Γεια σας
Πολύ ενδιαφέρον θέμα. Ας μπω κι εγώ στην ομαδική θεραπεία. Θα σας διηγηθώ μια ακραία ψυχοφθόρα κατάσταση στην οποία είχα παγιδευτεί πριν μερικά χρόνια...
Δεν πιστεύω ότι υπάρχει το απόλυτο ταίριασμα. Υπάρχουν όμως μερικοί άνθρωποι που σου εμπνέουν αυθόρμητα αυτό το αίσθημα από την πρώτη στιγμή που τους γνωρίζεις. Λίγο ένας πρόδηλος ενθουσιασμός, λίγο τα κρυμμένα σας κοινά σημεία, λίγο η χαρισματική τους προσωπικότητα, ολά αυτά μπορούν να καταστήσουν την προσδοκία και μόνο μιας σχέσης μαζί τους ίσως πιο σημαντική κι από την ίδια την πραγματοποίησή της. Κάτι που ξεκινάει ως ένα ειλικρινές ενδιαφέρον μπορεί έτσι να εξελιχθεί πολύ γρήγορα και με μερικούς ακατάλληλους και ανειλικρινείς χειρισμούς σε ερωτική εμμονή. Στην δική μου περίπτωση, αυτή είχε μόνο λιγοστά αντικειμενικά ερείσματα, και δυστυχώς δεν ήταν από αυτές τις σπάνιες που σε γεμίζουν μ'ευχάριστα συναισθήματα...
Όταν για οποιονδήποτε λόγο αδυνατείς να διακρίνεις τον άνθρωπο που έχεις απέναντί σου, τι θέλει να σου πει, τι πραγματικά σκέφτεται για σενα, τι προθέσεις έχει, και δεν γνωρίζεις ποτέ με λίγα λόγια ποια ακριβώς είναι τα δεδομένα που σου αφήνει, τότε δεν μπορείς να προβείς σε κανένα ασφαλές συμπέρασμα και ακολούθως δεν μπορείς να πράξεις τίποτα σωστό. Είναι πολύ εύκολο να παγιδευτείς υπό αυτές τις συνθήκες. Ιδιαίτερα δε όταν ο άνθρωπος που σε ενδιαφέρει δεν ξέρει ακριβώς τι θέλει και επιλέγει να θολώνει με τη δική του αλλοπρόσαλη συμπεριφορά τα νερά, σπέρνοντας με την παραμικρή αφορμή αμφιβολίες και αφήνοντας συνεχώς περιθώρια για παρερμηνείες. Διαπίστωσα πολύ αργοπορημένα ότι έπαιρνα μέρος σ'ένα θέατρο του παραλόγου που δεν είχα καμία διάθεση να συντηρήσω. Δεν είμαι και πολύ καλή ηθοποιός, και ποτέ δεν μπορώ να κρύψω επιτυχημένα τι αισθάνομαι πραγματικά. Έτσι λοιπόν προσπάθησα να εκμαιεύσω μια απάντηση από νωρίς, πιστεύοντας ότι μ'αυτόν τον τρόπο θα προλάμβανα ένα μεγαλύτερο κακό. Δεν πέτυχα. Κι εντελώς ειρωνικά προοικόνομησα κατά έναν τρόπο τη μοίρα μου.
Την πρώτη φορά που αναζήτησα την αλήθεια, δεν πίστεψα πραγματικά ότι η ειλικρίνεια μου θα μπορούσε να ανταποδωθεί, αν κι ενδόμυχα το ευχόμουν. Είχα λίγη συναίσθηση του τρόπου μου, και αισθανόμουν ότι ίσως και να μου έκανα σαμποτάζ στην εκ των πραγμάτων απειροελάχιστη περίπτωση που υπήρχε αμοιβαία έλξη. Ίσως αν είχα όντως κάποιο λόγο να πιστεύω ότι με γουστάρει δεν θα έκανα μια τόσο απελπισμένη κίνηση. Και θα περίμενα. Αποφάσισα όμως να δράσω διαισθητικά κι έφαγα τα μούτρα μου. Εκμυστηρεύτηκα χωρίς κανένα ίχνος ενδοιασμού τα συναισθήματά μου και μ'έναν δόλιο κάπως τρόπο, ανταπαποδίδοντας πάραυτα ό,τι ακριβώς θεωρούσα σ´εκεινο το σημείο ότι εισέπραττα. Εκείνη τη μοναδική φορά κατόρθωσα να βάλω κάτω τον εγωισμό μου, κι επέλεξα να εκφράσω ακριβώς όλα όσα περνούσαν από το μυαλό μου, όλες τις άβολες σκέψεις και τα συναισθήματα που με κατέκλυζαν. Αποκλείεται να του άφησα αμφιβολίες εκείνη την ημέρα.
