγονότα και θεωρούν δεδομένο ότι εσύ τα γνωρίζεις ενώ εσύ δεν έχεις καταλάβει χριστό για τι πράγμα μιλάει αλλά εσύ ταυτόχρονα ντρέπεσαι να ζητήσεις διευκρινίσεις γιατί μετά θα σου ανοίξει μια τεράστια παρένθεση από την οποία θα δημιουργηθούν νέα κενά και μετά θα ξαναχρειαστεί να ξανανοίξει μια άλλη παρένθεση για να σου καλύψει τα νέα κενά και πάει λέγοντας και στο τέλος θα έχετε ξεχάσει για ποιο θέμα μιλούσατε αρχικά δεν είναι εκνευριστικό;
Και επίσης δεν είναι ακόμα πιο εκνευριστικό όταν εκεί που εσύ κουνάς συγκαταβατικά το κεφάλι και πετάς κανένα "ναι, ναι" για να δείξεις ότι παρακολουθείς ...ξαφνικά εκεί που μιλάνε κάνουν κάτι απρόσμενες παύσεις....και περιμένουν να συνεχίσεις εσύ την πρόταση ώστε να επιβεβαιώσουν ότι δεν αφαιρέθηκες από τη συζήτηση;
Και το ακόμα πιο εκνευριστικό δεν είναι όταν εκεί που έχεις βαρεθεί τη ζωή σου ακούγοντας αυτήν την δυσνόητη ιστορία και περιμένεις πότε θα βάλει καμιά τελεία ξαφνικά σου ζητάει και να υπολογίσεις στα γρήγορα με το μυαλό σου κάτι τεράστιες αριθμητικές πράξεις του στυλ 328.8393.939
: 172.702.353 λες και είσαι κομπιουτεράκι ζωντανό;
Καλά σε τέτοιες περιπτώσεις έχω φύγει με θανατηφόρα ημικρανία σε όλο το δεξιό μου ημισφαίριο, ζαλάδες, τάση για εμετό και ένα απίστευτο πόνο στο σαγόνι από το προσποιητό χαμόγελο που ήταν επί ώρες κολλημένο όσες ώρες έβγαζε διάλεξη ο άλλος.
