μου αρέσουν τα Τούρκικα, μου αρέσουν και οι οικογενειακές ιστορίες,
μου αρέσουν και της τατιάνας, μου αρέσει η κομπαρσολογία
και η επίδειξη της όλης κακής ηθοποιίας και σαπωνοποιίας,
μου αρέσουν όλα κυρίως γιατί δεν υποτιμώ την ευφυία και της βλακείας ακόμη.
Σοβαρά.
Πχ έβλεπα το επεισόδιο του Ρεμπ,
και σκεφτόμανε πως αυτό το κοριτσάκι πέρασε από 40 γουεηβς
και αρχή του κακού ήταν που πήγαν οι δικοί της να μείνουν μαζί της
στο φοιτητικό σπίτι.
Αυτό πρεσβεύει μια γενική αλήθεια της ζωής που σχεδόν πάντα επιβεβαιώνει
τα γεγονότα.
Ότι δηλ. αν στραβός είναι ο γυαλός, δε θα κάνει γκελ η πετρούλα στο νερό
αλλά θα βρει στον ορίζοντα.
πχ το κορίτσι ήθελε να τον πάρει στο στόμα, οκ?
Πως θα γίνει αυτό?
αφού ο πατέρας της την ακολουθούσε στο σπίτι του συμφοιτητή ερωτύλου.
Να έρθει και να την πιάσει στα πράσα?
Και μετά να τη λένε Ευλαμπία Μπουκωμενίδου?
Ποιος πατέρας θα άντεχε τέτοια φήμη


έπειτα στα τουρκικα, ξεφεύγεις.
Μαγειρεύει η τουρκάλα νοικοκυρά με το τσεμπέρι, γιαουρτλού
και βλέπει τον τούρκο τιβι σταρουμπα, νταβραντωμένο να φιλιέται με γλώσσα
και της πέφτει ο κιμάς από το χέρι στο πάτωμα, τον πατάει με το πασουμάκι
της και ΝΑ'ΣΟΥ ετοιμο το κεμπάμπ.
(μπαι δε γουει, τώρα που είπα κεμπαμπ,
η λέξη είναι ελληνικότατη και σημαίνει το εξής:
πας στον κρεοπώλη της γειτονιάς, κρατάει στιβαρά το κρέας στον πάγκο
και μπαμπ.



)
επίσης ο συνταξιούχος, έχει βαρεθεί να παίζει στοίχημα και να
πηγαίνει όλο κουβά, ανοίγει τιβι στις 9, μέγκα τουρκικο, αντ1 τούρκικο
ΝΕΤ ομιλία στη βουλή (

) οπότε γίνεται θιασώτης τούρκικου σάπονος.
κλαίει η γυναίκα η μαριγούλα, κλαίει η γιαγιά η Μαλάμω,
ε δε θέλει πολύ, κλαίει κι αυτός ψυχαναγκαστικά,
και μετά πάει στο καφενείο και συζητά για τον υπερρεαλισμό
του να βλέπει τούρκικα αντί να παίζει γαλατα σαραι φενερμπαχτσέ άσσο 2.30.

για το τέλος έχω να δηλώσω μόνο αυτό με μια έκφραση απόλυτης αποχαύνωσης:
( ´_ゝ`)