Μπορεί ο τρόπος μου να ήταν δόλιος, άχαρος, προβληματικός και απωθητικός αλλά τουλάχιστον ήταν ειλικρινής. Από την πλευρά μου ξεκαθάρισα εξαρχής τι έψαχνα. Εκείνος φαινομενικά όχι. Τουλάχιστον έτσι πίστευα. Και δεν φαντάζεστε τη ζημιά μπορούν να προκαλέσουν μερικά αναπάντητα ερωτήματα...
Οτιδήποτε έπραξα από ένα σημείο και μετά ήταν γιατί ήθελα απεγνωσμένα να δώσω κάποιο νόημα σε ο,τι μου συνέβαινε. Είχα μπερδευτεί. Και δυστυχώς φάνταζε πιο λογικό να ήταν κάποιος που οριακά μου την έπεφτε κανονικά κατ'ιδίαν (σε εκείνο εξάλλου το σημείο δεν μου είχε αφήσει λόγο να εμπιστεύομαι τη διαίσθησή μου). Αλλά κυρίως, ίσως και να ήμουν σε άρνηση, και να μην ήθελα να παραδεχθώ ότι κάποιος που είχα εξιδανικεύσει τόσο πολύ στο μυαλό μου με μεταχειριζόταν ακριβώς με τον τρόπο που του ομολόγησα ότι με πληγώνει περισσότερο...
Εγώ από την πλευρά μου δεν είχα ποτέ καμία πρόθεση να εκβιάσω ούτε τα συναισθήματα, ούτε την παρηγοριά, ούτε την παρέα κανενός. Ήθελα μόνο να απαλλαχθώ από αυτήν την έμμονη ιδέα που τότε δεν καταλάβαινα καν πόσο πολύ με βασάνιζε και πίστευα ότι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο μια οποιαδήποτε απάντηση θα με βοηθούσε. Όχι όμως ο άνθρωπος αυτός δεν με απεγκλώβισε ποτέ ενώ του έδινα συνέχεια ευκαιρίες, αλλά μάλλον επέλεγε συνειδητά το ακριβώς αντίθετο, ενδεχομένως έχοντας καθ´όλη τη διάρκεια πλήρη επίγνωση του ελέγχου που μπορούσε να ασκήσει πάνω μου. Το θλιβερότερο είναι ότι δεν το διαπίστωνα καν τότε και πολλές φορές ανταποκρίθηκα αυθόρμητα στις κινήσεις του, υπομένοντας εν αγνοία μου τεράστια απαξίωση. Η διαπίστωση ερχόταν πάντα εκ των υστέρων και ήταν πολύ ταπεινωτική. Μπορεί να μου άξιζε λίγο. Δεν ξέρω. Ίσως δεν πρέπει να πιανόμαστε από λέξεις για να προτρέχουμε σε ολόκληρα συμπεράσματα. Γι'αυτον και για πολλούς άλλους λόγους βγήκα εκτός εαυτού. Κατέληξα ένα πολύ αξιολύπητο θέαμα. Κάποια στιγμή, αντιληφθηκα ότι αυτός μάλλον με έπαιζε εξαρχής, ενώ έβλεπε τι μου συνέβαινε, και τότε θέλησα να απομακρυνθώ και να αφήσω τα αναπάντητα ερωτήματα που μου δημιουργούσε πίσω μου.
Δεν τον είχα ξεπεράσει ωστόσο, και οι έμμονες σκέψεις μου απλά χειροτέρευαν. Χρειαζόμουν κάποια εξήγηση. Ώρες ώρες περνούσε η σκέψη από το μυαλό μου, ότι ίσως το άτομο αυτό να βίωνε κάτι παρόμοιο με μενα, αλλά ότι δρούσε κατά τα φαινόμενα με διαφορετικά κίνητρα. Ή ακόμη ότι ίσως και να μην ήταν πάντα τόσο μονόπλευρο το ενδιαφέρον μου. Αυτό δεν το εξακρίβωσα ποτέ ωστόσο, και πάντα υπέθετα ότι ήταν ακόμη ένα προϊόν των δικών μου ερωτικών ψευδαισθήσεων. Υπήρξαν μεν κάποια σημάδια, που μπορεί και να μην να ήταν τόσο τυχαία, αλλά μόνο παράλογα συνδέονταν πια μαζί του. Κι εξάλλου, όσες φορές δεν έβαλα τη λογική μπροστά και ακολούθησα το ένστικτό μου, κατέληξα μόνο να πληγώνομαι περισσότερο. Πλέον αποδίδω τα πάντα στη φαντασία μου, χάριν ασφάλειας. Δεν κατάλαβα ποτέ αν υπήρξε κάποια πρόθεση επικοινωνίας εκ μέρους του ούτε και δεν μου να έδωσε ποτέ να καταλάβω τι ήθελε πραγματικά από μενα. Αλλά καταλαβαίνω πως, όταν οι διαχωριστικές γραμμές μεταξύ συναισθημάτων και εμμονής αρχίζουν και μπερδεύονται, αξίζει να συνεχίσει κανείς να διεκδικεί τον άλλο;
Και για να ενθαρρύνω λίγο τον σχολιασμό εδώ , αν, υποθετικά μιλώντας, αποδεικνυόταν ότι βίωνες κάτι αμοιβαίο, πως θα έπρεπε ν αντιδράσεις εκεί; Δηλαδή, θα έπρεπε οι προθέσεις μας να αντισταθμίσουν το γεγονός ότι μόνο αρνητικά συναισθήματα, άγχος και δυσφορία προξενήσαμε στον άλλον; Ή το γεγονός ότι συμπεριφερθήκαμε ανάρμοστα σ'έναν άνθρωπο που εκτιμούσαμε ενώ είχαμε την επιλογή να πράξουμε το αντίθετο και απλά μάλλον δεν θέλαμε να ξεβολευτούμε;
Άξιο απορίας.
Παρόλα αυτά, εγώ στο τέλος το μόνο που προσπάθησα να του μεταδώσω ήταν το εξής, ότι ανεξάρτητα των προθέσεων, καταλάβα ότι πρόκειται για μια αρρωστημένη εξάρτηση και αναζητώ τη βοήθεια που πραγματικά μου χρειάζεται. Λέω προσπάθησα, γιατί δεν ξέρω πόσο φάνηκε αυτό εντέλει, αφού υπέκυψα λίγο στους ανυπέρβλητους συναισθηματισμούς μου, αλλά ναι... Λυπάμαι πολύ που έπρεπε να με υπομείνει ο οποιοσδήποτε σε μια περίοδο προσωπικής παρακμής. Και ότι αντιλαμβάνομαι φυσικά ότι είναι αναγκαίο να βρεί κανείς τον εαυτό του και ν'ανακτήσει τις προσωπικές του δυνάμεις και αυτοεκτίμηση πριν μπορέσει να δεθεί περισσότερο με κάποιον. Η αυτοβελτίωση πάντα προέχει.
Χρειάστηκε να παρέλθει ένα τραγικά μεγάλο χρονικά διάστημα για δω επιτέλους τα πράγματα στις σχεδόν πραγματικές τους διαστάσεις. Νομίζω ότι έχω συνδέσει πια τα περισσότερα κομμάτια του παζλ, και σίγουρα είμαι σε καλύτερο δρόμο. Δεν κρατάω κακία σε κανέναν, κι ας μου γ@μησαν επανειλημμένα το μυαλό. Και ειλικρινά ελπίζω σήμερα ο καθένας μας να χει βρεί την ψυχική ηρεμία που του αρμόζει...
